orzecznictwo nsa (strona 45 z 83)

Z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, że w uregulowaniu tym chodzi o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem.

Z art. 19 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w czerwcu 2000 r. wynikało, że uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu samochodu mogło być zrealizowane w rozliczeniu za miesiąc, w którym nabywca otrzymał zarówno fakturę, jak i towar.

1. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przewiduje stosowanie obniżonej stawki podatku od towarów i usług - 7% - nie do wszystkich materiałów budowlanych, lecz tylko do tych, które zostały określone w załączniku nr 5 do tej ustawy. 2. Spór o zaklasyfikowanie towaru jest sporem o fakty, a nie sporem co do wykładni czy stosowania przepisów prawa materialnego. Jeżeli strona twierdzi, że organy podatkowe niewłaściwie zaklasyfikowały określone towary, czego nie zakwestionował sąd administracyjny pierwszej instancji, to powinna oprzeć skargę kasacyjną na podstawie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zarzucając w jej ramach naruszenie odpowiednich przepisów tej ustawy, polegające na niedostrzeżeniu przez sąd naruszenia przez organy podatkowe stosownych przepisów procedury podatkowej.

Okoliczność, że w latach 1999-2003 Polska stopniowo dostosowywała swoje prawo do standardów europejskich na podstawie Układu Europejskiego dotyczącego stowarzyszenia ze Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi mogła już wówczas stanowić wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa krajowego. Nie można jednak tej sytuacji utożsamiać z obowiązkiem stanowienia przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej prawa krajowego, które byłoby zgodne z prawem unijnym, ani też z obowiązkiem działania w owym czasie w zgodzie z acguis communautaire.

Możliwość zaskarżenia wyroku w części, wynikająca z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dotyczy sytuacji, w której przedmiotem skargi kasacyjnej są nie wszystkie z odrębnych rozstrzygnięć zawartych w tym wyroku a nadto gdy ewentualne uchylenie wyroku w zaskarżonej części pozostanie bez wpływu na pozostałe /to jest nieobjęte skargą kasacyjną/ rozstrzygnięcia /poza orzeczeniami o kosztach/. Jeżeli zatem strona, której skargę uwzględniono, kwestionuje wyrażaną w orzeczeniu ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania /art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ może w skardze kasacyjnej domagać się zmiany orzeczenia w tym zakresie /art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - in fine/. W sytuacji objętej dyspozycją z art. 184 - część druga - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd kasacyjny, oddalając skargę, wyrazi w uzasadnieniu orzeczenia właściwą ocenę prawną i wskazania, które będą wiążące /art. 153 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Zawiadomienie strony o innym terminie niż ten, w którym doszło do rozpoznania sprawy uchybiającej zasadom wyrażonym w art. 91 par. 2 i art. 93 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ należy zakwalifikować jako rażącą wadliwość postępowania stanowiącą o jego nieważności /art. 183 par. 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Nienależnie pobrane na podstawie decyzji określającej ich wysokość, odsetki za zwłokę w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 5 czerwca 2001 r. stanowiły nadpłatę w rozumieniu art. 72 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, która podlegała oprocentowaniu na zasadach określonych w art. 77 tej ustawy.

Wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zasada prawdy obiektywnej /przewijająca się przez wszystkie procedury prawne przed organami publicznymi stosującymi prawo w Polsce w indywidualnych sprawach/ jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów.

Przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku, co nie oznacza jednak, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku, co nie oznacza jednak, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o nadanie numeru identyfikacyjnego może mieć istotny wpływ na decyzję wymiarową w podatku od towarów i usług. Postępowanie powinno być zawieszone do czasu rozpoznania wnioskuzłożonego przez stronę o stwierdzenie nieważności w sprawie o nadanie numeru identyfikacyjnego.

1. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572, ze zm./ w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a więc przede wszystkim w kwestiach dotyczących wydawania decyzji przez organ kontroli skarbowej - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz rozpatrywania odwołania przez organy wskazane w art. 26 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Z tego też względu trudno byłoby uznać za trafne argumenty o różnicowaniu i nierównym traktowaniu podatników przez te dwa organy. Odmienne traktowanie podatników w początkowych etapie gromadzenia materiału dowodowego, wynikające z innych zadań organu kontroli skarbowej w porównaniu z organem administracji niezespolonej nie dowodzi nierównego traktowania tych podatników. 2. Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy rzeczywistym, a nie pozornym nabyciu towarów. Prawo do odliczenia związane jest bowiem z realnym obrotem gospodarczym, nie zaś z czynnościami prawnymi o pozorowanym charakterze. 3. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., K 17/97 dotyczył niekonstytucyjności art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w ściśle wyznaczonym zakresie, dotyczącym ich stosowania wobec tej grupy podatników, którą były osoby fizyczne, z uwagi na ich szczególną sytuację prawną związaną z odpowiedzialnością karną skarbową. Dlatego też nie można tej grupy podatników porównywać z inną grupą, którą stanowią osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które takiej odpowiedzialności karnej nie ponoszą.

1. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572, ze zm./ w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a więc przede wszystkim w kwestiach dotyczących wydawania decyzji przez organ kontroli skarbowej - na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 1 oraz rozpatrywania odwołania przez organy wskazane w art. 26 ust. 1, stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Z tego też względu trudno byłoby uznać za trafne argumenty o różnicowaniu i nierównym traktowaniu podatników przez te dwa organy. Odmienne traktowanie podatników w początkowych etapie gromadzenia materiału dowodowego, wynikające z innych zadań organu kontroli skarbowej w porównaniu z organem administracji niezespolonej nie dowodzi nierównego traktowania tych podatników. 2. Podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy rzeczywistym, a nie pozornym nabyciu towarów. Prawo do odliczenia związane jest bowiem z realnym obrotem gospodarczym, nie zaś z czynnościami prawnymi o pozorowanym charakterze. 3. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., K 17/97 dotyczył niekonstytucyjności art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ w ściśle wyznaczonym zakresie, dotyczącym ich stosowania wobec tej grupy podatników, którą były osoby fizyczne, z uwagi na ich szczególną sytuację prawną związaną z odpowiedzialnością karną skarbową. Dlatego też nie można tej grupy podatników porównywać z inną grupą, którą stanowią osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które takiej odpowiedzialności karnej nie ponoszą.

Zobowiązanie się do świadczeń okresowych należy zgodnie z art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm./ do essentialia negotii umowy renty. Świadczenie okresowe polega na stałym dawaniu przez czas trwania stosunku prawnego pewnej ilości pieniędzy lub innych rzeczy zamiennych w określonych regularnych odstępach czasu, jednak nie składających się na pewną z góry co do wielkości określoną całość.

Szacując przychody firmy urzędnicy kontroli skarbowej powinni wnikliwie poszukiwać dokumentów i dowodów, a dopiero w ostateczności powinni stawiać tezę, że podatnik nierzetelnie prowadzi księgi. Oszacowanie może być jedynie następstwem uznania księgi za nierzetelną, a nie przyczyną stwierdzenia tej nierzetelności.

W sprawie dotyczącej odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za zaległości podatkowe spółki powstałe w sposób przewidziany w art. 21 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, z mocy art. 115 par. 4 tej ustawy nie ma potrzeby wydawania decyzji na spółkę cywilną. Skoro na spółce cywilnej ciążyło zobowiązanie w podatku od towarów i usług, które do dnia wydania decyzji nie uległo przedawnieniu, to nie zachodziły żadne przeszkody uniemożliwiające orzeczenie o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej za jej zobowiązania.

Jeżeli organ zaniechał dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, to nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak nakazuje art. 122 ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 ww. ustawy.

Skoro organ zaniechał dokonania obligatoryjnej czynności w postępowaniu, to nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak nakazuje art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz nie zebrał i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, który to obowiązek nakłada art. 187 ww. ustawy.

Zwolnienie od podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obejmuje podatników opłacających podatek dochodowy w formie karty podatkowej tylko w zakresie działalności objętej tą formą opodatkowania, zaś formą tą mogą być objęte tylko te rodzaje działalności, które są enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne /Dz.U. nr 144 poz. 930 ze zm./.

Z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o. podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ /w brzmieniu obowiązującym w 1998 r./, można wyciągnąć wniosek, że obniżenia podatku należnego podatnik ma obowiązek dokonać w deklaracji podatkowej zawierającej rozliczenie podatku od towarów i usług, w szczególności przez wykazanie i rozliczenie kwoty podatku naliczonego.

Aby móc skutecznie ubiegać się o umorzenie należności na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./, przedsiębiorca w dniu wejścia w życie ustawy musi być podatnikiem, płatnikiem albo osobą trzecią odpowiadająca za zaległości podatkowe.

Dla podatników, którzy dokonywali korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług po dniu 26 marca 2002 r. za okresy rozliczeniowe sprzed tej daty, obowiązywał stan prawny nie zawierający ograniczenia czasowego dokonania korekty, o którym mowa w art. 19 ust. 3b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o. podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ /w brzmieniu obowiązującym w 1998 r./, można wyciągnąć wniosek, że obniżenia podatku należnego podatnik ma obowiązek dokonać w deklaracji podatkowej zawierającej rozliczenie podatku od towarów i usług, w szczególności przez wykazanie i rozliczenie kwoty podatku naliczonego.

Zgodnie z art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego.

Zgodnie bowiem z art. 134 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego.