komentarz (strona 23 z 380)

Otwieramy nowy tydzień w spokojnym klimacie, ale na rynkach nic (szczególnie spokój) nie trwa wiecznie i taka atmosfera może być najbardziej zwodnicza. Raport z rynku pracy USA wyszedł przyjazny dla ryzyka, choć nie odbiera wigoru dolarowi.

W nowy tydzień wchodzimy z eurodolarem na poziomie 1,1970. Z jednej strony, to wyraz korekty umacniającej euro, bo w ubiegłym tygodniu notowano minima rzędu 1,1915. Z drugiej strony, pokazuje to, że nijak nie wracamy do "starego" obrazu, czyli do trzymiesięcznej konsolidacji, dla której wsparciem był poziom 1,2160 (w przybliżeniu).

Początek nowego tygodnia przynosi próbę stabilizacji kwotowań PLN po podwyższonej zmienności w okresie ograniczonej aktywności rynku.

Dynamika płacy godzinowej wyniosła w kwietniu 2,6 proc. r/r, a dane za marzec zrewidowano z 2,7 proc. r/r do 2,6 proc. r/r. Z kolei liczba nowych etatów poza rolnictwem wyniosła w minionym miesiącu 164 tys., chociaż niskie wskazania za marzec zostały podniesione do 135 tys.

Dolar utrzymuje „wysokie poziomy”, mimo faktu, że rentowności amerykańskich obligacji (co było motywem na początku zeszłego tygodnia) nie rosną, tylko spadają, a dane ISM opublikowane w tym tygodniu wypadły słabo. Posiedzenie FED w środę było mieszane - z jednej strony widać większe zaufanie wobec inflacji, z drugiej FED nie brzmi bardziej „jastrzębio” na tyle, aby na tej bazie można było rozgrywać spekulacje nt. łącznie 4 podwyżek stóp w tym roku.

Dolar przystopował swój marsz, gdyż lekko gołębi FOMC i ISM poniżej prognoz nie dały sygnału do wzmocnienia popytu, ale prawdziwą gwiazdą tygodnia jest raport z rynku pracy. Przy silnej dynamice płac dolara czeka przebudzenie mocy, imperium sprzedających obligacje USA będzie kontratakować, a na waluty rynków wschodzących i rynek akcji spadnie mroczne widmo. Za to rozczarowanie może być nową nadzieją dla aktywów ryzykownych.

To trochę nieścisłe sformułowanie. O niskim eurodolarze mogliśmy mówić np. u progu minionego (tj. 2017) roku, gdy kreślił on poziomy rzędu 1,04. Teraz jest oczywiście dużo niżej - niemniej zdążył przebić wcześniejszą, trzymiesięczną konsolidację od 1,2160 do 1,2050.

Dzisiaj dolar nieco oddaje pola, ale to zbytnio nie dziwi. Wczorajszy rajd amerykańskiej waluty był wyraźny i przypominał typowy short-squeeze, co w tym wypadku było pokrywaniem nawisu krótkich pozycji otwieranych w ostatnich miesiącach.

1 maja w kraju był dniem wolnym u nas, ale już dla inwestorów z Londynu, czy Nowego Jorku był to normalny dzień pracy. Niemniej niska płynność zrobiła swoje. Zwłaszcza, że wczoraj byliśmy świadkami typowego short-squeezu na dolarze (pokrywania części ogromnych pozycji krótkich otwieranych w ostatnich miesiącach na amerykańską walutę).

Nieobecność polskich inwestorów ciążyła złotemu podczas pierwszych dni długiego majowego weekendu, niemniej jednak nie wydaje się to specjalnie zadziwiającym rezultatem, o czym pisaliśmy już w poniedziałkowym komentarzu. Ponadto, brać trzeba pod uwagę fakt, że notowania głównej pary walutowej zniżkowały wczoraj poniżej magicznej bariery 1,2000 po raz pierwszy od stycznia bieżącego roku. To wszystko działo się w przeddzień publikacji komunikatu amerykańskiej Rezerwy Federalnej.

Wczoraj spora część Europy miała wolne w związku z obchodami Święta Pracy, ale za to nie próżnowali uczestnicy rajdu dolara. EUR/USD osunął się pod 1,20, GBP/USD spadł pod 1,36, a USD/PLN zahaczył o 3,57. Dolar lśni przez lepszą postawę gospodarki USA na tle reszty świata, co na początku roku większość inwestorów widziała zupełnie inaczej. Do grudnia obraz może się ponownie diametralnie zmienić, ale teraz byki są w natarciu.

Polska majówka nie sprzyja aktywności inwestorów na krajowym rynku.

Złoty tracił ostatnio jednak bardziej z powodu zmian na eurodolarze.

Dolar nadal wyraźnie zyskuje, chociaż rentowności 10-letnich obligacji zdaje się, że weszły w poważniejszą korektę ostatnich zwyżek. To pokazuje, że motorem ruchu na dolarze stają się bardziej przepływy bazujące na coraz wyraźniejszym domykaniu pozycji (krótkich na USD), ale i też na innych rynkach (chociażby długich na euro, czy na funcie).

Ekscytujący tydzień powoli dobiega końca. Rentowność 10-letnich obligacji USA zakończyła czwartek poniżej 3 proc., co może być pierwszą oznaką stabilizacji. Ponadto, jeśli świeży kapitał maczał palce w umocnieniu USD, przed weekendem może być zainteresowany redukcją ryzyka. W szerszym kontekście dalej jesteśmy w fazie przebudowy nastawienia wobec USD, co nakazuje ostrożność w odniesieniu do pozostałych walut G10.

Europejski Bank Centralny będzie z uwagą przyglądał się pogorszeniu w danych, widocznemu w Europie od początku roku. Ostrożna postawa przekłada się na przecenę euro, szczególnie, że jednocześnie bardzo dobrze wyglądają dane z USA. Dziś pierwsze raporty o PKB za pierwszy kwartał z rozwiniętych gospodarek.

Wydarzeniem ostatnich godzin na rynku finansowym było zakończenie posiedzenia EBC. Zgodnie z oczekiwaniami parametry polityki monetarnej nie uległy zmianie - rynek wyczekiwał jednak zmian w zakresie stanowiska Draghiego.

Rentowności amerykańskich obligacji nadal pozostają kluczem dla układu sił na rynku FX.

Dziś mamy dzień z decyzją EBC i gdyby prezes Draghi wybrzmiał inaczej niż gołębio, możemy mieć rajd ulgi na EUR/USD.

Eurodolar lokuje przy 1,2170. Sytuacja jest graniczna, testowane jest bowiem wsparcie generalnej konsolidacji.

Lokalnie brak jest perspektyw do co zmiany stóp w Polsce, stąd PLN reaguje głównie na nastroje wokół rynków EM.

Temat rosnących rentowności amerykańskich obligacji rządowych pozostaje głównym czynnikiem warunkującym sentyment na rynkach. O ile wczoraj można było odnieść wrażenie, że jest pewien problem z przełamaniem bariery 3 proc. na papierach 10-letnich, o tyle jeszcze wieczorem ten poziom został lekko naruszony, a dzisiaj wzrosty są kontynuowane.

Rentowności obligacji skarbowych USA pozostają wysoko z zamiarem pójścia wyżej, co podsyca dalsze umocnienie USD i stanowi ryzyko dla wielu popularnych pomysłów inwestycyjnych z początku roku. Siła EUR i JPY, albo rajd rynków wschodzących stanęły pod znakiem zapytania, aktywując tryb „ratuj się kto może”. A zbliżający się koniec miesiąca nie sprzyja uspokojeniu.

Wydarzeniem ostatnich godzin na globalnych rynkach było przekroczenie poziomu 3 proc. na rentownościach amerykańskich papierów 10-letnich. Wedle większości komentarzy wzrosty na rentownościach amerykańskiego długu, i pogłębiający się spread wobec bundów, jest sygnałem co do różnic w zakresie oczekiwanej ścieżki monetarnej na linii USA-Strefa Euro.

Eurodolar wielkodusznie dostosował się do naszych bazowych założeń: najpierw osunął się ku dolnym ograniczeniom konsolidacji, schodząc do 1,2185 i potwierdzając, że dolar ma jeszcze coś do powiedzenia oraz że 10-letni trend na rzecz jego wzmocnienia wciąż się broni.