orzecznictwo nsa (strona 31 z 83)

Połączenie na podstawie art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ dwóch spraw do wspólnego rozpoznania nie pozbawia ich odrębności i nie zmienia faktu, że są to samodzielne sprawy sądowoadministracyjne. Jeśli skarga kasacyjna formułuje podstawy kasacyjne przewidziane przez art. 174 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie adresując ich do konkretnych rozstrzygnięć, to związanie granicami skargi kasacyjnej nie pozwala sądowi, aby dokonywał przyporządkowania konkretnych zarzutów do jednego z dwóch rozstrzygnięć podjętych w zaskarżonym wyroku. Z tych przyczyn powołane podstawy skargi kasacyjnej nie mogły doprowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć naliczony podatek VAT tylko wtedy, gdy podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia tego podatku na gruncie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./; nie dotyczy to sytuacji, w której podatnik miał prawo do odliczenia podatku na gruncie ustawy o VAT, ale z jakichkolwiek przyczyn to prawo utracił.

Odmowa prawa zwolnienia z podatku musi zawierać motywy, jakimi kierował się organ podatkowy.

W świetle art. 33b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ brak na dokumencie zapłaty daty wystawienia faktury VAT RR powoduje, że nabywca produktów rolnych traci uprawnienia do zwiększenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i ust. 2a poprzez obniżenie podatku należnego wynikającego z wystawionych przez niego faktur.

Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchyleniu lub zmianę zaskarżonego wyroku /art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ powoduje, iż taka skarga - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

W świetle art. 33b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ brak na dokumencie zapłaty daty wystawienia faktury VAT RR powoduje, że nabywca produktów rolnych traci uprawnienie do zwiększenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 2a tej ustawy, przez obniżenie podatku należnego wynikającego z wystawionych przez niego faktur. W rozpatrywanej sprawie podatnik nie spełnił dwóch warunków koniecznych do odliczenia podatku od towarów i usług, bowiem oprócz braku daty na dokumencie zapłaty za sprzedaż produktów rolnych należności nie zostały przelane na rachunek rolnika, lecz jego córki.

W świetle art. 33b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ brak na dokumencie zapłaty daty wystawienia faktury VAT RR powoduje, że nabywca produktów rolnych traci uprawnienie do zwiększenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i 2a tej ustawy, przez obniżenie podatku należnego wynikającego z wystawionych przez niego faktur.

Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchyleniu lub zmianę zaskarżonego wyroku /art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ powoduje, iż taka skarga - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

W świetle art. 33b ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ brak na dokumencie zapłaty daty wystawienia faktury VAT RR powoduje, że nabywca produktów rolnych traci uprawnienia do zwiększenia podatku naliczonego, o którym mowa w art. 19 ust. 2 i ust. 2a poprzez obniżenie podatku należnego wynikającego z wystawionych przez niego faktur.

Termin "odbiorca dywidendy będący ich właścicielem" w umowie między Rządem PRL a Rządem Królestwa Holandii o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, z dnia 20 września 1979 r. /Dz.U. 1981 nr 31 poz. 168/ nie jest bliżej sprecyzowany, uściślony. Jednak zgodnie z art. 10 ust. 4 powyższej umowy - to na właściwych władzach Państw leżał obowiązek uregulowania drogą wspólnego porozumienia sposobu stosowania postanowień ustępów 2 i 3.

1. Z konstrukcji podatku akcyzowego wynika, iż ma to być podatek jednokrotny. 2. W obowiązujących w 2000 r. przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie można znaleźć przepisu, z którego wynikałoby, iż podatnik sprzedający denaturat traci uprawnienie do obniżenia swego własnego podatku akcyzowego o zapłacony przez niego podatek akcyzowy zawarty w cenie zakupu zużytego do produkcji spirytusu skażonego ogólnym środkiem skażającym AT-80. Utrata praw podatnika nie może być przez organy podatkowe domniemywana.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.04.1998 r. K 17/97 uznał za niezgodne z Konstytucją RP przepisy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w zakresie w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby za ten sam czyn sankcji administracyjnej określonej w ww. ustawie jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe i odpowiedzialności za wykroczenia skarbowe. Taki zakres orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie wyłącza stosowania przepisów o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym wobec podatników niebędących osobami fizycznymi.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygania powstających sporów - czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 904 ze zm./ niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygania powstających sporów - czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 904 ze zm./ niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.04.1998 r. K 17/97 uznał za niezgodne z Konstytucją RP przepisy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w zakresie w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby za ten sam czyn sankcji administracyjnej określonej w ww. ustawie jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe i odpowiedzialności za wykroczenia skarbowe. Taki zakres orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie wyłącza stosowania przepisów o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym wobec podatników niebędących osobami fizycznymi.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygania powstających sporów - czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 904 ze zm./ niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy.

Decydujące znaczenie dla rozstrzygania powstających sporów - czy przedmiotem obrotu jest program komputerowy jako utwór w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 904 ze zm./ niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też egzemplarz programu komputerowego będący towarem w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ - mają okoliczności faktyczne sprawy, a w szczególności treść umowy, której przedmiotem jest program komputerowy.

Z brzmienia ust. 2 art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm. / a także wykładni systemowej wewnętrznej, związanej z treścią pozostałych jednostek redakcyjnych zawartych w art. 20, w szczególności ust. 1 wynika, że dotyczy on czynności, które w świetle ustawy występują pod pojęciem sprzedaży /art. 4 pkt 8 ustawy o VAT/ dokonywanych przez podatnika, na którym ciąży obowiązek uiszczenia podatku należnego i u którego wystąpił podatek naliczony. Wyłączenie możliwości skorzystania przez podatnika z uprawnienia do zmniejszenia podatku naliczonego występowało wówczas, gdy czynności dokonywane przez podatnika związane były z jego sprzedażą nieopodatkowaną.

Firmy drukarskie mogą żądać zwrotu podatku od towarów i usług dopiero po otrzymaniu co najmniej części zapłaty. Skoro art. 6 ust. 8b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ reguluje moment powstania obowiązku podatkowego w sposób szczególny, to tym samym wykluczone zostały zasady ogólne.

1. Art. 81 par. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie 5 czerwca 2001 r. odnosi się do wszelkich decyzji określających wysokość zaległości podatkowej, bez względu na procedurę, którą poprzedzała ich wydanie oraz organ, który takie decyzje wydał. Zmiana art. 81 par. 4 Ordynacji podatkowej, która weszła w życie dnia 5 czerwca 2001 r. miała charakter uściślający. 2. Z uwagi na fakt, że odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, a nie przez zawodowego pełnomocnika /adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego/, nie ma podstaw do zastosowania par. 2 lub par. 4 art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a tylko w opisanych w tych przepisach przypadkach w rozpatrywanej sprawie mogłyby wystąpić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego po stronie organu, który nie wnosił skargi kasacyjnej.

Z brzmienia ust. 2 art. 20 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, a także wykładni systemowej wewnętrznej, związany z treścią pozostałych jednostek redakcyjnych zawartych w art. 20, w szczególności ust. 1 wynika, że dotyczy on czynności, które w świetle ustawy występują pod pojęciem sprzedaży /art. 4 pkt 8 ustawy o VAT/ dokonywanych przez podatnika, na którym ciąży obowiązek uiszczenia podatku należnego i u którego wystąpił podatek naliczony. Wyłączenie możliwości skorzystania przez podatnika z uprawnienia do zmniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego występowało wówczas gdy czynności dokonywane przez podatnika związane były z jego sprzedażą nieopodatkowaną.

1. Art. 81 par. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, która weszła w życie 5 czerwca 2001 r. odnosi się do wszelkich decyzji określających wysokość zaległości podatkowej, bez względu na procedurę, którą poprzedzała ich wydanie oraz organ, który takie decyzje wydał. Zmiana art. 81 par. 4 Ordynacji podatkowej, która weszła w życie dnia 5 czerwca 2001 r. miała charakter uściślający. 2. Z uwagi na fakt, że odpowiedź na skargę kasacyjną została podpisana przez Wicedyrektora Izby Skarbowej, a nie przez zawodowego pełnomocnika /adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego/, nie ma podstaw do zastosowania par. 2 lub par. 4 art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, a tylko w opisanych w tych przepisach przypadkach w rozpatrywanej sprawie mogłyby wystąpić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego po stronie organu, który nie wnosił skargi kasacyjnej.

Konstytucyjna zasada równości wobec prawa /art. 32 Konstytucji RP/ nie może pozostawać w sprzeczności z zasadą przaworządności /art. 7 Konstytucji RP/. Korzystniejsze, ale niezgodne z prawem orzeczenie wydane w stosunku do innej osoby, znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, nie rodzi dla podatnika prawa do potraktowania go w ten sam sposób.

Wniosek o uchylenie albo o zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej. Brak takiego wniosku nie może być usunięty pismem procesowym uzupełnieniającym skargę kasacyjną, o ile pismo zostanie złożone po upływie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Skutkiem procesowym powyższego braku jest odrzucenie skargi kasacyjnej.

Wydatki na rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w którym co najmniej 5 lokali przeznaczonych jest na wynajem, rozlicza się u podatnika proporcjonalnie do jego udziału we współwłasności całego budynku.