prezes urzędu komunikacji elektronicznej

Umowa na wykonywanie usług przewozowych może mieć formę listu przewozowego. Zarzuty skargi kasacyjnej w przedmiocie naruszenia przez Sąd przepisów postępowania są uzasadnione w części dotyczącej pominięcia przez ten Sąd umowy z nadawcą przesyłki. Sąd stwierdził bowiem, że z akt sprawy nie wynika by skarżąca Spółka podpisała umowy z nadawcami przesyłek, które zostały ujawnione w czasie przeprowadzonej kontroli a świadczone usługi były wykonywane w ramach tych umów. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy znajdują się kopie listów przewozowych, dotyczących wymienionych w nich nadawców przesyłek. Rzeczą Sądu była więc ocena czy te listy przewozowe spełniają wymogi indywidualnych umów na wykonywanie przewozu.

W ramach usług kurierskich mogły znaleźć się doręczenia przesyłek o wadze mniejszej niż dwa tysiące gram. Jeśli taka działalność oparta jest na indywidualnych umowach, to nie może być nazwana powszechnymi usługami pocztowymi zarezerwowanymi dla Poczty Polskiej.

1. Przesłanką wydania decyzji o zawieszeniu uprawnień abonentów może być tylko brak możliwości technicznych realizacji uprawnienia. Wobec tego, iż z niekwestionowanych ustaleń wynika, że centrale analogowe spełniają techniczne warunki dla realizacji połączeń z operatorami międzystrefowymi wybranymi przez abonenta poprzez numer dostępu, nie zostały spełnione warunki do zawieszenia uprawnień. 2. Nie można uznać nałożenia na operatora obowiązków, o których mowa w art. 44 ust. 1 w związku z art. 43 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./, za pozbawione podstawy prawnej, gdyż obowiązki te wynikają z przepisu rangi ustawowej. Powołane przepisy prawa telekomunikacyjnego gwarantują abonentom możliwość wyboru operatora publicznego i nie naruszają także art. 2 w zw. z art. 22 Konstytucji. Pozostawienie abonentom możliwości wyboru operatora nie stanowi ani ograniczenia działalności gospodarczej, ani też nie narusza innych zasad demokratycznego państwa prawnego.

Oczekiwanie na wydanie rozporządzenia wykonawczego do ustawy nie może stanowić przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./.

Według art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ abonent stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej może żądać zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora świadczącego usługi, w przypadku numerów powiązanych z danym obszarem uprawnienie to ogranicza się do obszaru strefy numeracyjnej, a do udostępnienia numeracji pomiędzy operatorami stosuje się art. 101. Określone w ten sposób uprawnienia abonenta, wynikające z mocy samego prawa, muszą być wykonane przez operatora. Może on jednak skorzystać z dopuszczonego w art. 44 ust. 2 trybu ubiegania się o zmianę sposobu realizacji powyższego uprawnienia abonenta. W świetle tego przepisu Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na wniosek operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 43, jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Samo wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 44 ust. 2 nie zwalnia operatora z wykonania tych uprawnień wobec abonenta, podobnie jak i zawieszenie w tej sprawie postępowania administracyjnego, gdyby nawet teoretycznie z tego skorzystano.

Korporacje taksówkowe nie mogą kwestionować przydzielonych im numerów telefonicznych. Klient operatora telefonicznego nie może brać udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przydziału lub zmiany numeracji.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty mógł bez przetargu rozszerzyć na cały kraj obszar działalności operatorów telefonii komórkowej. Zgodnie z przepisami przejściowymi do ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ przetarg w tej sprawie nie był konieczny.

Postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty określające termin zakończenia negocjacji o zawarcie umowy o dostępie telekomunikacyjnym, wydane na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 171 poz. 1800 ze zm./ nie dotyczy samodzielnej kwestii i nie rozstrzyga o istocie autonomicznej sprawy. Postanowienie to jedynie obliguje strony negocjacji do zakończenia w określonym terminie tych negocjacji poprzez zawarcie umowy. Nie jest ono zatem oderwane od istoty sprawy, którą jest zawarcie umowy cywilnoprawnej pomiędzy stronami negocjacji.

Zarówno przy rozstrzyganiu sprawy administracyjnej przez organ, jak i przy rozstrzyganiu łączącego się z nią zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - jeżeli ono występuje - dochodzi do aktu stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie. Tworzenie prawa następuje zaś w innym, sformalizowanym procesie legislacyjnym. W żadnym razie nie można traktować oczekiwanego wydania rozporządzenia wykonawczego do ustawy jako rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o jakim mowa art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa.

1. Nie można traktować oczekiwanego wydania rozporządzenia jako rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, do którego nawiązuje art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. 2. Zarówno przy rozstrzyganiu sprawy przez organ, jak i przy rozstrzyganiu łączącego się z nią zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - jeżeli ono występuje - dochodzi do aktu stosowania prawa przez odnoszenie jego norm do ustalonego stanu faktycznego. Tworzenie prawa następuje zaś w innym, sformalizowanym procesie legislacyjnym.

Z treści art. 110 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ /obecnie art. 192 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - Dz.U. nr 171 poz. 1800 ze zm./ nie wynikają uprawnienia dla operatora do żądania wszczęcia postępowania, bez względu na istnienie interesu prawnego, także wówczas, gdy podjęcie interwencji w rozumieniu powołanego przepisu nastąpiło z inicjatywy tegoż operatora.

1. Poddanie określonego obowiązku egzekucji administracyjnej nie może być rozumiane jako wyłączenie dopuszczalności uprzedniego ustalenia czy określenia tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej. 2. Opłaty, o jakich mowa w art. 31 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ nie były ustalone ani określone przez wydanie decyzji administracyjnej. Obowiązek ich uiszczenia wynikał bezpośrednio z przepisów prawa. 3. Do powyższych opłat nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ stosownie do jej art. 2 par. 2, z wyjątkiem wysokości odsetek za zwłokę w ich uiszczeniu /art. 31 ust. 11 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r./. 4. W razie zakwestionowania wysokości powyższych opłat przez podmiot zobowiązany do ich uiszczenia, stanowisko organu regulacyjnego w tym przedmiocie nie mogło zostać wyrażone w drodze decyzji administracyjnej. Stanowisko tego organu o odmowie uznania nadpłaty i zaliczenia jej na poczet kolejnych rat należy do innych aktów i czynności w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Podstawowy cel art. 33 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ polega na bezpośrednim wskazaniu przez samego ustawodawcę, że opłaty, o których mowa w art. 31 tego Prawa podlegają egzekucji administracyjnej, bez względu na kwestię oceny charakteru tych opłat. Z powyższego wynika, że poddanie określonego obowiązku egzekucji administracyjnej nie może być rozumiane, jako wyłączenie dopuszczalności uprzedniego ustalenia czy określenia tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej.

Treść art. 44 ust. 2 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 73 poz. 852 ze zm./ przyznaje operatorowi uprawnienia do domagania się od organu jedynie odroczenia obowiązków operatora wynikających z art. 44 ust. 1 w związku z art. 43. Przepis ten wskazuje, że warunkiem sine qua non zawieszenia omawianych uprawnień abonentów może być wyłącznie brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy. Nie ma jakichkolwiek podstaw do rozszerzającej interpretacji tego przepisu, bowiem jest on wystarczająco precyzyjny. Skoro strona skarżąca wskazywała na wystąpienie innych trudności, jakie mogą pojawić się przy realizacji uprawnień abonentów należało podzielić stanowisko sądu I instancji, iż inne trudności nie stanowią przesłanek o których mowa w art. 44 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego.

Skarga na decyzję dotyczącą dokonania rezerwacji częstotliwości w telekomunikacji, o jakiej mowa w art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne /Dz.U. nr 171 poz. 1800/, nie jest skargą dotyczącą koncesji, zezwolenia lub pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie telekomunikacji w rozumieniu par. 2 ust. 2 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, a skoro nie jest także wymieniona w par. 2 ust. 3 rozporządzenia, to podlega wpisowi stałemu, o jakim mowa w par. 2 ust. 6 tego rozporządzenia.

1. Zmiany w rezerwacji częstotliwości dokonanej w koncesji radiowej lub telewizyjnej i dotyczące warunków wykorzystywania tej częstoliwości, okreslonych w art. 37 ust 1 pkt 3 lit. a-d) i lit. f) ustawy o radiofonii i telewizji należą także w stanie prawnym obowiązującym od dnia 14 stycznia 2006 r. stosownie do art. 37 ust. 3 tej ustawy, do kompetencji decyzyjnej Przewodniczącego KRRiT działającego w porozumieniu (art. 106 K.p.a.) z Prezesem UKE. 2. Z mocy art. 16 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i podziale zadań i kompetencji oragnów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258 ze zm.), w postępowaniu administracyjnym toczącym się w dniu wejścia w życie tej ustawy w sprawach zmian częstotliwości przyznanej w rezerwacji w koncesji na rozpowszechnianie progranów radiofonicznych lub telewizyjnych Prezes UKE z dniem 14 stycznia 2006 r. przekształcony został z organu wspóldziałającego w organ decyzyjny i toczące się przed nim postępowanie w trybie art. 106 K.p.a. w kwestii uzgodnienia zmiany częstotliwości dla potrzeb rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych uległo z powyższym dniem z mocy ustawy przekształceniu z postępowania uzgodnieniowego w postępowanie decyzyjne.

Jeżeli po nadaniu biegu postępowania i podjeciu przez Sąd szeregu czynności procesowych w sprawie z udziałem stroy, zostało ona wezwana do złożenia odpisów skargi, to terminem zakreślonym w tym wezwaniu nie ma charakteru terminu ustawowego, o jakim mowa w art. 49 par. 2 p.p.s.a., lecz jest terminem sądowym pozbawionym rygoru odrzuucenia skargi w razie jego przekroczenia.

Z uwagi na treść przepisów art. 186 w związku z art. 183 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny nie może na podstawie przepisu art. 169 tej ustawy stwierdzić prawomocności wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji w części niezasakarżonej skargą kasacyjną przed jej rozpoznaniem. Dopiero bowiem rozpoznając skargę kasacyjną może dojść do przekonania, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji i wówczas uchylić zaskarżony skargą kasacyjną wyrok również w tej części, co do której brak było wniosku w skardze kasacyjnej.

Zgodne z prawem postanowienie prostujące błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki decyzji wydane w oparciu o art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nie kształtuje sytuacji prawnej strony. To decyzja, której oczywiste omyłki czy błędy sprostowano, wywołuje skutek prawny w sferze stosunku materialnoprawnego bądź w sferze stosunku procesowego. Postanowienie, o którym stanowi art. 113 § 1 k.p.a. nie może zatem naruszać zakazu reformationis in peius.

Przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obliguje sąd administracyjny do odrzucenia skargi tylko wówczas, gdy sprawa ze skargi na dany akt lub czynność wniesione przez skarżącego jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Zwrot "pomiędzy tymi samymi stronami" użyty w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odnosi się do stron, o których mowa w art. 32 p.p.s.a.

W rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie stanowi o bezczynności organu administracji to, że strona nie zgadzając sie z roztrzygnięciem organu administracji publicznej, powołuje się na nieprawidłową podstawę prawną lub nieprawidłowa formę roztrzygnięcia zastosowaną przez organ. Strona ma odpowiednie środki procesowe do ewentualnego wzruszenia orzeczenia, które w jej ocenie jest nieprawidłowe, jednakże nie w formie skargi na bezczynność organu.

1. Pod pojęciem "obowiązków regulacyjnych" należy rozumieć tylko takie, służące określonym w art. 1 ust. 2 upt. celom działania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, które znajdują swoje źródło w przepisach wskazanych art. 25 ust. 4 upt. i których byt prawny ukształtowany zostaje decyzją organu regulacyjnego, przy czym ustanowieniu tych obowiązków towarzyszyć musi określona ustawą procedura, co dotyczy tak czynności organu poprzedzających nałożenie obowiązków (postępowanie konsultacyjne i konsolidacyjne), jak też zasad postępowania przy wydawaniu decyzji w tych sprawach. 2. Przyjęta przez ustawodawcę w sprawach wymienionych w art. 206 ust. 2 upt. procedura ma charakter niejednolity, tzw. hybrydowy i wyraża się załatwieniem jednej sprawy na drodze dwóch odrębnych, lecz związanych ze sobą rodzajów postępowań - administracyjnego i cywilnego, które nie są wobec siebie konkurencyjne, a każde z nich rozpoczyna się i kończy w określonym momencie. 3. Stwierdzić należy, że w przypadku dokonania przez Prezesa UKE błędnej oceny przedmiotu sprawy kwalifikującej ją do prowadzenia na drodze postępowania administracyjnego w pełnym zakresie instancyjnym i wydania wskutek wniesionego odwołania decyzji wbrew obowiązkowi rozpatrzenia tego odwołania na drodze cywilnej, tylko sąd administracyjny, stosownie do art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., jest władny dokonać oceny, czy decyzja ta narusza prawo i wyeliminować ją z obrotu prawnego