orzecznictwo nsa (strona 61 z 83)

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wynika, że zasada poddawania projektów, które mogą mieć istotne oddziaływanie na środowisko, ocenie środowiskowej nie znajduje zastosowania w przypadkach, w których formalne wniesienie wniosku o wydanie zezwolenia na realizację projektu miało miejsce przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy

Przewoźnikowi kolejowemu nie przysługuje prawo strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wniosku zarządcy infrastrukturą kolejową o zatwierdzenie stawek jednostkowych opłaty podstawowej oraz dodatkowej na podstawie artykułu 33 ust 8 ustawy o transporcie kolejowym. Przewoźnik kolejowy z uwagi na fakt, iż jego prawa i obowiązki związane z korzystaniem z infrastruktury kolejowej kształtuje umowa cywilnoprawna zawarta z zarządcą nie ma również legitymacji procesowej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275) kanał przeglądowy wraz z prowadzącymi doń schodami, będącymi jego przedłużeniem, stanowi całość (konstrukcję) funkcjonalną, w której kanał przeglądowy - pomniejszony o długość schodów, powinien mieć co najmniej 6,0 m. Natomiast długość schodów do kanału powinna być zgodna z przepisami obowiązującego prawa budowlanego.

Uwłaszczeniu w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z póź. zm.), a co za tym idzie również w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2602 z póź. zm.)podlegają tylko te grunty leśne, związane z państwowym gospodarstwem leśnym, jeżeli w dniu 5 grudnia 1990r., będąc w zarządzie państwowej osoby prawnej, w planach zagospodarowania przestrzennego nie były przeznaczone wyłącznie na cele gospodarki leśnej.

Ponieważ ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1085 ze zm./ z dniem 1.10.2001 r. zmieniła ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. 1974 nr 38 poz. 230 ze zm./ za "przepisy dotychczasowe" należy rozumieć przepisy tegoż Prawa wodnego w brzmieniu sprzed tej daty, tj. na dzień 31 września 2001 r., a więc z uwzględnieniem treści art. 9 ust. 1 z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1085 ze zm./. Oznacza to, że w omawianym zakresie przepisy tego Prawa wodnego znajdują zastosowanie do opłat należnych za okres do 1.01.2002 r. na mocy szczególnych przepisów przejściowych art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. 2001 nr 100 poz. 1085 ze zm./.

Braki w zakresie elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej mogą być uzupełnione jedynie w terminie przewidzianym do jej wniesienia.

Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania wszczętego w związku z wnioskiem o wymierzenie grzywny na podstawie art. 112 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, czy też na postanowienie o oddaleniu tego wniosku, nie jest dopuszczalne.

Przepis art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nakazuje zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Wymóg ten należy uznać za zachowany nawet, jeśli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wprawdzie typowego w takich przypadkach stwierdzenia sprowadzającego się do formuły, co należy dokonać przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ale wynika to w sposób oczywisty z treści uzasadnienia tego wyroku. Dzieje się tak, jeśli wskazano w uzasadnieniu, jakiego rodzaju decyzja powinna być wydana przy rozpoznaniu wniosku złożonego w trybie art. 127 par. 3 Kpa.

Udziału prokuratora w postępowaniu administracyjnym nie można domniemywać; o jego udziale w postępowaniu nie przesądzają w szczególności takie okoliczności, jak zawiadomienie go o zakończeniu postępowania administracyjnego, a także doręczenie mu decyzji administracyjnej /art. 188 oraz art. 182 i art. 183 Kpa/.

1. Udziału jakiegokolwiek podmiotu /również prokuratora/ w postępowaniu administracyjnym nie można co do zasady domniemywać. W szczególności nie można udziału w postępowaniu wyprowadzać tylko z takich okoliczności, jak zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego, a także doręczenie przez organ decyzji administracyjnej. 2. Aby wymagać od prokuratora zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ /obecnie w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/ trzeba wykazać, iż brał on udział w tym postępowaniu, w ramach którego wydano akt administracyjny zaskarżany obecnie przez tego prokuratora do sądu administracyjnego.

Rola procesowa prokuratora, który nie mając charakteru strony w postępowaniu administracyjnym zaskarża wydane w tym postępowaniu decyzje do sądu administracyjnego, kończy się wraz z prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego w danej sprawie także wówczas, gdy w wyniku jego skargi wniesionej do sądu administracyjnego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Od woli prokuratora uzewnętrznionej na podstawie art. 183 par. 1 Kpa zależy, czy będzie on brał udział w charakterze strony stosownie do art. 188 Kpa, także w tym ponownym postępowaniu. Jeśli prokurator nie zgłosił lub nie brał udziału w tym postępowaniu administracyjnym, to od wniesienia skargi na decyzje wydane w tym postępowaniu ma termin sześciu miesięcy określony w art. 53 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ /poprzednio w art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Ocena prawna wiąże w danej sprawie, natomiast związanie prawomocnym wyrokiem może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim rozstrzyga określoną kwestię prawną, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie. Jeżeli prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w postępowaniu zwyczajnym rozstrzygnięto, że określona osoba nie jest stroną w tej sprawie, to związanie takim wyrokiem oznacza, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej sprawy wbrew temu wyrokowi twierdzić, że ta osoba jest stroną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając decyzję Ministra Środowiska, zakwestionował dokonaną przez ten organ wykładnię przepisów art. 128 ust. 1 pkt 7 oraz art. 128 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 115 poz. 1229 ze zm./, lecz nie dokonał własnej ich wykładni, nie wskazał czy nakładają one na organ administracyjny obowiązki, których sprecyzowania żąda autor skargi kasacyjnej i nie rozstrzygnął nawet czy powstające na ich tle spory mają charakter cywilnoprawny, czy administracyjnoprawny. Uchylenie się od analizy treści powołanych w skardze przepisów prawa materialnego czyni zasadnym zarzut obrazy tych przepisów w rozumieniu art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Sąd dokonuje kontroli działalności organu pod względem jej zgodności z prawem /art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, nie kształtuje natomiast bezpośrednio swymi orzeczeniami sytuacji prawnej stron postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd nie mógł stosować /bądź nie stosować/ art. 128 ustawy z dnia 19 lipca 2001 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 115 poz. 1229 ze zm./, w znaczeniu ustalenia konsekwencji prawnych tej normy w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Jest to wyłączna kompetencja organu wydającego pozwolenie wodnoprawne.

Brak w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd przepisów postępowania powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. 2001 nr 99 poz. 1079 ze zm./ wiąże kwestie ochrony krajobrazu z zaspokajaniem potrzeb związanych z masową turystyką i wypoczynkiem, przy czym inwestycja telefonii komórkowej jako należąca do inwestycji celu publicznego, a więc istotna nie tylko dla potrzeb turystyki czy wypoczynku, ale także zapewnienia koniecznej łączności chociażby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa, wymaga dogłębnej analizy nie tylko w świetle ustawy o ochronie przyrody, ale także szczegółowych unormowań miejscowych w przedmiocie ochrony przyrody.

Stosownie do treści art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych ustaw /Dz.U. nr 162 poz. 1692/ do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia życie tej ustawy zachował moc obowiązywania między innymi art. 160 Kpa. Oznacza to, że dla dochodzenia roszczeń w związku ze szkodą spowodowaną wydaniem decyzji nadal obowiązuje tryb postępowania administracyjnego, a rozpoznanie sprawy przed sądem powszechnym możliwe jest dopiero po wydaniu merytorycznego orzeczenia przez organ administracji, gdy strona niezadowolona z tego rozstrzygnięcia wystąpi z powództwem.

Opłata eksploatacyjna, o której mowa w art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze /Dz.U. nr 27 poz. 96 ze zm./, odnosi się do tego rodzaju wydobytej kopaliny, na której wydobycie przedsiębiorca uzyskał wymagane prawem zezwolenie /koncesję/.

Przedmiotem skargi kasacyjnej może być tylko orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego /art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i to rozstrzygnięcie zawarte w sentencji, czy to wyroku, czy też postanowienia, a nie akt lub czynność organu administracji publicznej, czy też orzeczenie Sądu, jakie w ocenie strony skarżącej winno być jeszcze zawarte w zaskarżonym orzeczeniu Sądu. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jako sądem II instancji, nie jest co do zasady powtórnym rozpatrzeniem sprawy.

Stwierdzenie przez sąd administracyjny naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, musi być powiązane z oceną, czy i w jaki sposób zostało zakończone postępowanie administracyjne przed wniesieniem skargi.

Jeśli w toku postępowania okaże się, że okreslone dokumety, w których żądano od strony okazały sie zbędne to organ administracji winien w uzasadnieniu decyzji wskazać okoliczności które spowodowały, że dokumenty te stały się zbędne lub przyznać, iż popełnił błąd żądając tychże dokumentów. Brak w uzasadnieniu decyzji odniesienia sie do tej kwestii narusza zasadę pogłebiania zaufania obywateli do organów państwa, jak również godzi w zasadę pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli.

Z treści art. 5 pkt 14 i pkt 29 ustawy o ochronie przyrody wynika, iż przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem postanowienia na podstawie art. 53 yst. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest ocena, czy planowane przedsięwzięcie zlokalizowane na terenie otuliny parku narodowego może być zrealizowane, mając na uwadze potrzebę ochrony parku oraz, gdy jest to możliwe, czy konieczne jest zachowanie określonych warunków szczególnych, aby ochronę tą zapewnić. Zakazy dotyczące realizacji przedsięwzięć na terenie parku narodowego nie odnoszą się wprost do terenu jego otuliny, tworzonej na zasadzie art. 11 ust. 1 ustawy, o ochronie przyrody. Nie wynika stąd, iż realizacja przedsięwzięć na terenie otuliny nie jest objęta określonymi ograniczeniami. Wynikają one z samego celu ustanowienia otuliny nie są zaś normatywnie skatalogowane. Dopiero ocena okoliczności faktycznych, w kontekście celów funkcjonowania otuliny, może stanowić uzasadnienie zajetego stanowiska w sprawie uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez dyrektora parku narodowego, na zasadzie art. 53 ust. 4 pkt. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O ile kwestie warunków realizacji przedsięwzięcia (kubatury, formy architektonicznej itp.) miały znaczenie w sprawie, organ uzgadniający powinien był wskazać warunki realizacji przedsięwzięcia, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przesztrzennym, a organ orzekający w sprawie w postępowaniu głównym uwzględnia te warunki w treści decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Procedura uzgodnień (art. 54 ust. 3 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), dotyczy etapu legalizacji przedsięwzięcia, gdy wskazywane są przez inwestora jego istotne cechy, wymagane dla ustalenia warunków zabudowy (art. 52 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 wskazanej ustawy). O ile z punktu widzenia obowiązujących zakazów, dotyczących obszarów chronionych, istotne znaczenie mogą mieć rozwiązania techniczne, które na tym etapie nie muszą być wskazywane we wniosku inwestora, organ uzgadniający powinien mieć to na uwadze określając warunki realizacji przedsięwzięcia, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ orzekający w sprawie w postępowaniu głównym uwzględnia te warunki w treści decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalając warunki organ uzgadniający powinien mieć na uwadze, iż nie mogą stanowić one powtórzenia treści obowiązujących regulacji, lecz powinny być one stosownie szczegółowe. W przypadku obszarów chronionego krajobrazu, może to dotyczyć zarówno wymagań odnośnie zastosowania rozwiązań technicznych jak i kwestii architektonicznych (cechy i parametry zabudowy z uwagi na ochrone krajobrazu). Dokonywane uzgodnienie dotyczy wyłącznie konkretnego przedsięwzięcia o cechach wskazanych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy (jego parametry bywają wskazane również w projekcie decyzji), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w postanowieniu uzgadniającym a następnie w treści decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. O ile uzgodnienie jest możliwe przy zachowaniu warunków nie wskazancyh we wniosku inwestora (ze wzgledu na zakres wymaganej szczegółowości informacji), warunki takie, jako wynikajace z przepisów szczególnych, powinny zostać określone przez organ uzgadniający.

Statut nadany przez Ministra Środowiska Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Srodowiska i Gospodarki Wodnej jest aktem wewnętrznym, stanowionym przez właściwego Ministra. Nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego, w myśl zarówno powołanego przepisu konstytucji (art. 184) jak i przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 par. 2 pkt 4). Właściwość sądów administracyjnych nie jest określona klauzulą generalną (tak jak właściwości sądów powszechnych), sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji publicznej w zakresie określonym przez Konstytucję i ustawy i nie mieści się w jej ramach kontrola aktów ogólnych, wewnętrznych, stanowionych przez organy centralne.

Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r.o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm.) jest ustawą szczególną w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. a przepis art. 44 ust. 2 tej ustawy, mający charakter przepisu przejściowego, jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 1 ust. 1 (in fine) ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) w związku z powyższym, w oparciu o ten przepis nalezy ustalać właściwość organów do rozpatrywania spraw administracyjnych, o których mowa w art. 16 ust. 1a ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 ze zm.), będących w toku (wszczetych przed dniem 1 stycznia 2006 r. i niezakończonych decyzja ostateczną przed tą datą.