orzecznictwo nsa (strona 62 z 83)

Nie można podzielić poglądu, iż określając warunki realizacji przedsięwzięcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 56 ustawy - Prawo ochrony środowiska), właściwy organ administracji może określać jedynie wymagania wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów szczególnych. Celem prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest m.in. analiza sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko (art. 47 pkt 2 ustawy), co znajduje odzwierciedlenie w treści stosownej decyzji (art. 56 ust. 2 pkt 2). W kontekście usuwania drzew czy prowadzenia prac ziemnych nie chodzi więc o przywołanie zakazów wynikających ex lege, lecz przeanalizowanie celowości wprowadzenia konkretnych ograniczeń, uwzględniając zasadę zrównoważonego rozwoju czy ogólnych celów ochrony przyrody. Z treści art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska przywołanejregulacji nie można wywieść ogólnego zakazu przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć infrastrukturalnych stanowiących odrębne części większych zadań inwestycyjnych. Nie jest naruszeniem wskazanego przepisu ustawy dokonywanie oceny poszczególnych przedsięwzięć, w rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, o ile stanowią one naturalnie wyodrębnione inwestycje będące częścią realizowanego w określonym horyzoncie czasowym zadania. Jednak, w toku postępowania, oceniając zakreś oddziaływania konkretnego przedsięwzięcia , należy miec na uwadze przewidywaną kumulację uciążliwości związaną z dalszymi zaplanowanymi w przyszłości działaniami inwestycyjnymi, bezpośrednio powiązanymi funkcjonalnie z aktualnie realizowanym przedsięwzięciem.

Pozwolenie zintegrowane, o którym stanowi art. 201 ust. 1, 202, 211, 376 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska nie jest pozwoleniem na prowadzenie fermy ani też decyzją lokalizacyjną, ponieważ dotyczy instalacji wybudowanej i użytkowanej.

"Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsiewizięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną (art. 56 ust. 9 ustawy prawo ochrony środowiska)

W związku z tym, iż na etapie wydania zaskarżonych przed sądem I instancji postanowień obszar "Ostoja Popradzka" był obszarem projektowanym, mogłoby doń mieć zastosowanie jedynie art. 33 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 oraz art. 33 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody.

Ponieważ przepis art. 82 ust. 3 pkt 3 ma charakter normy fakultatywnej, w myśl art. 7 k.p.a. wydanie nakazu usunięcia drzew, o ile strona sprzeciwia się wykonaniu takiej czynności, jest możliwe wyłącznie, gdy nie zachodzą przesłanki do wyrażenia zgody na odstępstwa od zakazu nasadzeń, w myśl art. 83 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo wodne

Prawospólnotowa wykładnia przepisów art. 52 i 56 ust.1 ustawy o ochronie przyrody oraz par. 6 rozporządznia Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną, przemawia za takim ich rozumieniem, iż do zwierząt objętych ochroną gatunkową a urodzonych w hodowanych w niewoli mają zastosowanie wszystkie zakazy z art. 52 ustawy o ochronie przyrody, a odstępstwo od nich wymaga wydania stosownych zezwoleń zgodnie z jej art. 56 ust. 1

Wojewódzki konserwator zabytków w odniesieniu do niniejszego zamierzenia inwestycyjnego, dla którego realizacji wydano przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne posiadał odrębną kompetencję do powstrzymania, dostosowania lub odwrócenia skutków działań, które w myśl art. 36 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 23.07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, a podjęcie tych działań wymagało uzyskania jego pozwolenia. Tak uregulowana kompetencja czyni z wojewódzkiego konserwatora zabytków organ orzekający w sprawie, współdecydujący o możliwości realizacji zamierzonej inwestycji, a nie stronę postępowania, w ramach którego wydano kwestionowane pozwolenie wodnoprawne.

Obowiązek wezwania w mysl art. 195 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska jest z woli prawodawcy dodatkową sui generis czynnością procesową, która musi poprzedzać wydanie orzeczenia w przedmiocie cofnięcia pozwolenia. Samo wezwanie, z mocy ustawy, nie kształtuje praw i obowiązków strony. Jego zasadność może być kwestionowana w toku postępowania prowadzacego do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia (dotyczy to wszelkich kwestii ujetych w wezwabniu, jak wskazanie faktycznego naruszenia stosownych wymagań, wyznaczenia stosownego terminu do usunięcia naruszania).

Uzyskanie - w opraciu o ort. 190 ustawy Prawo ochrony środowiska - decyzji przenoszącej prawa i obowiązki wynikające z udzielonego pozwolenia zintegrowanego nie stoi na przeszkodzie mozliwości wnioskowania o dokonanie późniejszej zmiany warunków tego pozwolenia zintegrowanego w terminie jego obowiązywania, w zakresie wynikających z niego praw i obowiązków. Dopuszczalność dokonania żądanych zmian winna być jednak rozpatrywana, w kontekście obowiązujących przepisów, w tym przepisów prawa wspólnotowego, podobnie jak ma to miejsce odnośnie pozwoleń, z których prawa nie były przenoszone.

Jeżeli w jednej sprawie sądowoadministracyjnej różne wojewódzkie sądy administracyjne jednocześnie uznały się za niewłaściwe (negatywny spór kompetencyjny), wówczas sąd pozostający w takim sporze powinien zwrócić się do NSA o wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Jeżeli według przepisów o przeprowadzeniu reformy rolnej (dekret PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm. i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej - Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) przejęciu na cele reformy rolnej podlegały nieruchomości ziemskie, to nie dotyczyło to wszelkich innych rodzajowo nieruchomości.

Do sposobu liczenia terminów przy składaniu wniosków przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na przywóz niektórych towarów pochodzących z Republiki Czeskiej, Republiki Słowackiej, Republiki Węgierskiej, Rumunii, Republiki Słowenii i Republiki Bułgarii /Dz.U. nr 228 poz. 1904 ze zm./ stosuje się przepisy art. 12 /w tym jego par. 6/ ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./.

Skarga kasacyjna wnoszona przez adwokata lub radcę prawnego nie może być odrzucona na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) z tego tylko powodu, że opłata stała od tej skargi została uiszczona na rachunek bankowy Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ziemię rolną na Mazurach chce kupić Chińczyk, mający prawo stałego pobytu w Polsce. Sprzeciwił się temu Minister Rolnictwa. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił odmowne decyzje i wniosek będzie rozpatrywany ponownie. Stosownie do art. 107 par. 3 w związku z art. 126 Kpa uzasadnienie postanowienia winno zawierać między innymi wskazanie dowodów, na których organ się oparł ustalając stan faktyczny.

Zgodnie z art. 95 par. 2 Kodeksu cywilnego wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego

O charakterze art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży nieruchomości Państwowego Funduszu Ziemi oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego /Dz.U. nr 17 poz. 71 ze zm./ świadczy cel wynikający z określenia przedmiotu omawianej ustawy "uporządkowania niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego". Potrzeba uregulowania deklarowanego wyżej celu zachodziła natomiast wówczas, gdy władanie przez Państwo nieruchomością nie było oparte na tytule prawnym.

Strona wnosząca skargę kasacyjną, po jej wniesieniu, nie ma już możliwości zmieniać lub uzupełniać /poszerzać/ samych podstaw kasacji, co najwyżej może "przytaczać nowe uzasadnienie" tych podstaw, co wynika z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Ustawodawca nie wprowadził obowiązku składania wniosków do organów administracji publicznej za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika /w tym wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji, a więc inicjujących postępowanie nadzwyczajne na wniosek strony/. Podobnie nie ma konieczności składania odwołania, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy za pośrednictwem adwokata, czy też radcy prawnego. W tej sytuacji w razie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania na organie administracji publicznej, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zapisaną w art. 7 Kpa oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa unormowaną w art. 8 tego Kodeksu, spoczywa obowiązek wyjaśnienia, jakie w istocie żądanie zgłosił obywatel.

Prowadzenie działalności rolniczej zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.U. 2003 nr 64 poz. 592/, jest nią prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Niezasadne jest więc twierdzenie skarżącej, która powołując się na definicję działalności rolniczej określoną w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ uznaje, za taką przechowywanie /w ramach sprzedaży owoców oraz warzyw/ roślin przez okres 30 dni, kiedy następuje ich biologiczny wzrost.

Przepisy ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców /Dz.U. 2004 nr 167 poz. 1758/ nie zakreślają merytorycznego zakresu oceny Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ale jest rzeczą oczywistą, iż dotyczyć ona powinna tych aspektów sprawy, które wiążą się z zadaniami organu orzekającego, czyli w tym konkretnym wypadku szeroko pojętymi zagadnieniami z zakresu kształtowania ustroju rolnego państwa. Taki zakres badania wniosku przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi wyznacza art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej /Dz.U. 2003 nr 159 poz. 1548 ze zm./, zgodnie z którym dział rozwój wsi obejmuje m.in. sprawy kształtowania ustroju rolnego państwa oraz ochrony gruntów przeznaczonych na cele rolne. Minister obligowany jest więc dokonać oceny zamiaru wnioskodawcy co do charakteru planowanej działalności pod kątem gospodarki rolnej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi oparł się na kryterium zgodności planowanych inwestycji z interesami rolnictwa /racjonalnej gospodarki rolnej/, przy uwzględnieniu rolnego charakteru objętych wnioskiem nieruchomości. Nie ma znaczenia, że na chwilę obecną nieruchomość nie jest przez jej właścicieli wykorzystywana na cele rolnicze. O rolniczym charakterze gruntu przesądza bowiem jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób jego aktualnego wykorzystywania.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając jako organ współdziałający na podstawie art. 1 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców /Dz.U. 1996 nr 54 poz. 245 ze zm./ i oceniając wniosek o udzielenie zezwolenia na nabycie przez cudzoziemca nieruchomości rolnej, jest uprawniony na podstawie art. 7 Kpa do uwzględnienia interesu społecznego poprzez odwołanie się do postanowień ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego /Dz.U. nr 64 poz. 592/.

Przepis par. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz.U. nr 10 poz. 51 ze zm./, może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. "e" dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej /Dz.U. 1945 nr 3 poz. 13 ze zm./.

I. W sytuacji gdy zaginęły akta sprawy niezbędne ro rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postępowanie nieważnościowe powinno być zawieszone do czasu odtworzenia tychże akt. II. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera wprawdzie przepisów normujących postępowanie w sprawie adtworzenia zaginionych akt lub ich części, jednak z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że w takiej sytuacji należy posiłkowo stosować przepisy kodeksu postępowania cywilnego.

1. Pojęcie "odpowiednie tereny" w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit d dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej obejmuje tylko tereny zabudowane ale i niezabudowane w tym i takie które nie mają charakteru rolnych. 2. Nie jest rolą sądów poszukiwanie takich reguł wykładni, które prowadzą do interpretacji przepisów w istocie zmieniających ich treść i to nawet wtedy gdyby towarzyszyłyby temu szczytne cele i obiektywnie słuszna chęc naprawienia krzywd których źródłem było dawne prawo. Takie krzywdy może naprawić tylko współczesny ustawodawca orzyjmując stosowne rozwiązania legislacyjne.

Przejęcie przez Państwo na własność przedsiębiorstwa, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie obejmowało przejęcia własności nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osoby trzeciej.