RYVU: strona spółki
15.10.2026, 7:33
RVU Dane przedkliniczne in vivo dla RVU602 – nowej substancji czynnej do ADC – zaprezentowane podczas World ADC Congress 2026 / Preclinical in-vivo data for RVU602, a novel ADC payload, presented at the World ADC Congress 2026
Zarząd Ryvu Therapeutics S.A. z siedzibą w Krakowie ("Spółka", "Ryvu") informuje, że w dniu 14 października 2026 r. Spółka przedstawiła przedkliniczne dane, w tym dane in vivo potwierdzające słuszność koncepcji (ang. proof-of-concept), dotyczące koniugatów lek-przeciwciało (ADC) opartych na RVU602 – autorskiej, potencjalnie pierwszej w swojej klasie substancji czynnej (ang. payload) do ADC – podczas World ADC Congress 2026, który odbywa się w dniach 12-15 października 2026 r. w San Diego (Kalifornia, USA).
Szczegóły prezentacji posterowej: Poster nr 96: RVU602: A Non-TOPO1/Non-Tubulin Payload for Next-Generation ADCs Data i godzina sesji: 14 października 2026 r., godz. 10:00 PDT (19:00 CEST) Co wyróżnia substancję czynną RVU602 • Trzecia klasa mechanistyczna. Profilowanie transkryptomiczne pokazuje, że RVU602 nie wywołuje ani sygnatury stresu replikacyjnego, charakterystycznej dla inhibitorów TOPO1, ani sygnatury zatrzymania mitozy, typowej dla inhibitorów tubuliny. Otwiera to możliwość stosowania ADC opartych na RVU602 sekwencyjnie – po leczeniu ADC z DXd lub MMAE – albo w skojarzeniu z nimi. • Aktywność w nowotworach opornych na inhibitory TOPO1. W komórkach z mutacją TOPO1 derukstekan (DXd) tracił ponad 100-krotnie swoją siłę działania, podczas gdy RVU602 zachował pełną aktywność (stosunek EC50 dla komórek opornych i wyjściowych wynoszący 1,0-4,4). Ma to bezpośrednie znaczenie dla rosnącej grupy pacjentów, u których dochodzi do progresji choroby w trakcie leczenia ADC opartymi na inhibitorach TOPO1. • Brak podatności na efflux. W linii komórkowej o wysokiej ekspresji P-gp siła działania RVU602 praktycznie nie zmieniała się po zahamowaniu P-gp (przesunięcie 1,6-krotne wobec 3,7-krotnego dla DXd i 12-krotnego dla MMAE), co wskazuje, że RVU602 omija jeden z głównych mechanizmów oporności, polegający na aktywnym usuwaniu leku z komórki. • Wbudowane działanie immunomodulujące. Poza bezpośrednim działaniem cytotoksycznym RVU602 indukuje uwalnianie zewnątrzkomórkowego ATP – jednego z charakterystycznych markerów immunogennej śmierci komórki – co wspiera potencjał ADC opartych na RVU602 w skojarzeniu z inhibitorami punktów kontrolnych układu immunologicznego. • Głęboka aktywność cytotoksyczna w wielu typach nowotworów. W panelu 272 linii komórkowych nowotworów RVU602 wykazał szeroką aktywność cytotoksyczną oraz wyraźnie głębszą odpowiedź niż DXd. Walidacja ADC i potwierdzenie koncepcji in vivo • RVU602 skoniugowano z czterema przeciwciałami – sacytuzumabem (anty-TROP2), cetuksymabem (anty-EGFR), telisotuzumabem (anty-c-MET) oraz trastuzumabem (anty-HER2). Otrzymane ADC charakteryzowały się wysoką zawartością formy monomerycznej (>95%), wysokim stosunkiem liczby cząsteczek leku do przeciwciała (DAR 6–8) oraz niskim uwalnianiem substancji czynnej w osoczu (
Szczegóły prezentacji posterowej: Poster nr 96: RVU602: A Non-TOPO1/Non-Tubulin Payload for Next-Generation ADCs Data i godzina sesji: 14 października 2026 r., godz. 10:00 PDT (19:00 CEST) Co wyróżnia substancję czynną RVU602 • Trzecia klasa mechanistyczna. Profilowanie transkryptomiczne pokazuje, że RVU602 nie wywołuje ani sygnatury stresu replikacyjnego, charakterystycznej dla inhibitorów TOPO1, ani sygnatury zatrzymania mitozy, typowej dla inhibitorów tubuliny. Otwiera to możliwość stosowania ADC opartych na RVU602 sekwencyjnie – po leczeniu ADC z DXd lub MMAE – albo w skojarzeniu z nimi. • Aktywność w nowotworach opornych na inhibitory TOPO1. W komórkach z mutacją TOPO1 derukstekan (DXd) tracił ponad 100-krotnie swoją siłę działania, podczas gdy RVU602 zachował pełną aktywność (stosunek EC50 dla komórek opornych i wyjściowych wynoszący 1,0-4,4). Ma to bezpośrednie znaczenie dla rosnącej grupy pacjentów, u których dochodzi do progresji choroby w trakcie leczenia ADC opartymi na inhibitorach TOPO1. • Brak podatności na efflux. W linii komórkowej o wysokiej ekspresji P-gp siła działania RVU602 praktycznie nie zmieniała się po zahamowaniu P-gp (przesunięcie 1,6-krotne wobec 3,7-krotnego dla DXd i 12-krotnego dla MMAE), co wskazuje, że RVU602 omija jeden z głównych mechanizmów oporności, polegający na aktywnym usuwaniu leku z komórki. • Wbudowane działanie immunomodulujące. Poza bezpośrednim działaniem cytotoksycznym RVU602 indukuje uwalnianie zewnątrzkomórkowego ATP – jednego z charakterystycznych markerów immunogennej śmierci komórki – co wspiera potencjał ADC opartych na RVU602 w skojarzeniu z inhibitorami punktów kontrolnych układu immunologicznego. • Głęboka aktywność cytotoksyczna w wielu typach nowotworów. W panelu 272 linii komórkowych nowotworów RVU602 wykazał szeroką aktywność cytotoksyczną oraz wyraźnie głębszą odpowiedź niż DXd. Walidacja ADC i potwierdzenie koncepcji in vivo • RVU602 skoniugowano z czterema przeciwciałami – sacytuzumabem (anty-TROP2), cetuksymabem (anty-EGFR), telisotuzumabem (anty-c-MET) oraz trastuzumabem (anty-HER2). Otrzymane ADC charakteryzowały się wysoką zawartością formy monomerycznej (>95%), wysokim stosunkiem liczby cząsteczek leku do przeciwciała (DAR 6–8) oraz niskim uwalnianiem substancji czynnej w osoczu (