orzecznictwo nsa (strona 60 z 83)

Treść art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ przyznaje operatorowi uprawnienia do domagania się od organu jedynie odroczenia obowiązków operatora wynikających z art. 44 ust. 1 w związku z art. 43. Przepis ten wskazuje, że warunkiem sine qua non zawieszenia omawianych uprawnień abonentów może być wyłącznie brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy. Nie ma jakichkolwiek podstaw do rozszerzającej interpretacji tego przepisu, bowiem jest on wystarczająco precyzyjny. Skoro strona skarżąca wskazywała na wystąpienie innych trudności, jakie mogą pojawić się przy realizacji uprawnień abonentów należało podzielić stanowisko sądu I instancji, iż inne trudności nie stanowią przesłanek o których mowa w art. 44 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Skarga na decyzję dotyczącą dokonania rezerwacji częstotliwości w telekomunikacji, o jakiej mowa w art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 171 poz. 1800/, nie jest skargą dotyczącą koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie telekomunikacji w rozumieniu par. 2 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, a skoro nie jest także wymieniona w par. 2 ust. 3 rozporządzenia, to podlega wpisowi stałemu, o jakim mowa w par. 2 ust. 6 tego rozporządzenia.

1. Zmiany w rezerwacji częstotliwości dokonanej w koncesji radiowej lub telewizyjnej i dotyczące warunków wykorzystywania tej częstoliwości, okreslonych w art. 37 ust 1 pkt 3 lit. a-d) i lit. f) ustawy o radiofonii i telewizji należą także w stanie prawnym obowiązującym od dnia 14 stycznia 2006 r. stosownie do art. 37 ust. 3 tej ustawy, do kompetencji decyzyjnej Przewodniczącego KRRiT działającego w porozumieniu (art. 106 K.p.a.) z Prezesem UKE. 2. Z mocy art. 16 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i podziale zadań i kompetencji oragnów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258 ze zm.), w postępowaniu administracyjnym toczącym się w dniu wejścia w życie tej ustawy w sprawach zmian częstotliwości przyznanej w rezerwacji w koncesji na rozpowszechnianie progranów radiofonicznych lub telewizyjnych Prezes UKE z dniem 14 stycznia 2006 r. przekształcony został z organu wspóldziałającego w organ decyzyjny i toczące się przed nim postępowanie w trybie art. 106 K.p.a. w kwestii uzgodnienia zmiany częstotliwości dla potrzeb rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych uległo z powyższym dniem z mocy ustawy przekształceniu z postępowania uzgodnieniowego w postępowanie decyzyjne.

Jeżeli po nadaniu biegu postępowania i podjeciu przez Sąd szeregu czynności procesowych w sprawie z udziałem stroy, zostało ona wezwana do złożenia odpisów skargi, to terminem zakreślonym w tym wezwaniu nie ma charakteru terminu ustawowego, o jakim mowa w art. 49 par. 2 p.p.s.a., lecz jest terminem sądowym pozbawionym rygoru odrzuucenia skargi w razie jego przekroczenia.

Z uwagi na treść przepisów art. 186 w związku z art. 183 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 tej ustawy stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji w części niezasakarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem. Dopiero bowiem rozpoznając skargę kasacyjną może dojść do przekonania, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji i wówczas uchylić zaskarżony skargą kasacyjną wyrok również w tej części, co do której brak było wniosku w skardze kasacyjnej.

Zgodne z prawem postanowienie prostujące błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki decyzji wydane w oparciu o art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie kształtuje sytuacji prawnej strony. To decyzja, której oczywiste omyłki czy błędy sprostowano, wywołuje skutek prawny w sferze stosunku materialnoprawnego bądź w sferze stosunku procesowego. Postanowienie, o którym stanowi art. 113 § 1 k.p.a. nie może zatem naruszać zakazu reformationis in peius.

Przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi tylko wówczas, gdy sprawa ze skargi na dany akt lub czynność wniesione przez skarżącego jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zwrot "pomiędzy tymi samymi stronami" użyty w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się do stron, o których mowa w art. 32 p.p.s.a.

W rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie stanowi o bezczynności organu administracji to, że strona nie zgadzając sie z roztrzygnięciem organu administracji publicznej, powołuje się na nieprawidłową podstawę prawną lub nieprawidłowa formę roztrzygnięcia zastosowaną przez organ. Strona ma odpowiednie środki procesowe do ewentualnego wzruszenia orzeczenia, które w jej ocenie jest nieprawidłowe, jednakże nie w formie skargi na bezczynność organu.

1. Pod pojęciem "obowiązków regulacyjnych" należy rozumieć tylko takie, służące określonym w art. 1 ust. 2 upt. celom działania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, które znajdują swoje źródło w przepisach wskazanych art. 25 ust. 4 upt. i których byt prawny ukształtowany zostaje decyzją organu regulacyjnego, przy czym ustanowieniu tych obowiązków towarzyszyć musi określona ustawą procedura, co dotyczy tak czynności organu poprzedzających nałożenie obowiązków (postępowanie konsultacyjne i konsolidacyjne), jak też zasad postępowania przy wydawaniu decyzji w tych sprawach. 2. Przyjęta przez ustawodawcę w sprawach wymienionych w art. 206 ust. 2 upt. procedura ma charakter niejednolity, tzw. hybrydowy i wyraża się załatwieniem jednej sprawy na drodze dwóch odrębnych, lecz związanych ze sobą rodzajów postępowań - administracyjnego i cywilnego, które nie są wobec siebie konkurencyjne, a każde z nich rozpoczyna się i kończy w określonym momencie. 3. Stwierdzić należy, że w przypadku dokonania przez Prezesa UKE błędnej oceny przedmiotu sprawy kwalifikującej ją do prowadzenia na drodze postępowania administracyjnego w pełnym zakresie instancyjnym i wydania wskutek wniesionego odwołania decyzji wbrew obowiązkowi rozpatrzenia tego odwołania na drodze cywilnej, tylko sąd administracyjny, stosownie do art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., jest władny dokonać oceny, czy decyzja ta narusza prawo i wyeliminować ją z obrotu prawnego

1. Przepisy art. 102 ust. 5 pkt 24 i art. 107 ust. 5 pkt 16 oraz art. 109 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210 poz. 2135 ze zm./ nie stanowi samodzielnej podstawy materialnoprawnej do władczego rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej o indywidualnych prawach konkretnych podmiotów dotyczących spraw określonych w art. 109 ust. 1 i 2 tej ustawy, zwłaszcza w drodze uznania administracyjnego. Podstawa taka musi wynikać z przepisów prawa materialnego, zawartych przede wszystkim w tej ustawie. 2. Organy Narodowego Funduszu Zdrowia, w postępowaniu o jakim mowa w art. 109 i art. 110 powołanej w pkt 1 ustawy, rozstrzygają o uprawnieniach świadczeniobiorcy do indywidualnej refundacji ceny leku tylko w razie wątpliwości, czy schorzenie świadczeniobiorcy, nie wynikające wprost z wykazu chorób i leków wydanym na podstawie art. 37 ust. 2 tej ustawy należy do rodzaju chorób, do których w tym wykazie przypisany jest lek, o którego refundację ubiega się świadczeniobiorca. Powinno to nastąpić po zasięgnięciu opinii biegłych z zakresu medycyny i farmakologii.

Mając na względzie art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, brak jest uzasadnienia do przyjęcia, że zgłoszenie przez podmiot gospodarczy organom podatkowym w trybie art. 34 § 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym (-), faktu czasowego niewykonywania działalności gospodarczej, może stanowić podstawę do zwolnienia spod obowiązku ubezpieczenia społecznego za okres, który jak wynika z prowadzonych przez właściwy organ danych ewidencyjnych działalności gospodarczej jest okresem prowadzenia tej działalności.

Zarzut błędnej oceny prawnej nie może być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego. Nie mieścię się on bowiem w katalogu przyczyn wnowienia wymienionych w art. 145 kpa i art 145a kpa. Tego rodzaju zarzut może być ewentualnie podstawą wszczęscie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Przepis art. 83a ust. 2 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych odnosi się do uprawnień organu (zakładu) i odmiennie niż czyni to przepis art. 157 § 2 k.p.a. określa uprawnienia tego podmiotu do podejmowania inicjatywy w zakresie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W tym znaczeniu przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do normy art. 157 § 2 k.p.a.

Inny jest przedmiot postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję organu administracji publicznej, a inny zaś w sprawie z wniosku o ukaranie tego organu grzywną w trybie art. 55 § 1 u.p.p.s.a. W pierwszej sprawie oceniana jest legalność zaskarżonej decyzji, w drugiej zaś wykonanie przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. Nie występuje więc między nimi tożsamość spraw w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 u.p.p.s.a.

Nie może w sposób skuteczny domagać się przyznania indywidualnej ilości referencyjnej z krajowej rezerwy krajowej ilości referencyjnej ten kto nie spełnił wymogu przewidzianego w art. 2 ust. 1 a pkt 1 ppkt a ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. o zmianie ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. Nr 50 poz. 363 ze zm.) i to niezależnie od tego jekie były tego przyczyny. Nawet zdarzenia losowe mające charakter siły wyższej bądź szczególnych okoliczności (np. klęska żywiołowa, pomór stada) nie są okolicznościami, które pozwalałyby na takie przyznanie.

1. Z woli ustawodawcy skargę do sądu administracyjnego /właściwego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego/ wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ zaś, za którego pośrednictwem skargę wniesiono, ma obowiązek przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia /art. 54 par. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Organ, który skargę otrzymał, może jeszcze ją uwzględnić w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy przed sądem administracyjnym /art. 54 par. 3/, to uprawnienie organu administracji publicznej nie zwalnia go jednak z obowiązku określonego w art. 54 par. 2, to jest przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. 2. Przepis art. 220 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma ścisły związek z art. 230 par. 1 tego Prawa, przewidującym, iż wpis stosunkowy lub stały pobiera się "od pism wszczynających postępowanie w danej instancji". Definicję pism wszczynających postępowanie w danej instancji zawiera przepis art. 230 par. 2, zgodnie z którym pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Przepis ma również zastosowanie do wniosków wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, gdyż do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze /art. 64 par. 3/. 3. Wniosek złożony w trybie art. 55 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wszczyna nowego postępowania administracyjnego, odrębnego od tego, które już zostało uruchomione skargą. Postępowanie z powyższego wniosku powinno więc być traktowane jako incydentalne /wpadkowe/, ściśle wiążące się z już wniesioną skargą i wywołane zarzuconą przez stronę opieszałością organu administracji. Przyjęcie, iż wniosek z art. 55 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wszczyna odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego powoduje, że strona składająca wniosek nie ma obowiązku uiszczenia wpisu od tego wniosku.

Przyznanie dofinansowania z publicznych środków wspólnotowych projektu zgłoszonego do realizacji w ramach sektorowego programu operacyjnego "Restrukturyzacji i modernizacji sektora żywnościowego oraz rozwoju obszarów wiejskich 2004-2006" następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju /Dz.U. nr 116 poz. 1206 ze zm./.

Przepis art. 189 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ ma odpowiednie zastosowanie do sytuacji, w których istniały podstawy do odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu określone w art. 88 powołanej ustawy.

W świetle art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U.z 2004 r., Nr 6 poz. 40) brak jest podstaw do automatycznego pozbawiania płatności wnioskodawcy w razie przeniesienia gospodarstwa rolnego na innego producenta rolnego przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 3 tej ustawy.

1. Koszty związane z postępowaniem sądowym winny być uwzględnione przez inicjującego takie postępowanie i traktowane jako równorzędne z innymi wydatkami, z wyjątkiem tych, które są konieczne dla utrzymania wnioskodawcy i jego rodziny. 2.strona wszczynając postępowanie sądowe winna liczyc się z ewentualnymi finansowymi obciążeniami z tego tytułu, a nie tylko oczekiewć pozytywnego rozopznania jej wniosku o prawo pomocy, wyzbywając się posiadanych środków pieniężnych na inne wydatki niż konieczne utrzymanie.

Z uwagi na wątpliwości interpretacyjne odnośnie tego, w jaki sposób powinny być publikowane informacje o każdej zawartej umowie o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, aby zapewniona była realizacja zasady jawności umów, świadczeniodawca powinien mieć stworzoną możliwość dostosowania działalności Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia do wymagań określonych przez Ministra Zdrowia. Art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210 poz. 2135 ze zm./ nie określa bowiem w sposób szczegółowy w jakiej formie mają być publikowane informacje odnośnie rodzaju, liczby i ceny zakupionych świadczeń oraz maksymalnej kwoty zobowiązań Funduszu wobec świadczeniodawcy wynikającej ze wszystkich zawartych umów.

Skoro sprawy leków dopuszczonych do obrotu są sprawami publicznymi, to każda informacja dotycząca tych spraw jest informacją publiczną. A do tych informacji mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. /Dz.U. nr 112 poz. 1198 ze zm./.

Podmiotem uprawnionym do wystąpienia do organu Funduszu Zdrowia z żądaniem wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielonej świadczeniobiorcy w stanie nagłym zgodnie z art. 19 ust. 5 w związku z art. 5 pkt 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210 poz. 2135 ze zm./ jest wyłącznie świadczeniodawca.

W sytuacji niewykonywania przez Narodowy Fundusz Zdrowia obowiązków nałożonych na ten Fundusz przez ustawę z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210 poz. 2135 ze zm./ należy podejmować działania określone w art. 165 i art. 166 tej ustawy. Niezależnie od tych działań właściwy organ może stosować sankcje przewidzianą w art. 167 ustawy, gdy powodem niewykonania przez Fundusz obowiązków ustawowych są okoliczności, które można powiązać ze sferą zindywidualizowanych obowiązków określonych osób.

Stosownie do art. 167 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych /Dz.U. nr 210 poz. 2135 ze zm./ kompetencja do nakładania kary przysługuje Ministrowi Zdrowia niezależnie od innych środków nadzoru. Wybór takich środków, objęty uznaniem administracyjnym, podlega ocenie co do zgodności z prawem w ramach kontroli granic tego uznania w realiach konkretnej sprawy.