orzecznictwo nsa (strona 27 z 83)

Wykonywanie napraw gwarancyjnych jest związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika, stąd podatek naliczony przy imporcie części do napraw gwarancyjnych jest związany ze sprzedażą opodatkowaną.

W przedmiotowej sprawie powinien zostać uiszczony wpis stały w wysokości określonej w oparciu o obowiązujące przepisy par. 2 ust. 3 pkt 12 w zw. par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądem administracyjnym /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ . Jak wynika z powołanego przez skarżącego art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, pobiera się wpis stały. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest odmowa umorzenia odsetek od zaległości podatkowej i rozłożenia na raty podatku, a nie określona wartość pieniężna. W przedmiotowej sprawie istnieje zatem spór co do zasady, a nie co do kwoty. Skarżona decyzja nie nakłada bowiem na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala, a jedynie odnosi się do sposobu ich spłaty. Przy takim przedmiocie rozpoznawanej sprawy nie można określić wartości przedmiotu sporu i w związku z tym skarga kasacyjna podlega opłacie stałej.

Wydatki na opłaty za wieczyste użytkowanie gruntu nabytego pod budowę budynków z mieszkaniami na sprzedaż mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów dopiero w momencie uzyskania przychodów ze sprzedaży mieszkań.

Wniosek uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia nie został zawarty ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu. Redakcja skargi kasacyjnej nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnych. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Brak wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia stanowi błąd konstrukcyjny a nie formalny skargi kasacyjnej. Nie ma zatem do takiej sytuacji zastosowania tryb z art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Jeżeli podatnik posiada oryginał faktury, nie może odliczać podatku VAT z jej duplikatu, nawet jeżeli otrzyma go od sprzedawcy. Nie usprawiedliwia go fakt, że w firmie szwankuje obieg dokumentów.

Przepis art. 25 ust. 1a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ był przepisem o charakterze represyjnym, który dawał pośrednio organom podatkowym możliwość władczego ustalenia kwoty niepodlegającej odliczeniu z tytułu wydatków, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający na zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodu.

Inspektor Kontroli Skarbowej, wydając decyzję określającą zaległość podatkową, był kompetentny stwierdzić nadpłatę w podatku od towarów i usług.

W myśl przepisu art. 135 par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w razie śmierci strony w toku postępowania w sprawach dotyczących praw i obowiązków podlegających dziedziczeniu na miejsce dotychczasowej strony wstępują jego następcy prawni. Postępowanie to powinno być zakończone jedną decyzją skierowaną do strony - spadkobierców - odpowiadających - stosownie do art. 1034 par. 1 Kpc w zw. z art. 98 par. 1 Ordynacji podatkowej solidarnie za zaległości podatkowe podatnika - spadkodawcy. Organy podatkowe błędnie wydały odrębne decyzje w stosunku do każdego ze spadkobierców, nie określając przy tym zasad odpowiedzialności.

Nie jest istotne, aby przesłanka wynikająca z ust. 8 art. 27c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ /dotycząca umieszczenia gminy w wykazie gmin zagrożonych wysokim bezrobociem strukturalnym/ była spełniona w ciągu całego cyklu odbywania praktyki zawodowej przez ucznia.

Zobowiązania podatkowe, zaległości podatkowe oraz należne odsetki za zwłokę mają niewątpliwie majątkowy charakter, albowiem wprost i bezpośrednio dotyczą inwestorów ekonomicznych podatnika i w związku z tym podlegają dziedziczeniu, gdyż należą do katalogu majątkowych praw i obowiązków przewidzianych w przepisach prawa podatkowego.

Przekazanie towarów zakupionych pierwotnie w związku z prowadzoną działalnością, a następnie przekazanych na mocy wyroku sądu w związku z podziałem majątku byłemu małżonkowi, powoduje konieczność zweryfikowania kosztów uzyskania przychodów. Wydatki na ich nabycie nie mogą być kosztem.

Sprzedawca wystawiający fakturę korygującą i obniżający w związku z tym obrót na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, może dokonać zmniejszenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym wystawił fakturę korygującą w związku z zaistnieniem okoliczności z art. 15 ust. 2 ustawy, o ile faktycznie spełniony został również warunek wprowadzenia tej faktury do obrotu prawnego, a okoliczność ta - w razie kontroli - zostanie udowodniona. Udowodnienie tej okoliczności może nastąpić w dowolnej formie, przy czym wykazanie tego faktu musi jednoznacznie wskazywać, że faktura korygująca znalazła się w dyspozycji nabywcy.

Zasada wynikająca z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ tj. zasada pogłębiania zaufania do organów podatkowych, nie może być postrzegana - w sytuacji, gdy w sprawie wydane zostały przez uprawnione organy państwa rozbieżne opinie - jako prowadząca do zwolnienia podatnika z obowiązku wynikającego ze zobowiązania podatkowego powstałego z mocy prawa.

Ustaleń faktycznych sprawy, będących wynikiem określonej oceny dowodów nie można zwalczać zarzutami naruszenia prawa materialnego.

Nieskuteczne zajęcie zabezpieczające nie przekształca się w zajęcie egzekucyjne, o który mowa w art. 154 par. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./. Pozostawienie poza rozważaniami Sądu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności mogło mieć wpływ na wynik sprawy /art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

1. Rodzaj pojazdu określony w dowodzie rejestracyjnym tzn. decyzji ostatecznej organu administracyjnego, posiada zasadnicze znaczenie w zakresie rozważań w podatku od towarów i usług. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany stanowiskiem co do rozumienia prawa, wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Stosowanie art. 133 i art. 134 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ odrębnie dla zdefiniowania strony postępowania podatkowego nie jest zasadne /chociaż w ustawie nie określono wzajemnych relacji pomiędzy tymi przepisami/. Konstrukcja oparta bowiem na samym przepisie art. 133 Ordynacji podatkowej jest oderwana od materialnoprawnej sytuacji podmiotu uznawanego za stronę.

Niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć jego prawidłowej subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wówczas będzie można ocenić w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni.

Jakkolwiek wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, to zgodność stanowiska podatnika i organu podatkowego co do powstania obowiązku podatkowego nie dawała podstaw do ingerencji sądu w subiektywną sferę zamiarów podatnika, który nie kwestionował zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Jedność towaru, podmiotów, czasu i miejsca wykonywania świadczenia może przemawiać za tym, że powiązania rodzinne, o których mowa w art. 17 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, miały wpływ na ustalenie ceny sprzedaży

1. To, czy umowa dystrybucyjna ma szerszy zakres niż tylko zawieranie umów w imieniu dającego zlecenie, ma istotne znaczenie dla ustalenia chwili wykonania usługi, a tym samym momentu powstania obowiązku podatkowego /art. 6 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. 2. Rozliczenie podatku od towarów i usług za dany miesiąc musi być pełne. Nie może być ono rozbijane na części związane z określonymi czynnościami czy grupami tych czynności wykonywanymi przez podatnika /w tym wypadku z wykonywaniem usługi agencyjnej, gdy spółka w poszczególnych miesiącach wykonywała jeszcze inne czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług/, a do takiego efektu mogłoby prowadzić częściowe uchylenie wyroku w przedmiocie podatku od towarów i usług za określony miesiąc. W takiej sytuacji uchylenie wyroku w całości, ale jedynie z przyczyn wskazanych w skardze kasacyjnej, nie może być uznane za wyjście poza granice skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Z chwilą otrzymania od wykonawcy odszkodowania - zwolnionego od podatku na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ - ujęte uprzednio w kosztach uzyskania przychodów kwoty za usunięcie wad przez inną firmę podlegają w dacie otrzymania odszkodowania wyksięgowaniu z tych kosztów.

O tym, czy dany wyrób jest wyrobem wymienionym w załączniku nr 5 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ decyduje prawidłowe zaklasyfikowanie go do odpowiedniego symbolu SWW. Czynność klasyfikowania jest elementem ustalania stanu faktycznego, który zakwestionować w skardze kasacyjnej można wyłącznie w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Podatnikiem podatku akcyzowego, o którym mowa w art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm., w brzmieniu obowiązującym od 26 marca 2002 r./, a któremu za dany okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług nie przysługuje określone w art. 14a ust. 1 tej ustawy uprawnienie do zwrotu podatku, jest tylko ten prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej, u którego w tym samym okresie rozliczeniowym występuje jednocześnie obowiązek w podatku akcyzowym.

O naruszeniu przepisu art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ można by mówić, gdyby decyzja rejestracyjna nie została wyeliminowana w obrotu prawnego. Organy podatkowe nie mogą bowiem kwestionować charakteru pojazdu wynikającego z decyzji rejestracyjnej, choćby nawet ich ustalenia prowadziły do odmiennych wniosków. Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej i ustalenie organów podatkowych, iż przedmiotem zakupu był samochód osobowy nie naruszało art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej. Przeciwnie - gdyby wspomniane organy oparły się na decyzji rażąco naruszającej prawo, to nie dałoby się to pogodzić z zasadą zaufania, o której mowa w tym przepisie.