orzecznictwo nsa (strona 59 z 83)

Par. 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 35 poz. 173/. Skoro normę tego przepisu uznały organy podatkowe za podstawę rozstrzygnięcia, to przesłanki w nim określone, winny stanowić przedmiot oceny organów podatkowych a następnie Sądu I instancji. Z treści tego przepisu wynika, że: "zwalnia się od podatku dochodowego dochody osób fizycznych określonych w art. 3 ustawy, ze źródeł przychodów położonych w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania dochodów, jeżeli podlegają one w tym państwie podatkowi tego samego rodzaju i państwo to postępuje według zasad wzajemności co do takich samych dochodów ze źródeł położonych na obszarze RP ".

Uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno w związku z tym zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organ podatkowy. Innymi słowy nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia co ustaliły organy podatkowe, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Z tego względu w "zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy" powinny być przedstawione fakty ustalone przez organy podatkowe i dowody, w oparciu o które zostały ustalone oraz dowody, którym organy podatkowe odmówiły wiarygodności, ale także powinny być przedstawione zarzuty skargi i ustosunkowanie się do nich przez sąd. Przedstawienia własnego stanowiska sądu /art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie można zastępować ogólnikową aprobatą stanowiska organów orzekających. Nie oznacza to, że sąd pierwszej instancji nie może podzielić poglądów organów podatkowych, jednakże nie może tego uczynić bez przeanalizowania przesłanek te poglądy uzasadniających i wyrażenia własnego stanowiska co do ich prawidłowości w świetle przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie ze szczególnym uwzględnieniem kwestii spornych. Z kolei przyjęcie przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, który organy orzekające ustaliły bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny stanowi naruszenie przez sąd art. 141 par. 4 cyt. wyżej ustawy.

1. Udzielenie licencji na korzystanie z programu komputerowego jest formą korzystania z praw autorskich. 2. W związku z powyższym, zagraniczny licencjodaeca, który udziela podmiotowi polskiemu licencji na korzystanie z programu komputerowego i otrzymuje z tego tutułu wynagrodzenie - osiąga przychody z praw autorskich w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./. 3. Jeśli firma korzysta z oprogramowania komputerowego nabytego w kraju, z którym Polska nie podpisała umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, musi od wynagrodzenia pobrać i uiścić 20 procentowy podatek "u źródła".

Brak w skardze kasacyjnej jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku powoduje, iż skarga taka - jako pozbawiona jednego z koniecznych elementów materialnoprawnych - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Nie można uznać za fałszerstwo oceny dowodów przez organy podatkowe. Dopuszczalne jest podnoszenie argumentów dotyczących oceny zeznań świadków w postępowaniu odwoławczym, ale nie mogą one być przesłankami wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu na rozprawie skargi kasacyjnej od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego odrzucającego skargę, wydaje orzeczenie w formie postanowienia /art. 184 albo art. 185 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - w związku z art. 160 tej ustawy/.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest co do zasady wiążące dla sądu.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest co do zasady wiążące dla sądu.

W konsekwencji uregulowań zawartych w art. 190 w związku z art. 183 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnoszący skargę kasacyjną od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, a więc następnej skargi kasacyjnej nie może oprzeć na podstawach, stanowiących rozszerzenie lub poprawienie podstaw kasacyjnych pierwotnej skargi kasacyjnej, albowiem godzi to w powagę rzeczy osądzonej.

Pod pojęciem częściowego uwzględnienia skargi (art. 206 p.p.s.a.) rozumieć należy zarówno sytuację, w której Sąd uchylił część zaskarżonej decyzji, jak i sytuację, w której, z uwagi na niepodzielność decyzji podatkowej, uchylił ją w całości, jednakże z treści uzasadnienia wyroku wynika, że tylko część zarzutów skargi została uwzględniona i że tylko one będą przedmiotem rozważań przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed organem II instancji.

Tak jak (co już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie) nie można podważać przyjętych za podstawę wyroku ustaleń faktycznych zarzutem naruszenia prawa materialnego, tak też zarzutem procesowym nie można kwestionować interpretacji czy zastosowania prawa materialnego.

Prowadzone w stosunku do zarządzającego lotniskiem na podstawie art. 29 ustawy Prawo lotnicze postępowanie w przedmiocie ustalenia zakresu naruszenia stwierdzonego w trakcie kontroli i wyznaczenia terminu do jego usunięcia jest postępowaniem odrębnym i niezależnym od postępowania prowadzonego na podstawie art. 209 e w związku z art. 209 a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o nałożenie kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia przepisów z zakresu bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego.

Umowa na wykonywanie usług przewozowych może mieć formę listu przewozowego. Zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia przez Sąd przepisów postępowania są uzasadnione w części dotyczącej pominięcia przez ten Sąd umowy z nadawcą przesyłki. Sąd stwierdził bowiem, że z akt sprawy nie wynika by skarżąca Spółka podpisała umowy z nadawcami przesyłek, które zostały ujawnione w czasie przeprowadzonej kontroli a świadczone usługi były wykonywane w ramach tych umów. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy znajdują się kopie listów przewozowych, dotyczących wymienionych w nich nadawców przesyłek. Rzeczą Sądu była więc ocena czy te listy przewozowe spełniają wymogi indywidualnych umów na wykonywanie przewozu.

W ramach usług kurierskich mogły znaleźć się doręczenia przesyłek o wadze mniejszej niż dwa tysiące gram. Jeśli taka działalność oparta jest na indywidualnych umowach, to nie może być nazwana powszechnymi usługami pocztowymi zarezerwowanymi dla Poczty Polskiej.

1. Przesłanką wydania decyzji o zawieszeniu uprawnień abonentów może być tylko brak możliwości technicznych realizacji uprawnienia. Wobec tego, iż z niekwestionowanych ustaleń wynika, że centrale analogowe spełniają techniczne warunki dla realizacji połączeń z operatorami międzystrefowymi wybranymi przez abonenta poprzez numer dostępu, nie zostały spełnione warunki do zawieszenia uprawnień. 2. Nie można uznać nałożenia na operatora obowiązków, o których mowa w art. 44 ust. 1 w związku z art. 43 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./, za pozbawione podstawy prawnej, gdyż obowiązki te wynikają z przepisu rangi ustawowej. Powołane przepisy prawa telekomunikacyjnego gwarantują abonentom możliwość wyboru operatora publicznego i nie naruszają także art. 2 w zw. z art. 22 Konstytucji. Pozostawienie abonentom możliwości wyboru operatora nie stanowi ani ograniczenia działalności gospodarczej, ani też nie narusza innych zasad demokratycznego państwa prawnego.

Oczekiwanie na wydanie rozporządzenia wykonawczego do ustawy nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./.

Według art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ abonent stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej może żądać zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, w przypadku numerów powiązanych z danym obszarem uprawnienie to ogranicza się do obszaru strefy numeracyjnej, a do udostępnienia numeracji pomiędzy operatorami stosuje się art. 101. Określone w ten sposób uprawnienia abonenta, wynikające z mocy samego prawa, muszą być wykonane przez operatora. Może on jednak skorzystać z dopuszczonego w art. 44 ust. 2 trybu ubiegania się o zmianę sposobu realizacji powyższego uprawnienia abonenta. W świetle tego przepisu Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na wniosek operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 43, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Samo wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 44 ust. 2 nie zwalnia operatora z wykonania tych uprawnień wobec abonenta, podobnie jak i zawieszenie w tej sprawie postępowania administracyjnego, gdyby nawet teoretycznie z tego skorzystano.

Korporacje taksówkowe nie mogą kwestionować przydzielonych im numerów telefonicznych. Klient operatora telefonicznego nie może brać udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przydziału lub zmiany numeracji.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty mógł bez przetargu rozszerzyć na cały kraj obszar działalności operatorów telefonii komórkowej. Zgodnie z przepisami przejściowymi do ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ przetarg w tej sprawie nie był konieczny.

Postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty określające termin zakończenia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym, wydane na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 171 poz. 1800 ze zm./ nie dotyczy samodzielnej kwestii i nie rozstrzyga o istocie autonomicznej sprawy. Postanowienie to jedynie obliguje strony negocjacji do zakończenia w określonym terminie tych negocjacji poprzez zawarcie umowy. Nie jest ono zatem oderwane od istoty sprawy, którą jest zawarcie umowy cywilnoprawnej pomiędzy stronami negocjacji.

Zarówno przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej przez organ, jak i przy rozstrzyganiu łączącego się z nią zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - jeżeli ono występuje - dochodzi do aktu stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie. Tworzenie prawa następuje zaś w innym, sformalizowanym procesie legislacyjnym. W żadnym razie nie można traktować oczekiwanego wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy jako rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.

1. Nie można traktować oczekiwanego wydania rozporządzenia jako rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, do którego nawiązuje art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. 2. Zarówno przy rozstrzyganiu sprawy przez organ, jak i przy rozstrzyganiu łączącego się z nią zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - jeżeli ono występuje - dochodzi do aktu stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego. Tworzenie prawa następuje zaś w innym, sformalizowanym procesie legislacyjnym.

Z treści art. 110 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ /obecnie art. 192 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - Dz.U. nr 171 poz. 1800 ze zm./ nie wynikają uprawnienia dla operatora do żądania wszczęcia postępowania, bez względu na istnienie interesu prawnego, także wówczas, gdy podjęcie interwencji w rozumieniu powołanego przepisu nastąpiło z inicjatywy tegoż operatora.

1. Poddanie określonego obowiązku egzekucji administracyjnej nie może być rozumiane jako wyłączenie dopuszczalności uprzedniego ustalenia czy określenia tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej. 2. Opłaty, o jakich mowa w art. 31 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ nie były ustalone ani określone przez wydanie decyzji administracyjnej. Obowiązek ich uiszczenia wynikał bezpośrednio z przepisów prawa. 3. Do powyższych opłat nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ stosownie do jej art. 2 par. 2, z wyjątkiem wysokości odsetek za zwłokę w ich uiszczeniu /art. 31 ust. 11 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r./. 4. W razie zakwestionowania wysokości powyższych opłat przez podmiot zobowiązany do ich uiszczenia, stanowisko organu regulacyjnego w tym przedmiocie nie mogło zostać wyrażone w drodze decyzji administracyjnej. Stanowisko tego organu o odmowie uznania nadpłaty i zaliczenia jej na poczet kolejnych rat należy do innych aktów i czynności w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Podstawowy cel art. 33 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ polega na bezpośrednim wskazaniu przez samego ustawodawcę, że opłaty, o których mowa w art. 31 tego Prawa podlegają egzekucji administracyjnej, bez względu na kwestię oceny charakteru tych opłat. Z powyższego wynika, że poddanie określonego obowiązku egzekucji administracyjnej nie może być rozumiane, jako wyłączenie dopuszczalności uprzedniego ustalenia czy określenia tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej.