Bloki z PRL solidniejsze niż się wydawało? Oni znaleźli odpowiedź

Dyskusja na temat trwałości bloków wzniesionych w technologii uprzemysłowionej wraca w Polsce regularnie. Mieszkańcy osiedli z lat 70. i 80. często zadają sobie pytanie, czy ich domy są bezpieczne i jak długo jeszcze posłużą. Najnowsze analizy ekspertów, na które powołuje się portal KB.pl, przynoszą uspokajające wieści, choć obarczone pewnymi warunkami. Szacuje się, że przy odpowiedniej konserwacji, żywotność tych budynków może sięgać nawet 120 lat.

Pierwsze bloki z prefabrykatów zaczęły powstawać w Polsce w latach 60. XX wieku, jednak szczyt tego typu budownictwa przypadł na dwie kolejne dekady. Jeśli przyjąć optymistyczne prognozy inżynierów mówiące o stuletniej, a nawet stu dwudziestoletniej trwałości, większość polskich osiedli powinna bez przeszkód funkcjonować co najmniej do lat 2060-2080. Głównym wnioskiem płynącym z analiz Instytutu Techniki Budowlanej (ITB) jest fakt, że sam beton użyty do produkcji płyt wciąż zachowuje wymagane normy wytrzymałości.

Nie oznacza to jednak, że budynki są niezniszczalne. Trwałość konstrukcji jest ściśle uzależniona od jakości prowadzonych prac utrzymaniowych. Eksperci podkreślają, że kluczowa jest ochrona przed wilgocią oraz minimalizowanie wpływu wahań temperatur na strukturę budynku. To właśnie te czynniki zewnętrzne, a nie sam upływ czasu, stanowią największe zagrożenie dla stabilności bloków.

Choć same płyty betonowe znoszą próbę czasu zaskakująco dobrze, inżynierowie zwracają uwagę na newralgiczne punkty konstrukcji. Największy niepokój budzi stan połączeń między prefabrykatami oraz jakość materiałów spajających. W systemach wielkopłytowych elementy łączono za pomocą stalowych zbrojeń i zalewano betonem lub zaprawą. To właśnie te miejsca są najbardziej narażone na korozję i degradację.

Z dokumentacji technicznej i raportów ITB wynika, że diagności budowlani skupiają się przede wszystkim na wykrywaniu rys i pęknięć, które mogą świadczyć o pracy konstrukcji. Wyróżnia się uszkodzenia małe, które są niegroźne dla bezpieczeństwa, oraz uszkodzenia strukturalne, które mogą sygnalizować poważniejsze problemy. Szczególną uwagę zwraca się na zjawisko tzw. **klawiszowania stropów**, czyli wzajemnego przemieszczania się płyt stropowych. Wynika ono zazwyczaj z błędów wykonawczych popełnionych jeszcze na etapie budowy, takich jak niewłaściwe wykonanie podłużnych złączy poziomych.

Inżynierowie wskazują, że rysy w złączach pionowych i poziomych często są efektem niestaranności ekip budowlanych z czasów PRL lub zastosowania nieskutecznych rozwiązań projektowych. Jeśli beton w spoinach zacznie słabnąć, a stalowe kotwy ulegną korozji, sztywność całego budynku może zostać naruszona.

Aby ocenić rzeczywisty stan techniczny budynków, przeprowadza się zaawansowane badania diagnostyczne. Instytut Techniki Budowlanej przeanalizował reprezentatywną próbę około 400 budynków zlokalizowanych w województwach mazowieckim, łódzkim, śląskim i dolnośląskim. Badania te obejmowały zarówno systemy centralne (popularne w całej Polsce), jak i systemy regionalne.

Proces diagnostyczny jest wieloetapowy. Rozpoczyna się od oceny makroskopowej, czyli wizualnej inwentaryzacji uszkodzeń. Eksperci szukają zarysowań na elewacjach, pęknięć przy nadprożach czy uszkodzeń w rejonie klatek schodowych. Jeśli wstępne oględziny budzą wątpliwości, wdrażane są metody bardziej inwazyjne.

Współczesna inżynieria pozwala zajrzeć do wnętrza ściany bez konieczności jej burzenia. Stosuje się m.in. kamery inspekcyjne wprowadzane w nawiercone otwory. Dzięki temu diagności mogą ocenić, czy stalowe pręty łączące płyty nie są skorodowane oraz czy beton wypełniający złącza jest jednorodny. Wykonuje się również badania chemiczne, sprawdzając pH betonu i zawartość chlorków, co pozwala określić, czy stal zbrojeniowa ma wciąż zapewnione odpowiednie warunki ochronne.

Wnioski płynące z badań są jednoznaczne: aby bloki przetrwały kolejne dekady, niezbędne są kompleksowe modernizacje. Nie chodzi tu jedynie o estetykę elewacji, ale o techniczne zabezpieczenie substancji mieszkaniowej. Termomodernizacja, czyli ocieplenie ścian, pełni podwójną funkcję. Z jednej strony zmniejsza zapotrzebowanie na energię, z drugiej – chroni złącza płyt przed bezpośrednim działaniem czynników atmosferycznych, co znacznie spowalnia procesy korozyjne.

Portal KB.pl zauważa, że zakres prac remontowych powinien być szeroki. Obejmuje on wymianę przestarzałych instalacji elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych i grzewczych. Coraz częściej spółdzielnie i wspólnoty mieszkaniowe decydują się na rozwiązania podnoszące standard życia, takie jak dobudowa wind w niskich blokach czy adaptacja dachów na przestrzenie użytkowe.

W kontekście ekonomicznym modernizacja jest rozwiązaniem znacznie bardziej racjonalnym niż ewentualna rozbiórka i budowa nowych osiedli. Koszty zastąpienia milionów metrów kwadratowych powierzchni mieszkalnej byłyby gigantyczne, co sprawia, że przedłużanie żywotności wielkiej płyty jest w interesie zarówno mieszkańców, jak i państwa.

Polska nie jest odosobniona w wyzwaniach związanych z budownictwem uprzemysłowionym. Podobne problemy dotyczą wschodnich landów Niemiec, gdzie również masowo budowano z wielkiej płyty. Tamtejsze doświadczenia pokazują, że kompleksowa rewitalizacja osiedli jest możliwa i skuteczna. Budynki po gruntownych remontach z powodzeniem służą kolejnym pokoleniom, nie stwarzając zagrożenia budowlanego.

Eksperci są zgodni: wielka płyta nie jest tykającą bombą, pod warunkiem że jest monitorowana. Jeśli zarządcy nieruchomości będą reagować na pojawiające się rysy strukturalne i dbać o szczelność konstrukcji, czarny scenariusz o masowych wyburzeniach pozostanie jedynie miejską legendą. Betonowe dziedzictwo PRL-u, mimo swoich wad, okazało się solidniejsze, niż wielu przypuszczało.