orzecznictwo nsa (strona 26 z 83)

1. Z brzmienia przepisu art. 11b ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wynika, że zawarta w nim regulacja ma zastosowanie w sytuacji, gdy obliczenie podatków z tytułu importu nastąoiło w trybie przewidzianym w art. 11 ust. 2 tej ustawy. 2. W przypadku, gdy po przyjęciu zgłoszenia celnego i uiszczenia wiążących się z importem podatków ujawnią się okoliczności wskazujące na powstanie nadpłaty w tych podatkach, a organ celny nie wykazał się aktywnością wymaganą przepisem art. 11 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług to importer może domagać się stwierdzenia nadpłaty w trybie przepisów ogólnych, określonych w rozdziale 9 Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./.

Brak wniosku o przywrócenie uchybionego terminu /art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/ czyni bezskutecznym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uwagi na przekroczenie terminu do jej wniesienia /art. 177 par. 1 cyt. ustawy/.

Nie ma przeszkód by skarga kasacyjna jako środek odwoławczy składała się z dwu pism procesowych wnoszonych oddzielnie przez dwóch pełnomocników strony skarżącej pod warunkiem, że każde z tych pism odpowiada wymaganiom ogólnym dla pisma procesowego i wymaganiom szczególnym dla skargi kasacyjnej oraz pod warunkiem dochowania terminu, o którym mowa w art. 177 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Zobowiązanie się do zwrotu wynagrodzenia w roku następnym nie miało wpływu na podstawę opodatkowania analizowanego roku podatkowego.

Sprzedaż nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą - sprzedaż i serwis samochodów nie tworzyła przychodu z takiej działalności. Wobec jednoznacznego wyłączenia przychodu ze sprzedaży nieruchomości z grupy przychodów z działalności gospodarczej, przez art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, stawał się on przychodem ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, opodatkowanym na podstawie art. 28.

W celu orzeczenia, czy odszkodowanie z pakietu socjalnego dla zwalnianych pracowników korzysta ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 2000 nr 54 poz. 654 ze zm./, czy też ze zwolnienia tego jest wyłączony, sąd powinien skonfrontować stan faktyczny badanej sprawy z hipotezą odnośnej normy prawa materialnego.

Wbrew pełnomocnikowi strony skarżącej, brak było przeszkód do udziału w składzie Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, sędziego wchodzącego w skład Sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Dopiero bowiem w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, wojewódzki sąd administracyjny byłby zobowiązany do rozpoznania jej w innym składzie /art. 185 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zaś ponowne rozpoznanie sprawy z naruszeniem art. 185 par. 2 stanowiłoby naruszenie prawa powodujące nieważność postępowania z mocy art. 183 par. 2 pkt 4 ww. ustawy.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przekonanie skarżącego, że wyrok wraz z uzasadnieniem zostanie mu przesłany z urzędu, nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, ponieważ nieznajomość przepisów prawa nie może być przesłanką braku winy strony, gdyż w danym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zaniedbał obowiązku stosownego pouczenia.

Przepisy regulujące sposób przeprowadzania czynności dowodowych w postępowaniu kontrolnym nie są przepisami o charakterze materialnym, lecz przepisami procesowymi.

Podatnik ma prawo do stosowania stawki podatku "0" procent przy wywozie przetworzonych polskich surowców wyłącznie w przypadku posiadania w określonym czasie dokumentów odpraw celnych potwierdzających wywóz powstałych z nich towarów poza granicę Rzeczypospolitej Polskiej /art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ oraz par. 64 ust. 1 pkt 1 w związku z par. 71 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku VAT oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./.

1. Z treści przepisów rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyprowadzić należy wniosek, że ustawa ta skutki prawne łączy z pierwszym prawidłowo dokonanym doręczeniem. 2. W świetle przywołanych wyżej przepisów brak informacji o wcześniejszym doręczeniu pisma w przypadku powtarzania tej czynności nie niweczy skutków prawnych pierwotnego doręczenia.

1. Z treści przepisów rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyprowadzić należy wniosek, że ustawa ta skutki prawne łączy z pierwszym prawidłowo dokonanym doręczeniem. 2. W świetle przywołanych wyżej przepisów brak informacji o wcześniejszym doręczeniu pisma w przypadku powtarzania tej czynności nie niweczy skutków prawnych pierwotnego doręczenia.

1. Z treści przepisów rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyprowadzić należy wniosek, że ustawa ta skutki prawne łączy z pierwszym prawidłowo dokonanym doręczeniem. 2. W świetle przywołanych wyżej przepisów brak informacji o wcześniejszym doręczeniu pisma w przypadku powtarzania tej czynności nie niweczy skutków prawnych pierwotnego doręczenia.

1. Z treści przepisów rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyprowadzić należy wniosek, że ustawa ta skutki prawne łączy z pierwszym prawidłowo dokonanym doręczeniem. 2. W świetle przywołanych wyżej przepisów brak informacji o wcześniejszym doręczeniu pisma w przypadku powtarzania tej czynności nie niweczy skutków prawnych pierwotnego doręczenia.

1. Z treści przepisów rozdziału 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wyprowadzić należy wniosek, że ustawa ta skutki prawne łączy z pierwszym prawidłowo dokonanym doręczeniem. 2. W świetle przywołanych wyżej przepisów brak informacji o wcześniejszym doręczeniu pisma w przypadku powtarzania tej czynności nie niweczy skutków prawnych pierwotnego doręczenia.

Za koszt może być uznany wydatek, co do którego zostało ustalone, że pozostaje on w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem i który został właściwie udokumentowany /art. 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm. w zw. z art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - Dz.U. nr 121 poz. 591 ze zm./. Słusznie nie uznano pozycji kosztów wykazanych rachunkiem określającym należności z tytułu diet, z którego wynikała jedynie ilość dni pobytu za granicą i stawka diety przysługująca pracownikom, stosownie do odpowiednich przepisów. Uznano, że takie udokumentowanie tej pozycji kosztów nie potwierdza, że agent takie koszty ponosił w związku z wykonywaniem umowy agencyjnej, skoro w tym samym okresie był zatrudniony w innej firmie i rozliczył u pracodawcy należności z tytułu diet. Sąd trafnie uznał, że dowód księgowy nie potwierdza, że agent poniósł tego rodzaju wydatki w interesie firmy. Poza tym wypłata należności agenta wynikających z umowy, uzależniona była od akceptacji zlecającego, zatem dowód tego rodzaju powinien być oceniony przez firmę pod względem merytorycznym i formalnym.

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

1. Skazujący wyrok sądu karnego wiąże sąd administracyjny co do popełnienia przestępstwa. 2. Brak protokołu badania ksiąg podatkowych (art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej) nie stanowi przeszkody w określeniu podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 Ordynacji podatkowej).

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Wykonywanie napraw gwarancyjnych jest związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika, stąd podatek naliczony przy imporcie części do napraw gwarancyjnych jest związany ze sprzedażą opodatkowaną.

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

1. Skazujący wyrok sądu karnego wiąże sąd administracyjny co do popełnienia przestępstwa. 2. Brak protokołu badania ksiąg podatkowych (art. 193 § 6 Ordynacji podatkowej) nie stanowi przeszkody w określeniu podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 Ordynacji podatkowej).

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

W wypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny określonego przepisu procedury administracyjnej i błędnego uznania, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd nie dopuszcza się naruszenia tego przepisu, lecz właściwego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, przewidującego dokonywania przez Sąd oceny stwierdzonych uchybień proceduralnych organów administracyjnych z punktu widzenia ich wpływ na wynik sprawy - w stanie prawnym obowiązującym w 2003 r. był to przepis art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.