orzecznictwo nsa (strona 11 z 83)

Brak w skardze jednoznacznego wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, wymaganego przez art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ powoduje, że skarga ta, pozbawiona jednego ze swych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178.

Powielenie w skardze kasacyjnej zarzutów rewizji nadzwyczajnej uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z przepisów art. 32 i art. 40 par. 2 Kpa w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm.), wyprowadzić można wniosek co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w tym również w zakresie doręczenia tytułu wykonawczego.

Przepisy Prawa upadłościowego, tj. rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 października 1934 r. /t.j. Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./ mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów podatkowych, w tym przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Z treści art. 150 Prawa upadłościowego wynika bowiem, że po ogłoszeniu upadłości wierzyciele, w tym także Skarb Państwa, nie mogą samodzielnie realizować swoich wierzytelności poza postępowaniem upadłościowym. Po ogłoszeniu upadłości organy podatkowe tracą zatem uprawnienie do korzystania z instytucji zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Cywilnoprawna instytucja potrącenia, do której odwołano się w przepisach art. 34-37 Prawa upadłościowego nie może być utożsamiana z mającą charakter publicznoprawny instytucją zaliczenia z urzędu zwrotu różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 8b ustawy o VAT na zaległe zobowiązania podatkowe.

Przyznane na podstawie art. 443 par. 1 Kodeksu postępowania cywilnego świadczenie na poczet zabezpieczenia alimentów w okresie trwania sprawy rozwodowej ma charakter alimentacyjny i stanowi dla małżonka, który z niego korzysta źródło przychodów w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176/.

Regulacja dokonana w nowym par. 3 art. 72 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ ma charakter stanowiący i oznacza, że dopiero począwszy od dnia wejścia w życie tej noweli, to jest od dnia 5 czerwca 2001 r., przysługuje podatnikom oprocentowanie od nienależnie uiszczonych przez nich odsetek za zwłokę.

Sprzedaż towarów dokonywana w składzie celnym i dotycząca towarów sprowadzonych tam z zagranicy, w stosunku do których nie powstał jeszcze obowiązek w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów powinna być traktowana jako sprzedaż poza obszarem Rzeczypospolitej Polskiej także dla celów podatku od czynności cywilnoprawnych, także w okresie od dnia 1.10.2002 r. do dnia wejścia w życie przepisu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959 ze zm./ wprowadzonego nowelą z dnia 19 grudnia 2003 r. /Dz.U. 2004 nr 6 poz. 42/.

Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./: "Zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku lub kwotę zwrotu podatku naliczonego przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba, że urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości". Druga część zacytowanego przepisu "(...) chyba, że urząd skarbowy (...)" nie daje podatnikowi podstawy do żądania aby to organ podatkowy zamiast podatnika ustalał w drodze decyzji sposób rozliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Ustaleń takich, wykluczających deklarację podatkową jako podstawę określenia wysokości zobowiązania podatkowego urząd skarbowy lub organ kontroli skarbowej, dokonują w okolicznościach przewidzianych w art. 21 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Przepis art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ ma zapobiegać podwójnemu opodatkowaniu, by ta sama czynność - usługa transportu drogowego świadczona przez zagranicznego podatnika na terytorium Polski - nie podlegała opodatkowaniu z jednej strony jako świadczenie usługi /podatnikiem jest wtedy zagraniczny przewoźnik/, a z drugiej strony jako import tej usługi /podatnikiem jest wtedy krajowy usługobiorca/.

Ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 8 pkt 3 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych /Dz.U. nr 86 poz. 959 ze zm./, na równych prawach korzystają osoby prawne, których celem statutowym jest działalność w zakresie kultu religijnego, uregulowana w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania /Dz.U. 2000 nr 26 poz. 319 ze zm./, jak również osoby prawne, których stosunek do Państwa regulują odrębne ustawy.

Art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ przewidywał możliwość zakwestionowania przez urząd skarbowy jedynie wysokości deklarowanego zobowiązania lub kwoty zwrotu różnicy podatku, a nie formy zwrotu tej różnicy.

Skoro przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, zgodnie z art. 324 par. 1 mają zastosowanie do spraw wszczętych a niezakończonych przed 1 stycznia 1998 r. przez organ pierwszej instancji, to tym bardziej mają one zastosowanie do spraw wszczętych pod rządami Ordynacji podatkowej, chyba że jej stosowanie wyłączałyby przepisy art. 325-342 Ordynacji podatkowej.

1. Uprzedni zakup urządzenia /tu: endoprotezy/, mającego charakter urządzenia indywidualnego, niezbędnego do rozpoczęcia rehabilitacji podatnika i ułatwiającego mu wykonanie czynności życiowych, poprzez konwalidacją /convalidio/, na skutek nowej okoliczności jaką było następcze uzyskanie uprawnień osoby niepełnosprawnej w rozumieniu par. 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 marca 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 35 poz. 173 ze zm./ stanowi czynność wyczerpującą dyspozycje art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./. 2. Zgodnie z art. 2 Konstytucji, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej; gdy więc przepis prawny wprowadzający w życie przedmiotową ulgę, wprowadza jednocześnie warunek - w danej sytuacji zewnętrznej - niemożliwy do spełnienia, wykładnia przepisów prawa podatkowego "z brzmienia słów ustawy" winna przejść do "możliwego sensu słów ustawy".

Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie grani swobodnej oceny dowodów.

Art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./ nie upoważnia organów podatkowych do oceny ekonomicznej zasadności działań, które podejmuje podatnik. Brak jest podstaw do tego, aby eliminować określone koszty z powodu ich nieracjonalności czy nieprzydatności. O przydatności oraz racjonalności wydatków, decyduje podatnik, uwzględniając także ryzyko gospodarcze swojej działalności.

Przedstawiona w art. 67 par. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ regulacja normatywna prowadzi do wniosku, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika w przedmiotowym postępowaniu ustawodawca nie dopuszcza stosowania doręczeń bezpośrednio stronie postępowania tylko jej pełnomocnikowi. Powoduje to, iż doręczenie wyroku stronie postępowania jest bezskuteczne w stosunku do jej pełnomocnika, a zatem nie wywiera skutków procesowych, a jedynie stanowi dla strony informację o zapadłym w sprawie rozstrzygnięciu Sądu i o jego motywach.

Mylne jest stanowisko organów podatkowych, iż w świetle treści art. 16 ust. 1 pkt 51 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, opłaty wynikające z umowy najmu samochodu osobowego zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w ograniczonej wysokości i traktowane na równi z kosztami eksploatacyjnymi, które w myśl tego przepisu są ograniczone do limitu wynikającego z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu dla potrzeb podatnika i stawki za jeden kilometr określonej w odrębnych przepisach.

1. Gdy podatnik dokonał czynności prawnej przed wejściem w życie nowelizacji art. 29 ust. 2b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, dokonanej ustawą z dnia 15 lutego 2002 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, o zmianie ustawy o Policji oraz o zmianie ustawy - Kodeks wykroczeń /Dz.U. nr 19 poz. 185/, to nabywa prawo do odliczeń od podatku na zasadach obowiązujących w czasie dokonania tych czynności nawet wtedy, gdy wykazał odliczenie od podatku w deklaracji już po wejściu w życie powołanej ustawy nowelizującej. 2. Zdarzenia mające wpływ na powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług lub na jego wysokość są określane i oceniane według prawa obowiązującego w dniu ich wystąpienia, a nie według prawa obowiązującego w dniu sporządzenia deklaracji podatkowej.

W sytuacji, w której skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie określonej w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny będąc związanym granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 cyt. ustawy/, związany jest też oceną stanu faktycznego, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku.

Dostosowanie budynku koszarowego dla potrzeb mieszkalnych nie mogło być uznane za wybudowanie nowego budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

Podlegają restrukturyzacji tylko te należności publicznoprawne, o których wiedzę miał organ restrukturyzacyjny w dniu 30 czerwca 2002 r.

1. Uzasadnienie skargi kasacyjnej należy do istotnych składników tego rodzaju środka odwoławczego. 2. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje zarzutów rewizji nadzwyczajnej i nie kontroluje motywów uzasadnienia takiej rewizji. 3. W ujęciu art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 uzasadnienie skargi kasacyjnej należy do istotnych składników tego środka odwoławczego. Przepisy wymienionej ustawy, a takż art. 102 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/ nie przewidują takiej sytuacji, aby strona wnosząca skargę kasacyjną mogła powołać się na podstawę prawną i uzasadnienie wniesionej w sprawie rewizji nadzwyczajnej.

Unormowania prawne zawarte w art. 136, art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, jak również w innych normach tej ustawy, odnoszących się do pełnomocnictwa, nie są kompletne, to przy wyjaśnieniu kwestii skuteczności udzielonego pełnomocnictwa należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym.

Nie jest możliwe zaliczenie wpisu od skargi kasacyjnej uiszczonego przez Ministra Finansów na poczet wpisu od skargi wniesionej przez Dyrektora Izby Celnej.

Brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw kasacji uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. Ponieważ nie jest to brak formalny pisma w postępowaniu sądowym /art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, lecz wymóg szczególny, przewidziany tylko dla skargi kasacyjnej - kasacja dotknięta brakiem tak istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.