orzecznictwo (strona 41 z 83)

1. Skoro organy podatkowe nie zakwestionowały istnienia ustawowych kryteriów kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadających generalnej formule, iż wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów oraz nie może znajdować się w grupie wydatków, które wyraźnie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów to wydatki takie stanowią koszty uzyskania przychodu. 2. Dla ustalenia momentu potrącenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik winien rozpoznać sposób powiązania kosztów z przychodami. W przypadku kosztów pośrednich, uzasadnienie ma odnoszenie wydatków w koszty podatkowe w momencie ich poniesienia. W stosunku do tego rodzaju kosztów doszukiwanie się ich bezpośredniej relacji z przychodami nie wchodzi w rachubę. Takie bowiem koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym roku /okresie/ podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

1. Skoro organy podatkowe nie zakwestionowały istnienia ustawowych kryteriów kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadających generalnej formule, iż wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów oraz nie może znajdować się w grupie wydatków, które wyraźnie zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów to wydatki takie stanowią koszty uzyskania przychodu. 2. Dla ustalenia momentu potrącenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów, podatnik winien rozpoznać sposób powiązania kosztów z przychodami. W przypadku kosztów pośrednich, uzasadnienie ma odnoszenie wydatków w koszty podatkowe w momencie ich poniesienia. W stosunku do tego rodzaju kosztów doszukiwanie się ich bezpośredniej relacji z przychodami nie wchodzi w rachubę. Takie bowiem koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami, nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym roku /okresie/ podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Dopiero od 1 stycznia 2003 r. podobnie jak w prawie rodzinnym, wspólność majątkowa jest znoszona na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ od dnia wskazanego w prawomocnym orzeczeniu znoszącym wspólność majątkową. Jeśli zatem w orzeczeniu znoszącym wspólność majątkową wskazana zostanie data tego zniesienia, to zgodnie ze znowelizowanym art. 29 par. 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ta właśnie data będzie miała znaczenie, o ile wyrok ten stanie się wyrokiem prawomocnym.

W swej treści par. 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./ nie precyzuje żadnego specjalnego sposobu dokumentowania przez podatnika przewidywania okresu używania środka dłużej niż rok. Organy podatkowe nie przekraczają zatem granicy swobodnej oceny dowodów uznając, że wpisując samochód osobowy do ewidencji środków trwałych podatnik przewidywał używania tego środka dłużej niż rok, a Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, że tym samym organy podatkowe nie naruszyły wymienionego przepisu.

Szczególny przypadek określony w art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1991 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ nie dotyczy tylko odsetek od kredytów i pożyczek. A więc szczególny moment powstania przychodu w chwili zapłaty dotyczy nie tylko odsetek przy umowie kredytu i pożyczki. Zasada ta ma zastosowanie do wszystkich odsetek, w tym także związanych ze sprzedażą ratalną.

Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia przepisów postępowania sądowego /art. 174 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza zakwestionować stan faktyczny, przyjęty przy wyrokowaniu przez sąd I instancji.

Wskutek nieodpłatnego korzystania w latach 1999-2000 z pomieszczeń stanowiących własność odbiorców ciepła, w celach związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą, dostawca ciepła uzyskiwał nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, odpowiadające swoją wartością wysokości czynszu, który musiałby zapłacić, gdyby w umowach z odbiorcami ciepła przewidziano odpłatne korzystanie z pomieszczeń.

Opinia biegłego nie może stanowić podstawy do wyceny ulepszenia podwyższającego wartość początkową budynku. Dla udokumentowania wydatków na ulepszenie potrzebne są takie dowody, jakich wymaga forma opodatkowania. Nie mogą to być wszelkiego rodzaju dowody.

Bezprawność działania spółki polegająca na niewypłaceniu wspólnikom czystego zysku, a więc sprzeczna z postanowieniami art. 191 par. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./, wyłącza konieczność wykazywania "otrzymania" nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Poczynając od 1 stycznia 2001 r. w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych /Dz.U. nr 94 poz. 1037 ze zm./ prawo wspólników do dywidendy powstaje dopiero po podjęciu uchwały zgromadzenia wspólników o przeznaczeniu zysku do podziału co oznacza, że do czasu podjęcia uchwały zysk może być w spółce legalnie zatrzymany nawet wówczas, gdy umowa spółki nie zawiera upoważnienia do podjęcia uchwały o jego zatrzymaniu /art. 191-193 Ksh/.

1. Bezprawność działania spółki polegająca na niewypłaceniu wspólnikom czystego zysku, a więc sprzeczna z postanowieniami art. 191 par. 1 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./ powoduje ten skutek, że równocześnie wyłącza konieczność "otrzymania" nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./. 2. Pojęcie "w pozostałych przypadkach" użyte w art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ obowiązujące do 1.01.2001 r. rozumieć należy jako wszystkie inne przypadki niewyczerpujące hipotezy art. 12 ust. 6 pkt 1-3 powołanej ustawy.

1. W wypadku orzeczenia odroczenia terminu ogłoszenia wyroku Sąd nie ma obowiązku zawiadomienia w trybie art. 91 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ /przez wezwanie/ o tym terminie strony /uczestnika/ nieobecnego na rozprawie. Art. 139 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza w tym zakresie zastosowanie art. 91 par. 2 ustanawiając własny, odrębny sposób zawiadomienia o terminie publikacji orzeczenia. Przewiduje bowiem, iż w postanowieniu o odroczeniu terminu ogłoszenia wyroku sąd powinien wyznaczyć ten termin i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Jest to zawiadomienie wystarczające, bez względu na to, czy strona była obecna na rozprawie, jeżeli o terminie rozprawy została prawidłowo zawiadomiona. 2. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku zgłoszony przed jego ogłoszeniem należy uznać za przedwczesny /art. 141 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

1. W wypadku orzeczenia odroczenia terminu ogłoszenia wyroku Sąd nie ma obowiązku zawiadomienia w trybie art. 91 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ /przez wezwanie/ o tym terminie strony /uczestnika/ nieobecnego na rozprawie. Art. 139 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza w tym zakresie zastosowanie art. 91 par. 2 ustanawiając własny, odrębny sposób zawiadomienia o terminie publikacji orzeczenia. Przewiduje bowiem, iż w postanowieniu o odroczeniu terminu ogłoszenia wyroku sąd powinien wyznaczyć ten termin i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Jest to zawiadomienie wystarczające, bez względu na to, czy strona była obecna na rozprawie, jeżeli o terminie rozprawy została prawidłowo zawiadomiona. 2. Wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku zgłoszony przed jego ogłoszeniem należy uznać za przedwczesny /art. 141 par. 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

1. W przypadku spółki cywilnej nie można mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej. 2. Przyjmujący fakturę w dobrej czy złej wierze od zbywcy, który nie opłacił podatku od towarów i usług, nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego, kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług.

1. W przypadku spółki cywilnej nie można mówić o zbiegu odpowiedzialności z tytułu dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz odpowiedzialności karnej skarbowej za wykroczenia skarbowe, gdyż spółka cywilna jako podatnik podatku od towarów i usług nie może ponieść bezpośrednio odpowiedzialności karnej skarbowej. 2. Przyjmujący fakturę w dobrej, czy złej wierze od zbywcy, który nie opłacił podatku od towarów i usług, nie może liczyć na obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ryzyko wyboru niewłaściwego, w tym nieuczciwego kontrahenta obciąża nabywcę towarów lub usług.

Dla zastosowania art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie miało znaczenia, czy sprzedawca zawarł z nabywcą formalną umowę przewozu, czy też nie. Istotne znaczenie posiadał fakt, iż taka czynność została przez sprzedawcę wykonana na rzecz nabywcy, który przyjął wykonaną na jego rzecz usługę i opłacił ją w cenie towaru. Nabywca przekazywał należność nie tylko za dostarczony do miejsca przeznaczenia towar, ale również za wykonaną na jego rzecz usługę transportową.

Oddział /zakład/ osoby prawnej, który zyskał status samodzielnego podatnika podatku od towarów i usług, musi być traktowany tak jak każdy inny podatnik tego podatku. Tym samym więc takiego podatnika obciążają wszelkie powinności, jakie z tego tytułu dla niego wynikają. W rezultacie tego, do rozliczenia może on przyjąć tylko taki podatek naliczony, który związany jest ze sprzedażą opodatkowaną, którą sam prowadzi, a nie ze sprzedażą, która jest opodatkowana w ramach podmiotu, którego jest częścią.

Zrealizowanie bądź niezrealizowanie obowiązku wynikającego z art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, czyli wyznaczenie stronie postępowania terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, podlega ocenie. Ewentualne naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie może doprowadzić do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie można zgodzić się z wnoszącym skargę w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego, iż brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, przy zachowaniu wszystkich innych elementów skargi kasacyjnej, o których stanowi art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 150 poz. 1270/, stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu. Sformułowanie wniosku co do rozstrzygnięcia jest bowiem, obok wskazania podstaw zaskarżenia, najistotniejszym wymogiem formalnym skargi kasacyjnej, który wyznacza granice zaskarżenia.

Ocena materiału dowodowego stanowi kompetencję organów podatkowych, prowadzących postępowanie podatkowe. To do nich należy zebranie materiału dowodowego w stopniu wystarczającym dla potrzeb rozstrzygnięcia /art. 122 i art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -- Ordynacja podatkowa- - t.j. Dz.U. 2005 nr 8 poz. 60 ze zm./, a następnie jego ocena, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów /art. 191 Ordynacji podatkowej/. Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako sąd I instancji, orzeka natomiast na podstawie akt sprawy /art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, przeprowadza postępowanie dowodowe tylko wyjątkowo i tylko z dowodu z dokumentu, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie i jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości / art. 106 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Nie można zgodzić się z wnoszącym skargę w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego, iż brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, przy zachowaniu wszystkich innych elementów skargi kasacyjnej, o których stanowi art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 150 poz. 1270/, stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu. Sformułowanie wniosku co do rozstrzygnięcia jest bowiem, obok wskazania podstaw zaskarżenia, najistotniejszym wymogiem formalnym skargi kasacyjnej, który wyznacza granice zaskarżenia.

W uzasadnieniu wyroku powinno znaleźć się nie tylko wskazanie treści przepisów obowiązujących w danej sprawie, lecz także ich interpretacja w odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego.

Zasady dotyczące proporcjonalnego podziału podatku naliczonego /art. 20 ust. 3-5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ nie dotyczą sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.

W przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej stronie postępowania nie przysługuje zwrot postępowania kasacyjnego, o którym mowa w art. 209 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Zastosowanie w przepisie par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. "c" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 156 poz. 1024 ze zm./ koniunkcji w zakresie zastosowania norm "art. 58 i 83 Kc" nie oznacza, że do zastosowania tego przepisu jest konieczne wystąpienie łączne hipotez oraz skutków obydwu tych norm, zwłaszcza że normy te wyłączają się wzajemnie.

1. Zgodnie z art. 890 Kc w zw. z art. 906 par. 2 Kc oświadczenie osoby zobowiązującej się do świadczenia renty ustanowionej bez wynagrodzenia powinno być złożone formie aktu notarialnego; jednakże umowa renty zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. 2. Na tle art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ powyższe wymogi są dla podatników podatku dochodowego wiążące. Spełnienie jednej, czy kilku rat /a nawet wszystkich w danym roku podatkowym/ nie sanuje braku formy aktu notarialnego, jeżeli umowę zawarto na czas nieokreślony.