minister infrastruktury (strona 2 z 2)

Dopiero stwierdzenie naruszeń wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ po pisemnym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Przyjęcie innego rozumienia owego pisemnego ostrzeżenia przedsiębiorcy pozbawiałoby wskazany przepis jakiegokolwiek znaczenia normatywnego.

O naruszeniu art. 233 par. 1 Kpc można by mówić wówczas, gdy Sąd zastosował postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i przeprowadził je niezgodnie z tym przepisem.

Rażącym naruszeniem prawa jest nie tylko złamanie oczywistego przepisu, lecz także wywołanie skutków sprzecznych z prawem. W świetle unormowania zawartego w treści art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./, organ mógł wygasić zarząd tylko w całości, a nie w ułamkowej części.

czynności proceduralne organu, po złożeniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego, nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania, aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego. Zakończenie tych czynności wstępnych decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.) dotyczy jedynie interesu prawnego wnoszącego podanie o wznowienie i tylko on ma prawo udziału w postępowaniu zakończonym taką decyzją

1) W wezwaniu właściciela do odstąpienia nieruchomości, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r., Nr 4, poz. 31), wykonawca narodowych planów gospodarczych był zobowiązany wskazać cenę konkretnie określoną, zatwierdzoną przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej. 2) Określenie ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanego dekretu, poprzez odesłanie do art. 28 tego dekretu, nie stanowiło naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu, uzasadniającego z tego tylko powodu stwierdzenie nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości.

Skarga wniesiona na decyzję o wywłaszczenie nieruchomości, kwestionująca legalnośc dokonanego pozbawienia prawa własności nieruchomości, jest skargą w sprawie zakresu nieruchomości objętą wpisem stałym o jakim mowa w § 2 ust. 3 pkt 5 roporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szcegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Jeżeli skarżacy zmierza do podważenia całej decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości polegającym na pozbawieniu prawa własności nieruchoności, której jedynym ze składników jest orzeczenie o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomośc, to zasadniczym przedmiotem zaskarżenia w takiej sprawie jest pozbawienie prawa własności nieruchomości, a nie należność pieniężna w rozumieniu przepisów art. 216 i 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), chociażby skarżący kwestionował także ustalenie wysokości odszkodowania.

Jeżeli skarżący kwestionuje decyzję wywłaszczeniową o pozbawieniu prawa własności nieuchomości, to wpisem należnym od takiej skargi jest wpis stały w wysokości 200 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), niezależnie od tego, czy w skardzen podnoszone są zarzuty wyłącznie przeciwko legalności decyzji w cześci dotyczącej samego wywłaszczenia , czy także w części odnoszącej się do ustalenia wysokości odszkodowania.

Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

O ile na określonym terenie wydawane jest kilka periodyków o stosunkowo dużym nakładzie (brak jest tytułu prasowego, który można uznać za zdecydowanie dominujący, docierający do większości czytelników prasy lokalnej), uwzględniając wykładnię celowościową regulacji art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zasadne jest zamieszczanie obwieszczeń w kilku tytułach prasy o największym nakładzie. W przypadku powstania sporu, co do rozumienia przepisów prawa, o ile organ odwoławczy zastosuje prawidłową wykładnię regulacji, a równocześnie nie są sporne okoliczności faktyczne, ewentualne ograniczenie udziału stron w postępowaniu, w rozumieniu art. 10 § 1 K.p.a., przed organem I instancji nie może mieć wpływu na wynik sprawy, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprowadzając obecne regulacje prawodawca przyjął koncepcję, iż pośrednie skutki prawne decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50-58 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (np. możliwość przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w trybie pdrębnych przepisów), przemawiają przeciw wydaniu obowiązujących w tym samym czasie kilku decyzji określających warunki lokalizacji inwestycji dotyczących przedmiotowo tego samego terenu (per analogiam tego samego przedsięwzięcia)

Zarówno brak akt, jak i uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego czy też powstanie zaległości - nie usprawiedliwia bezczynności organu w rozumieniu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, i jest obrazem niedowładu organizacyjnego organu. O ile usprawiedliwione jest zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 97 § 1 kpa, to nie można uznać, że zasadne jest oczekiwanie organu na podjęcie zawieszonego postępowania, aby dopiero potem przystąpić do zebrania (uzupełnienia) materiału dowodowego w sprawie, stosownie do art. 77 § 1 kpa. Zarówno wyrażona w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak również zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 kpa, wręcz nakazują organom administracji publicznej zbieranie materiału dowodowego od chwili wszczęcia sprawy, bez względu na to, czy postępowanie zostało zawieszone czy nie.

w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 17 września 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks Cywilny oraz niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 162, poz. 1692). w sprawie o odszkodowanie za szkodę poniesioną na skutek wydania przed dniem 1 września 2004 r. decyzji administracyjnej, której nieważność lub niezgodność z prawem została stwierdzona ostateczną decyzją administracyjną po tym dniu, zastosowanie mają przepisy nowe zawarte w Kodeksie Cywilnym, co oznacza, że dochodzenie odszkodowania na podstawie art. 160 k.p.a. nie jest możliwe.

1. W planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 uzpz), a przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględnić to czy skarżąca, zgłaszała wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczyła w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu (zebrania w sołectwach). W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, nie mogą bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium, obowiązującego od wielu lat (od 2010 r.) 2. (-) kwestię zaskarżalności postanowień studium należy badać w odniesieniu do każdego przypadku odrębnie. M. in. W sytuacji, gdy w wyniku zgodnych z ustaleniami studium postanowień miejscowego planu zagospodarowania dochodzić może do nieuzasadnionego naruszenia zasady równości właścicieli sąsiednich nieruchomości należy opowiedzieć się za dopuszczalnością zaskarżenia w odpowiednim zakresie ustaleń studium, będących niejako pierwotnym źródłem takiego naruszenia. W omawianych sytuacjach tylko prawo zaskarżenia ustaleń studium uczyni realnym konstytucyjne prawo do sądu realizowane na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Centralny katalog pytań egzaminacyjnych dla kierowców pojazdów przewożących towary niebezpieczne nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)

W odrębnej sprawie o odszkodowanie za przejętą nieruchomość, wartością przedmiotu zaskarżenia, o jakiej mowa w przepisach art. 216-218 i art 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest różnica między wysokością odszkodowania ustaloną z zaskarżonej decyzji, a wysokością odszkodowania, jakiej domaga się strona skarżąca. Różnicę tę skarżący obowiązany jest podać stosowanie do art 215 p.p.s.a.

Obowiązek wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), spoczywa na wnioskodawcy, a nie sądzie.Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niezbezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretene dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.

Organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, posiadający zdolność prawną na podstawie art. 32 P.p.s.a. oraz wykonujący administrację publiczną przypisaną organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym, może działać osobiście (tz. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Może też ustanowić pełnomocnika (art. 34 i 35 § 2 P.p.s.a.).

W razie, gdy w wyniku wadliwej oceny przymiotu strony wnioskującej o wznowienie postępowania administracyjnego, doszło do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149§ 1 k.p.a., to wznowione postępowanie wobec niedopuszczalności wznowienia z wniosku osoby nie będącej stroną, podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.