izba skarbowa (strona 58 z 59)

1. Treść art. 190 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./ nie obliguje organów podatkowych do powiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu polegającego na składaniu wyjaśnień przez inną ze stron toczącego się postępowania podatkowego. Tym niemniej obowiązek taki wywieźć można z treści przepisu art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 123 par. 1 Ordynacji podatkowej formułuje bowiem jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania podatkowego, gwarantującą udział strony w każdym stadium tego postępowania. Z uwagi na brak kontradyktoryjności postępowania podatkowego zapewnienie stronie prawa czynnego udziału w całym toczącym się postępowaniu ma zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego odpowiadającego prawdzie materialnej. Z tego powodu interpretacja przepisów, które w sposób szczegółowy określają prawa i obowiązki procesowe stron w postępowaniu w dowodowym musi być zgodna z celem, jaki przyświeca usytuowanej w rozdziale I Działu IV Ordynacji podatkowej, zasadzie udziału stron w postępowaniu podatkowym. 2. Z uwagi na ścisły związek, jaki zachodzi pomiędzy zapewnieniem stronie prawa uczestniczenia w całym postępowaniu podatkowym oraz dokonania ustaleń prawdziwych, to jest odpowiadających prawdzie materialnej, wykładnia gramatyczna przepisu art. 190 par. 1 Ordynacji podatkowej nie może być przeszkodą do tego by powiadomić jedną ze stron toczącego się postępowania podatkowego o miejscu i terminie składanych wyjaśnień przez inną stronę tego postępowania. 3. Brak zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania podatkowego spowodować może zbudowanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego na ustaleniach nie odpowiadających prawdzie i skutkować obowiązkiem wznowienia postępowania podatkowego.

1. Samo zakwalifikowanie w księgach towaru jako zlikwidowany nie oznacza, iż uległ on rzeczywiście likwidacji. Dokumentem potwierdzającym likwidację nie są przecież dowody magazynowe "LK" - potwierdzają one jedynie, iż towary te zostały do likwidacji, bądź odsprzedaży zakwalifikowane, a.zdarzeń gospodarczych nie można domniemywać, muszą być one wykazane. Strata wynikająca z wadliwości towaru jest oczywiście również kosztem uzyskania przychodu, wymaga jednak takiego samego udokumentowania, jak każdy inny poniesiony koszt. 2. Skoro przychodem z działalności gospodarczej są przychody należne, a więc takie, których wydania podatnik może żądać - to musi istnieć też podstawa do takiego żądania. W takiej sytuacji brak jest podstawy do przyjmowania, iż każda wpływająca do podatnika kwota pieniężna, bez względu na istnienie i rodzaj podstawy do jej wpłaty, zawsze stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. 3. Koszty związane z zakupem, o jakich mowa w art. 16g ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ to tylko takie koszty, które powstały w bezpośrednim związku z odpłatnym nabyciem środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych poprzez zawarcie umowy sprzedaży pomiędzy sprzedawcą a kupującym. Bezpośredniość tego związku w wypadku odpłatnego nabycia przedsiębiorstwa poprzez zawarcie umowy notarialnej wyraża się w tym, że nie mogą to być inne koszty niż opłata notarialna, skarbowa, sądowa i prowizja dla pośrednika naliczone do dnia przekazania przedsiębiorstwa do używania. Posłużenie się przez ustawodawcę we wskazanym przepisie zwrotem "w szczególności" nie oznacza, że jest to katalog tak szeroko otwarty, że mieściłyby się w nim również zobowiązania nabywanego przedsiębiorstwa, które powstały przed zawarciem umowy kupna sprzedaży.

Umowy sprzedaży dotyczące rzeczy ze składu celnego, utworzonego na podstawie ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, również podlegają opłacie skarbowej, gdyż w rozumieniu ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ sprzedawane ze składu celnego niewątpliwie nie znajdują się za granicą, lecz w Polsce.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury nie może powstać u nabywcy towaru lub usługi, jeżeli u wystawcy tej faktury nie powstaje obowiązek podatkowy w tym podatku w odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu, z uwagi na fakt, że dana czynność nie miała w ogóle miejsca.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktury nie może powstać u nabywcy towaru lub usługi, jeżeli u wystawcy tej faktury nie powstaje obowiązek podatkowy w tym podatku w odniesieniu do podatku podlegającego odliczeniu, z uwagi na fakt, że dana czynność nie miała w ogóle miejsca.

Wykładnia przepisu art. 272 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymm, daje podstawę do przyjęcia, że oparcie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie określonej w omawianym uregulowaniu będzie możliwe, jeżeli przedmiotem wyroku Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności będą przepisy, na podstawie których zostało wydane orzeczenie przez Sąd. To zaś oznacza, że w zasięgu analizy znaleźć się mogą przede wszystkim przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem na podstawie tych przepisów Sąd wydaje orzeczenie, kontrolując zgodność rozstrzygnięcia organów podatkowych z przepisami prawa.

Przepis art. 205 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ do niezbędnych kosztów postępowania zalicza także wydatki jednego radcy prawnego. Należy przez to rozumieć jednak wydatki jednego radcy prawnego, które nie są ani wynagrodzeniem, ani nie stanowią elementu kosztów sądowych. Wydatkiem radcy prawnego nie będzie więc zwrot kosztów podróży, bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

O ile w prawie cywilnym nie ma świadczenia bez świadczącego, o tyle w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych nie jest istotne kto świadczył, ani czy w ogóle działanie innego podmiotu było źródłem przysporzenia majątkowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Skoro więc nie jest ważne źródło przychodów, lecz sam fakt osiągnięcia dochodu, to tym bardziej nie jest ważne, czy osiągnięty dochód był następstwem działania (zaniechania) innej osoby, czy też nie. Odroczenie terminu wypłaty dywidendy daje spółce możliwość dysponowania określoną kwotą pieniężną, a w razie jej braku - majątkiem stanowiącym równowartość dywidendy. Odpada wówczas potrzeba zaciągnięcia oprocentowanego kredytu. Wspomniana możliwość sama w sobie stanowi więc korzyść o konkretnym wymiarze finansowym.

Ustawodawca dopuszcza jednak możliwość zwolnienia "odsetek" od danego podatku, to oznacza, że w sposób celowy i racjonalny odróżnia pojęcie "odszkodowanie" od pojęcia "odsetki". Oczywiście w innych regulacjach prawnych /np. od 1.01.2001 r. w art. 21 ust. 1 pkt 95/, na co słusznie wskazywał sąd administracyjny I instancji, czyni ustawodawca podobnie. Tym bardziej nie można przyjąć, że jego zamiarem było zwolnienie w 2000 r. odsetek od odszkodowania, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./.

1. Kwota stanowiąca różnicę kursową między kwotą udzielonej pożyczki, a kwotą uzyskaną w momencie jej zwrotu nie stanowi odsetek od pożyczki w rozumieniu art. 17 pkt 1 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. 2. Dopłaty waloryzacyjne z tytułu umowy pożyczki, nie stanowią "innego źródła przychodu" w rozumieniu norm wynikających z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./. Pojęcie to nie obejmuje zatem przychodu w postaci dopłaty waloryzacyjnej do kwoty sumy pożyczonej wyrażonej w walucie polskiej, stanowiącej równowartość określonej kwoty innej waluty. Dopłaty te nie stanowią więc także dochodu (przychodu) podlegającego opodatkowaniu tym podatkiem. Z tej przyczyny nie mógł mieć zastosowania przepis art. 17 pkt 1 ustawy podatkowej, który za przychód z kapitałów pieniężnych uważa jedynie odsetki od pożyczek oraz art. 30 ust. 1 omawianej ustawy, stosownie do którego, dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium RP nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł w tym z odsetek od pożyczek i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu. Normy wyrażone w tych przepisach odnoszą się jedynie do odsetek od pożyczek.

Użycie w art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych /Dz.U. nr 155 poz. 1014 ze zm./ określenia "rozliczenia z budżetem", a nie "rozliczenia z budżetami" oznacza tylko tyle, że plan finansowy zakładu budżetowego obejmuje przychody i wydatki stanowiące koszty działalności oraz stan środków obrotowych i rozliczenia z budżetem może odnosić się do rozliczeń z tym budżetem, którego dysponent go utworzył a wpłata podatku dochodowego od osób prawnych nie jest rozliczeniem z budżetem gminy.

Za rażące naruszenie prawa w rozumieniu przepisu art. 247 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie można uznać określenia zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wynika to z obowiązujących przepisów, będące wyłącznie wynikiem błędu rachunkowego, podlegającego sprostowaniu w drodze postanowienia /art. 215 par. 1 Ordynacji podatkowej/. Odesłanie zawarte w art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 45 poz. 572 ze zm./ należy rozumieć, jako "uprawnienie" organu kontroli skarbowej do pominięcia księgi podatkowej za dowód w postępowaniu kontroli skarbowej z powodów o których mowa w art. 193 par. 4 Ordynacji podatkowej. Pomijając księgę podatkową za dowód organ kontroli skarbowej stosuje przepisy postępowania kontrolnego uregulowane w ustawie o kontroli skarbowej /art. 21 ust. 2 pkt 1, art. 22 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1-3/, co wyłącza obowiązek stosowania zasad obowiązujących w tym zakresie organy podatkowe pomijające księgi podatkowe za dowód /art. 193 par. 6-8 Ordynacji podatkowej/.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do ustalania stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Oceniając zasadność zaskarżonego aktu administracyjnego może jedynie przeprowadzić dowód z dokumentu.

Konstrukcja domniemania prawnego zawarta w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, obliguje podatnika do wykazania, że wydatki przekraczające znacznie uzyskany dochód znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach.

Z treści art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten, normujący treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Temu celowi ma służyć zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia.

Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Ponadto przepis art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza.

Przepis art. 276 zdanie 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm./ stanowi, że gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się przepisy art. 175 powołanej ustawy, co oznacza, że skargę o wznowienie może sporządzić wyłącznie adwokat lub radca prawny, zaś w sprawach podatkowych również doradca podatkowy.

W 2001 r. status podmiotu gospodarczego, a więc podatnika podatku dochodowego posiadali wspólnicy spółki cywilnej a nie spółka cywilna. To wspólnicy jako osoby fizyczne wykonywali działalność gospodarczą.

Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż wadliwe skonstruowanie jej podstaw uniemożliwia Sądowi kasacyjnemu poddanie racji strony skarżącej merytorycznej kontroli i prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej.

Bieg przedawnienia skutecznie może przerwać tylko doręczenie tytułu egzekucyjnego i podjęcie czynności egzekucyjnych.

1. Przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z opinii właściwego organu statystycznego /potwierdzającego trafność oceny organu pierwszej instancji/ na etapie postępowania odwoławczego mieściło się zakresie dopuszczonym w przepisie art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./. W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, iż w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania /art. 127 Ordynacji podatkowej/ tylko z tego powodu, że organ odwoławczy korzystał z przysługujących mu uprawnień. 2. Warunkiem odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest to, aby dane wynikające z ewidencji prowadzonej przez skarżącego były tego rodzaju, że istniała możliwość ich uzupełnienia innymi dowodami odzwierciedlającymi rzeczywistość odnoszącą się do podstawy opodatkowania. Dowody te mogą być dowolnego rodzaju /np. faktury, rachunki/ odzwierciedlające osiągnięte przychody i poniesione koszty.

Warunkiem odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest to, aby dane wynikające z ewidencji prowadzonej przez skarżącego były tego rodzaju, że istniała możliwość ich uzupełnienia innymi dowodami odzwierciedlającymi rzeczywistość odnoszącą się do podstawy opodatkowania. Dowody te mogą być dowolnego rodzaju /np. faktury, rachunki/ odzwierciedlające osiągnięte przychody i poniesione koszty.

Warunkiem odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest to, aby dane wynikające z ewidencji prowadzonej przez skarżącego były tego rodzaju, że istniała możliwość ich uzupełnienia innymi dowodami odzwierciedlającymi rzeczywistość odnoszącą się do podstawy opodatkowania. Dowody te mogą być dowolnego rodzaju /np. faktury, rachunki/ odzwierciedlające osiągnięte przychody i poniesione koszty.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że zapłacenie przez skarżącego podatku od towarów i usług, na który to cel zaciągnął pożyczkę, stanowi dla niego wydatek na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro faktycznie podatek ten zapłacili kupujący, a skarżący wbrew obowiązkowi nie odprowadził go do organu podatkowego w terminie.

1. Żadna z obowiązujących regulacji prawnych przewidziana w art. 201 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./, nie daje również możliwości organowi podatkowemu, zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie nadpłaty, do czasu rozstrzygnięcia sprawy określenia wysokości zobowiązania podatkowego prowadzonej przez ten sam organ. Podstawa prawna do zawieszenia sprawy nadpłaty, mogłaby zaistnieć dopiero wówczas, gdyby strona wniosła odwołanie od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego /art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej/. W takiej sytuacji organ podatkowy pierwszej instancji, odpowiednio przed upływem terminu załatwienia sprawy nadpłaty, powinien w formie postanowienia /art. 216 Ordynacji podatkowej/, przedłużyć termin załatwienia tejże sprawy podatkowej. Nie ma przeszkód prawnych do wielokrotnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, jeżeli jest to usprawiedliwione okolicznościami sprawy /art. 140 Ordynacji podatkowej/. 2. Nie jest możliwe orzekanie przez organy podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty /pozytywnie lub negatywnie dla wnioskodawcy/, bez uprzedniego określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego. Decyzja wydana przez organ podatkowy pierwszej instancji w sprawie nadpłaty, musi uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i z pewnością rozstrzygnięcie to, będzie w konsekwencji miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną.