orzecznictwo nsa (strona 9 z 83)

Wyrażona w art. 19 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ fundamentalna zasada potrącalności podatku naliczonego powinna być pojmowana możliwie jak najszerzej i znajdować zastosowanie także w odniesieniu do podatku naliczonego przy nabyciu towarów handlowych, dokonanym z zamiarem wykorzystania ich w ramach działalności opodatkowanej również wówczas, gdy towary takie zostaną następnie wniesione aportem do spółki prawa handlowego lub cywilnego.

Zmiana akcji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na obligacje Skarbu Państwa nie stanowi przychodu z praw majątkowych, lecz z kapitałów pieniężnych.

Jeśli podatnik nie skorygował swojego rozliczenia przez rok, to nie może żądać stwierdzenia nadpłaty.

Regulacja zawarta w art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ nie dotyczy oceny materiału dowodowego.

Uzależnianie od dnia 1 lipca 1999 r. możliwości obniżenia należnego podatku akcyzowego, na podstawie par. 12 ust. 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 157 poz. 1035 ze zm./, od przedłożenia, oprócz "potwierdzonej" /w jakiejkolwiek formie/ faktury dokumentującej zakup wyrobów winiarskich po cenach zawierających podatek akcyzowy także zaświadczenia, o którym była mowa w par. 27 ust. 2 tego aktu prawnego, nie miało podstaw prawnych.

Uzasadnione jest wyodrębnienie z całego przedmiotu nabycia tych składników, które mają służyć działalności gospodarczej, co spowoduje możliwość potrącenia podatku naliczonego jedynie od kwoty wyliczonej proporcjonalnie do wartości całego przedmiotu nabycia.

Przepisy ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych /Dz.U. nr 137 poz. 1302/ nowelizujące przepisy ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie tworzyły podstawy do powstania po stronie dyrektorów izb celnych legitymacji czynnej do wnoszenia skarg kasacyjnych w sprawach, gdzie ostateczną decyzję wydała Izba Skarbowa.

W sytuacji, gdy nie istniała możliwość przedłużenia terminu do zwrotu podatku w terminie 15 dni, to brak było podstaw do odmowy zwrotu w terminie 15 dni.

Każda zastosowana metoda szacunkowa wynikająca z art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie będzie miała nigdy cech metody doskonałej, ale jest to konieczność i konsekwencja wynikająca z nierzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Określenie w drodze szacunku podstawy opodatkowania polega na dokonywaniu ustaleń przybliżonych do stanu rzeczywistego, ale nie z nim tożsamego. Jeśli zatem organ podatkowy wybiera określoną metodę szacowania, to w kontroli sądowej podlegać będzie nie wybór metody jako takiej, lecz to, czy zastosowane w tej metodzie dane znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym oraz to, czy wniosek końcowy w postaci ustalenia podstawy opodatkowania wynikającej z zastosowanej metody jest właściwy.

1. Moment przeniesienia własności rzeczy stanowiących przedmiot wkładu niepieniężnego na Spółkę, do której wnoszony jest wkład niepieniężny, uprawniający do dokonywania w ciężar kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych stanowiących aport, nie może być utożsamiany z chwilą zarejestrowania podwyższonego kapitału w rejestrze handlowym, gdyż o przejściu własności decydują unormowania art. 155 Kodeksu cywilnego. W przypadku procedury podwyższenia kapitału zakładowego w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością bez konieczności zmiany umowy spółki za chwilę tę należy uznać podjęcie uchwały przez wspólników i złożenie przez nich oświadczeń woli o objęciu udziałów. 2.Brak odpowiedniego udokumentowania bezpośredniego związku poniesionego wydatku z działalnością gospodarczą podatnika i celem uzyskania przychodu prowadzi do skutecznego zakwestionowania tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodu.

1. Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeśli zachodzi potrzeba dokonania takich ustaleń sąd powinien uchylić decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ powinien uzupełnić. 2. Sąd orzekający w sprawie nie kształtuje lecz bada i kontroluje realizację przepisów określających prawa i obowiązki podmiotów materialno-prawnego stosunku podatkowego.

1. Za nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654/ należało uznać korzystanie przez podatnika ze znaku towarowego z równoczesnym zwolnieniem z obowiązku ponoszenia opłaty licencyjnej. Wysokość przychodu z tego tytułu należało określić jako wartość opłaty licencyjnej ustalonej z tytułu korzystania ze znaku towarowego, od którego zapłaty podatnik został następnie zwolniony. 2. Ujemne różnice kursowe nie mogą zostać uznane za koszt uzyskania przychodu tylko z tego względu, że podatnik ponosi ryzyko operacji dewizowych. Każdorazowo bowiem, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powstałe różnice kursowe powinny być związane z zapłatą- poniesieniem wydatku.

Brak jest podstaw, aby ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287 ze zm./ stosować do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, bez względu na to jaka jest przyczyna powstania ciążących na nich zaległości.

Orzekanie o odpowiedzialności wspólników nie jest oparte na zasadzie winy i dlatego nie ma znaczenia ustalenie przyczynienia się do powstania zaległości.

Sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 par. 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Przesłanką umorzenia odsetek skarbowych oraz rozłożenia zaległości podatkowej na raty może być ważny interes podatnika lub interes publiczny. Jeżeli organ podatkowy przeanalizował, czy powyższe przesłanki nie wystąpiły i odpowiednio uzasadnił swoją decyzję, to do niego należy wybór rozstrzygnięcia.

W stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. nie można było ustalić innej daty powstania przychodu niż wynikająca z daty wystawienia faktury /rachunku/. Data powstania przychodu była z kolei decydująca o rozliczeniu w czasie kosztów zgodnie z regułą wyrażoną w art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. To nie bowiem data poniesienia kosztów miała decydujący wpływ na określenie daty uzyskania przychodu, a wręcz odwrotnie o potrącalności kosztów w czasie decydowała data uzyskania przychodów, z którymi te koszty pozostawały w związku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepis art. 39 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ za eksport usług uznaje jedynie usługowe wykonywanie czynności uszlachetnienia towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego.

Braki materialne skargi kasacyjnej nie mogą być uzupełniane po upływie terminu do wniesienia tego środka odwoławczego.

Przepis par. 18 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 157 poz. 1035/ nie mógł stanowić podstawy prawnej uznania skarżących za podatników podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją dokonaną na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Przepis art. 97 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, ma charakter materialny i odnosi się wyłącznie do spraw związanych z określeniem wysokości wpisu oraz innego rodzaju kosztów sądowych. Zagadnienie dotyczące zwrotu kosztów postępowania między stronami rozstrzyga par. 1 tego artykułu.

Jeśli rozporządzenie kształtuje obowiązki podatnika inaczej niż ustawa, to sąd ma prawo ocenić je jako niezgodne z Konstytucją i uchylić decyzję wydaną na podstawie takiego rozporządzenia.

Sam fakt zameldowania się przez podatnika w mieszkaniu będącym przedmiotem najmu oraz okoliczność składania przez niego dokumentów podatkowych /zeznań/ operujących adresem takiego mieszkania nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do postawienia tezy, że mieszkanie takie przeznaczone jest na potrzeby właściciela /współwłaściciela/, co w świetle art. 26 ust. 10 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powoduje utratę ulgi określonej w art. 26 ust. 1 pkt 8 tej ustawy.

W świetle art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ charakteru działalności rolniczej nie spełnia czynność przetrzymywania zakupionego ziarna zbóż, jego suszenia i czyszczenia, w szczególności w sytuacji jego przeznaczenia do działalności o charakterze przetwórczym /działalności gorzelniczej/.

W razie zapłaty podatku, wydanie decyzji reformatoryjnej przez organ odwoławczy na korzyść podatnika jest dopuszczalne także w wypadku, gdy decyzja taka została podjęta po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.