orzecznictwo nsa (strona 53 z 83)

Sprawozdanie, o którym stanowi art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 29 poz. 154 ze zm./. jest dokumentem prywatnym, który nie jest objęty domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. W związku z tym informacje wynikające z wymienionego dokumentu winny być na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne, aby na ich podstawie można było zweryfikować, ustalić i ocenić, że w rzeczywistości sprawozdaje on przeznaczenie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą zgodnie z przywołanym art. 55 ust. 7.

Z treści art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ wynika, że wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się według cen rynkowych stosowanych w danej miejscowości, w dacie otrzymania świadczenia.

Przepis art. 56 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ dotyczący ustalania stóp procentowych, stał się niespójny z art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 21 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim /Dz.U. nr 140 poz. 938 ze zm./. Ta niespójność dotyczy jednak wyłącznie kwestii formalnych, tj. formy ogłoszenia oraz organu ogłaszającego stopy procentowe i nie może stanowić podstawy do postawienia tezy o bezprzedmiotowości wskazanego przepisu Ordynacji podatkowej, bowiem nie jest on przepisem kompetencyjnym dla organów NBP.

W wypadku zaciągnięcia przez podatnika kredytu bądź pożyczki na wydatki związane z objęciem lub nabyciem udziałów, wkładów, akcji i innych papierów wartościowych, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./, odsetki od kredytu bądź pożyczki oraz inne opłaty z tym związane nie są wydatkami na objęcie lub nabycie w rozumieniu powołanego przepisu i stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Stosownie do treści art. 64c par. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w czasie trwania postępowania egzekucyjnego, to jest przed jego zakończeniem, w tym w szczególności przed umorzeniem tegoż postępowania na podstawie art. 59 par. 2 wymienionej ustawy, jest nieuzasadnione. Na podstawie przywołanego art. 64c par. 4 wierzyciel pokrywa bowiem koszty postępowania egzekucyjnego nie zaś koszty egzekucyjne w trakcie jego prowadzenia.

Artykuł 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ może zostać naruszony tylko wtedy gdyby przewodniczący bądź to nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia, bądź to wtedy gdyby nie zachodziła sytuacja z art. 113 par. 2 a więc np. nie wskazano dowodu koniecznego do przeprowadzenia a powołano się na tę podstawę prawną do wydania zarządzenia.

Wydatki nakierowane na cel, którym jest zmniejszenie obciążeń podatkowych, a nie osiągnięcie przychodów, nie mogą na gruncie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ stanowić kosztów uzyskania przychodów, gdyż zawarta w art. 15 ust. 1 tej ustawy definicja kosztów uzyskania przychodów wydatków czynionych w innym celu, niż uzyskanie przychodów, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza.

1. Sąd I instancji nie może wydać wyroku merytorycznego, jeżeli stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe budzi wątpliwości. W takiej sytuacji, sąd musi uchylić zaskarżoną decyzję z powodów proceduralnych. 2. W świetle przepisów o uldze na budowę domu z przeznaczeniem na wynajem lokali, obowiązującej do końca 2000 r., odtworzenie budynku po jego uprzedniej rozbiórce powinno być traktowane jak "budowa". W konsekwencji, grunt na którym stoi taki budynek może być uważany za grunt "pod budowę".

Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, bez określenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/, podatnik podatku dochodowego od osób prawnych ma możliwość odliczenia od przychodu wszelkich wydatków pod warunkiem jednak, iż będą one związane z opodatkowaną działalnością.

Zawarta przez skarżące Spółki umowa, która w oparciu o analizę dokonaną w oparciu o prawo szwedzkie nie stanowi dwóch różnych umów dotyczących nabycia udziałów w spółce kapitałowej, nie jest wymieniona w art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959 ze zm./ ani też nie posiada w niej odpowiednika. Stanowi na gruncie polskiego prawa cywilnego umowę nienazwaną i wręcz sprzeczną z polskim prawem spółek handlowych, w części uzupełnienia wartości wydawanych w zamian za aport akcji stosowną dopłatą pieniężną. Obowiązująca ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./ zawiera jednoznaczny wymóg określenia w umowie spółki lub w uchwale o podwyższeniu kapitału zakładowego między innymi liczby i wartości nominalnej objętych w zamian za aport udziałów /por. art. 158 par. 1 Ksh/. Wyrównanie wartości aportu dopłatą pieniężną polskie prawo spółek handlowych nie przewiduje.

Kosztem uzyskania przychodów mogą być wydatki związane z przygotowaniem analiz i opracowań usprawniających funkcjonowanie źródła przychodu, jednakże podatnik powinien wykazać w sposób wiarygodny potwierdzenie wykonania tego rodzaju analiz i opracowań przydatnych dla tego celu. Z chwilą bowiem zakwestionowania zaliczenia przez organy podatkowe konkretnego wydatku, jako niebędącego kosztem uzyskania przychodów, na podatniku ciąży obowiązek wykazania, iż zamiar poniesionych wydatków był obiektywnie związany z osiąganym lub zamierzonym przychodem. Skutki materialnoprawne w postaci potrącenia z przychodu wydatków poniesionych w celu jego osiągnięcia mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy podatnik przedstawi lub wykaże źródła bądź środki dowodowe, które umożliwią organowi podatkowemu ocenę, iż zostały faktycznie poniesione w celu uzyskania przychodów.

Zasadą jest, że wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną.

Czy skarżąca na podstawie umowy dystrybucyjnej z firmą z USA świadczyła usługi na terytorium kraju opodatkowane stawką 22 procent podatku od towarów i usług czy też dokonywała sprzedaży eksportowej towaru w postaci oprogramowania komputerowego, opodatkowanej stawką "0" procent tegoż podatku. Analiza treści zapytania Inspektora Kontroli Skarbowej do Urzędu statystycznego na tle istniejącego w sprawie sporu - czy sporne czynności strony skarżącej należy klasyfikować jako usługę czy produkcję towaru, wskazuje jednoznacznie na brak jego poprawności, z uwagi na jego nierzetelność: sugerowanie już na wstępie, że w sprawie tej chodzi jedynie o potwierdzenie klasyfikacji usługi co do określonego rodzaju, gdy spornym jest w ogóle charakter czynności, nie przedstawienie całości zapisów umowy dystrybucyjnej oraz brak stanowiska strony skarżącej. W wyniku tego dowód w postaci opinii Urzędu statystycznego na której oparły swoje rozstrzygnięcia organy skarbowe nie może być uznany za dowód pełnowartościowy, gdyż przy wydawaniu powyższej opinii organ statystyczny nie dysponował pełnią wiedzy o klasyfikowanej czynności, w tym o okolicznościach podnoszonych przez podatnika, istotnych z jego punktu widzenia.

Organ odwoławczy może wydać jedną z decyzji określonych w art. 233 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, umożliwiając podatnikowi uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku.

Jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę wyrażoną w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Bowiem zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednio popełnione błędy.

Dopóki organ podatkowy nie wykaże, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, nieprawdziwości zapisów w księdze podatkowej, nie może korzystać z instytucji oszacowania podstawy opodatkowania.

Warunkiem skorzystania z ulgi podatkowej wprowadzonej w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ /w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1999 r./ było nabycie własności działki pod budowę jeszcze przed jej rozpoczęciem, a następnie wykonanie na tej działce budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem w nim określonej liczby lokali na wynajem.

1. Warunkiem skorzystania z ulgi budowlanej wprowadzonej w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ było nabycie własności działki pod budowę jeszcze przed jej rozpoczęciem, a następnie wykonanie na tej działce budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem w nim określonej liczby lokali na wynajem. 2. Przez "wydatki na budowę" oraz "wydatki na zakup działki pod budowę tego budynku" należy rozumieć wydatki na zakup niezabudowanej nieruchomości, a następnie rozpoczęcie na niej inwestycji budowlanej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali na wynajem. Za tego rodzaju wydatki nie mogły zostać uznane wydatki na zakup zabudowanej nieruchomości oraz kontynuację rozpoczętej przed dokonaniem zakupu budowy, w tym również nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych.

Normy wynikające z art. 510 par. 2 Kc stanowiły jedynie punkt odniesienia w procesie sądowej kontroli poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych w zakresie podatkowych konsekwencji zawartej przez skarżącego umowy.

1. Przez "wydatki na budowę" oraz "wydatki na zakup działki pod budowę tego budynku" należy rozumieć wydatki na zakup niezabudowanej nieruchomości, a następnie rozpoczęcie na niej inwestycji budowlanej budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przeznaczeniem znajdujących się w nim lokali na wynajem. Za tego rodzaju wydatki nie mogły zostać uznane wydatki na zakup zabudowanej nieruchomości oraz kontynuację rozpoczętej przed dokonaniem zakupu budowy, w tym również nadbudowę i rozbudowę istniejących budynków mieszkalnych. 2. Z obowiązującej do 1 stycznia 1999 r. ulgi dotyczącej inwestycji w budynek z mieszkaniami na wynajem mogła skorzystać tylko firma, która kupiła niezabudowany grunt. Jeżeli na zakupionym gruncie była już prowadzona inwestycja budowlana, podatnik nie miał prawa skorzystać z ulgi, nawet jeśli w budynku przeznaczono mieszkania na wynajem, a podatnik spełniał pozostałe warunki przewidziane w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./

Opłaty skarbowej od podwyższonego kapitału spółki z o.o. nie pomniejsza się o opłatę wniesioną od uprzedniego podwyższenia kapitału, który nie został zgłoszony do zarejestrowania w związku z uchyleniem uchwały o tym podwyższeniu. Opłata pobrana przez notariusza od nieskutecznej w późniejszym okresie czynności podwyższenia kapitału zakładowego była zasadna i nie zachodziły przesłanki do jej zwrotu określone w art. 13 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./. W sytuacji zatem, gdy opłata ta była zasadnie pobrana w dacie podejmowania uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i zgodnie z obowiązującym prawem nie podlegała zwrotowi, mimo późniejszego uchylenia tej uchwały, żądanie zaliczenia jej na poczet opłaty skarbowej należnej od następnej uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki należało uznać za niezasadne /art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy o opłacie skarbowej z 1989 r. oraz par. 69 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie opłaty skarbowej - Dz.U. nr 136 poz. 705 ze zm./.

Zobowiązanie się do świadczeń okresowych należy zgodnie z art. 903 Kc do essentialia negotii umowy renty. Świadczenie okresowe polega na stałym dawaniu przez czas trwania stosunku prawnego pewnej ilości pieniędzy lub innych rzeczy zamiennych w określonych regularnych odstępach czasu, jednak nie składających się na pewną z góry co do wielkości określoną całość. Świadczenie to nie może być świadczeniem z góry określonym co do wysokości. Wówczas bowiem jest to świadczenie jednorazowe płatne w ratach.

W przypadku zawarcia umowy renty określonej w art. 903 i n. Kc strony dążą do zaspokojenia na tej drodze pewnych interesów życiowych osoby korzystającej z renty. Motyw działania rentodawcy ma więc w przypadku umowy renty, w przeciwieństwie do umowy darowizny istotne znaczenie. Trudno więc zgodzić się z poglądem, że umowa renty nieodpłatnej jest w istocie darowizną, tym bardziej, że w przypadku darowizny świadczenie może mieć postać również świadczenia okresowego. Istotną przesłanką odróżniającą obie te umowy jest więc motyw działania świadczeniodawcy.

Ustanowienie nowego pełnomocnika ma to znaczenie, że od momentu przedstawienia pełnomocnictwa /stosownie do art. 137 par. 2 lub par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ strona może działać poprzez pełnomocnika i podejmować za jego pośrednictwem czynności właściwe dla danego etapu postępowania. Skutkiem ustanowienia kolejnego pełnomocnika nie może być natomiast powtórzenie z jego udziałem czynności, co do których upłynęły już przewidziane w odpowiednich przepisach terminy procesowe.