orzecznictwo nsa (strona 8 z 83)

Zwolnienie z podatków, przewidziane w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.), nie obejmowało swym zakresem opłaty skarbowej od czynności cywilnoprawnych.

Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności /art. 51 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, a na równi z zaległością podatkową traktuje się także nadpłatę, jeżeli w zeznaniu lub w deklaracji, o których mowa w art. 74 par. 2 Ordynacji podatkowej, została wykazana nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, a organ podatkowy dokonał jej zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych bądź bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych /art. 52 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej/, oraz że jeżeli, wskutek wszczętego postępowania podatkowego, organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości podatkowej /albo stwierdza nadpłatę; art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej/. Nie ulega zatem wątpliwości, że istnienie zaległości podatkowej winno być oceniane według stanu na dzień wydania decyzji podatkowej.

W ramach prowadzonego postępowania w zakresie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej płatnika niezbędne jest uprzednie wykluczenie winy podatnika za niepobranie danej należności. Dopiero poczynienie przez organy podatkowe ustaleń odnośnie braku negatywnej przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności płatnika, przewidzianej w art. 30 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, pozwala organowi na wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do osoby płatnika. Jakkolwiek pod względem charakteru prawnego decyzja o odpowiedzialności podatkowej płatnika jest zbliżona do decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego wydawanych na podstawie art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej, to w decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika organ podatkowy określa jedynie wysokość nie pobranego lub pobranego, a nie wpłaconego podatku, a nie całość zobowiązania za dany rok podatkowy.

Stanowiący podstawę kasacji zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien być ukierunkowany na wykazanie uchybień w postępowaniu sądu a nie Izby Skarbowej.

Jeżeli warunkiem stosowania stawki preferencyjnej w podatku VAT jest posiadanie dowodu, iż należność za wykonaną usługę została zapłacona i przekazana na rachunek bankowy podatnika, to nie można zastosować tej stawki, jeżeli należność została uregulowana w drodze potrącenia wierzytelności.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 112 poz. 1324/, nie oznacza, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu. 2. Jeżeli podatnik nie prowadził sprzedaży zwolnionej od podatku, a nabywane towary i usługi służyły w części sprzedaży opodatkowanej, to miał prawo na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Obniżenie to w 1999 r. następowało o całą kwotę podatku naliczonego.

Wypłata dodatkowego, rocznego premiowego wynagrodzenia według przyjętego w spółce systemu bonusowego za świadczenie usług doradczych powinna być odzwierciedleniem w fakturze wystawionej przez usługodawcę.

Zaniechanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąnie wyłączało na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, w roku podatkowym 2001 możliwości uwzględnienia tych odpisów w kosztach uzyskania przychodów.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/, nie oznacza wcale, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu. 2. Jeżeli podatnik nie prowadził sprzedaży zwolnionej od podatku, a nabywane towary i usługi służyły w części sprzedaży opodatkowanej, to miał prawo na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Obniżenie to w 1999 r. następowało o całą kwotę podatku naliczonego.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/, nie oznacza wcale, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu. 2. Jeżeli podatnik nie prowadził sprzedaży zwolnionej od podatku, a nabywane towary i usługi służyły w części sprzedaży opodatkowanej, to miał prawo na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Obniżenie to w 1999 r. następowało o całą kwotę podatku naliczonego.

1. Należność z tytułu opłaty skarbowej określonej uchylonymi wyrokiem Sądu decyzjami organów podatkowych, nie stanowi kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów roku 1999 opłatę skarbową określoną płatnikowi, organy podatkowe nie przeprowadziły oceny związania tego wydatku z przychodami 1999 r. ze szczególnym uwzględnieniem ewentualnych skutków podatkowych wydania w stosunku do płatnika decyzji o jego odpowiedzialności na podstawie art. 30 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. 2. Przeniesienia środków trwałych użytkowanych przez zagraniczny Oddział Spółki traktowany jako samodzielny na gruncie prawa podatkowego podmiot podatkowy w myśl postanowień art. 5 umowy między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 18 grudnia 1972 r. /Dz.U. 1975 nr 31 poz. 163 ze zm./, do siedziby w Polsce, nie można uznać za cywilnoprawne przeniesienie własności tych środków, bowiem spółka była ich prawnym właścicielem od momentu nabycia dla potrzeb działalności gospodarczej Oddziału. Określenie dla celów podatkowych wartości alokowanych środków nie jest równoznaczne z ich nabyciem w rozumieniu par. 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 9 poz. 35 ze zm./ i nie uprawnia zatem do ponownej amortyzacji tych środków trwałych całkowicie już zamortyzowanych przez Spółkę w ciężar kosztów uzyskania przychodów zagranicznego Oddziału Spółki.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/, nie oznacza wcale, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. 2. Art. 19 ust. 1 cyt. ustawy nie dawał w 1998 roku podatnikowi prawa do odliczenia kwot podatku naliczonego przy nabywaniu towarów i usług niezwiązanych ze sprzedażą podlegającą opodatkowaniu. 3. Fundamentalną cechą podatku od towarów i usług jest konieczność istnienia związku podatku naliczonego, podlegającego odliczeniu, z opodatkowanymi czynnościami podatnika. Brak takiego związku oznacza zrównanie pozycji podatnika z pozycją ostatecznego konsumenta towarów i usług, któremu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku. Przyznanie takiego prawa byłoby sprzeczne z zasadą neutralności podatku od towarów i usług. 4. Do dnia 30 października 2001 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/ analiza przepisów ustawy nie dawała bowiem podstaw do zrekonstruowania normy zakazującej odliczenia podatku naliczonego związanego z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu. /Teza sformułowana przez autora zdania odrębnego/.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/, nie oznacza wcale, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu. 2. Jeżeli podatnik nie prowadził sprzedaży zwolnionej od podatku, a nabywane towary i usługi służyły w części sprzedaży opodatkowanej, to miał prawo na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Obniżenie to w 1999 r. następowało o całą kwotę podatku naliczonego.

Wprowadzony z dniem 1 października 2002 r. do art. 14a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) przepis ust. 7a pkt 2, określający wyłączenie stosowania ust. 7 pkt 2 tego artykułu, odnosi się do zaległości podatkowych rozłożonych na raty, a nie do płatności należności podatkowych ratalnych w ogóle.

1. Uzupełnienie treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyrazami "związanych ze sprzedażą opodatkowaną", które nastąpiło ustawą z dnia 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 122 poz. 1324/, nie oznacza wcale, że przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą nie podlegającą opodatkowaniu. 2. Jeżeli podatnik nie prowadził sprzedaży zwolnionej od podatku, a nabywane towary i usługi służyły w części sprzedaży opodatkowanej, to miał prawo na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy ich nabyciu. Obniżenie to w 1999 r. następowało o całą kwotę podatku naliczonego.

Jeżeli ustawodawca w art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./, za koszt uzyskania przychodu z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych uznaje odpisy amortyzacyjne dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./, to oznacza, że aby dokonanie danego odpisu amortyzacyjnego mogło być uznane za prawnie skuteczne, to musi ono także respektować warunek określony w par. 7 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia tj. musi być dokonane w równych ratach co miesiąc.

W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. organy podatkowe zobowiązane były do zapewnienia stronie postępowania w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego /art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji.

Pod pojęciem strony w rozumieniu art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ należy rozumieć tylko podmioty wymienione w art. 134 związane z konkretnym zobowiązaniem podatkowym.

1. Stosownie do przepisu par. 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /21.12.1995 r. - Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm. oraz 15.12.1997 r. - Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./, gdy nabywca ma fakturę lub fakturę korygującą niepotwierdzoną kopią u sprzedawcy, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. 2. Stosownie do ust. 8 /rozporządzenia z 21.12.1995 r./ i ust. 9 /rozporządzenia z 15.12.1997 r./ wskazanego przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się tylko w sytuacji, gdy wystawca faktury korygującej uwzględnił wskazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji podatkowej.

Trzyletni okres przedawnienia do zwrotu nadpłaty podatku VAT musi być bezwzględnie przestrzegany. Nie wystarczy, że podatnik złożył stosowne żądanie. Liczy się to, czy pieniądze zostały mu faktycznie oddane.

Jeżeli pożyczki udziela spółce jej udziałowiec bądź akcjonariusz, to trzeba zapłacić od niej podatek od czynności cywilnoprawnych. Nie ma znaczenia czy strony umowy są podatnikami podatku VAT, czy nie.

Z treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika, iż w przepisie tym chodzi o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem.

Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyklucza możliwość obniżenia podatku naliczonego w sytuacji braku możliwości zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./.

Odliczenie podatku VAT z faktur wystawionych przez podmiot nieistniejący czy niezarejestrowany jest absolutnie niedopuszczalne. Trzeba zawczasu sprawdzać kontrahentów.

Mimo, iż przepisy par. 43 i par. 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./ nie przewidują możliwości wystawienia faktury korygującej w przypadku omyłkowego wystawienia faktury, uznać trzeba, iż podatnik ma prawo do wycofania takiej faktury z obrotu gospodarczego poprzez jej anulowanie.