orzecznictwo nsa (strona 19 z 83)

Określona w art. 122 z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zasada, iż ciężar dowodu obciąża organ podatkowy z przyczyn oczywistych nie może oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; w procesie ustalenia stanu faktycznego sprawy strona niewątpliwie powinna współdziałać w swoim interesie.

Zarzutu naruszenia art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, bez wskazania innych naruszeń prawa procesowego przez sąd nie można uznać za usprawiedliwioną podstawę kasacji.

1. Brak ciągłości w prowadzeniu działalności gospodarczej pozostaje bez znaczenia dla kryterium oceny obowiązku stosowania kas rejestrujących. 2. Odmienność ocen zbieżnych ze sobą stanów faktycznych, dokonana w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach jest wprawdzie niepożądana, jednakże sama w sobie nie świadczy jeszcze o naruszeniu zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, epizodycznie zresztą obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Aby dokonać oceny dopuszczalności odliczenia podatku naliczonego, to w pierwszej kolejności ustalić należy, jaki typ /rodzaj/ samochodu stanowił przedmiot transakcji w dacie jej realizacji /tj. w dacie dokonywania obrotu/. Dowodami, które w tym zakresie mają największą wartość są homologacja pojazdu i dowód rejestracyjny wydany zbywcy pojazdu /a to z racji daty miarodajnej dla oceny charakteru przedmiotu transakcji/.

Błędny jest pogląd i nie znajdujący umocowania w obowiązującym ówcześnie stanie prawnym, regulującym postępowanie przed sądem administracyjnym, że Sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnej, nie ma prawa zapoznać się z innymi aktami spraw związanych ze sprawą rozstrzyganą, ani też nie może uwzględnić w procesie orzekania i w uzasadnieniu swego orzeczenia informacji, co do których powziął wiadomość z urzędu, w związku z rozpoznawaniem sprawy.

Błędny jest pogląd i nie znajdujący umocowania w obowiązującym ówcześnie stanie prawnym, regulującym postępowanie przed sądem administracyjnym, że Sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnej, nie ma prawa zapoznać się z innymi aktami spraw związanych ze sprawą rozstrzyganą, ani też nie może uwzględnić w procesie orzekania i w uzasadnieniu swego orzeczenia informacji, co do których powziął wiadomość z urzędu, w związku z rozpoznawaniem sprawy.

1. Zgodnie z art. 8 ust. 2 Konstytucji jej przepisy stosuje się bezpośrednio, ale nie mogą być one samodzielną podstawą rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy przed sądami administracyjnymi, w tym również w postępowaniu kasacyjnym. Nie są one także przepisami, które regulują bezpośrednio stosunki w zakresie zobowiązań podatkowych. 2. Nie można skutecznie zarzucać dokonania przez sąd administracyjny, którego orzeczenie zaskarżono, błędnej wykładni określonych przepisów prawa jeśli nie były one podstawą dokonanych rozstrzygnięć.

1. Przepisy dotyczące ulg podatkowych powinny być interpretowane w sposób ścisły. 2. Twierdzenie, że grunt, na którym stoją budynki może być traktowany tak samo jak "grunt pod budowę budynku mieszkalnego", o którym mowa w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 14 poz. 176 ze zm./ w wersji z 2000 r. - wykracza poza dopuszczalną interpretację cytowanego sformułowania ustawy. 3. Wartość wydatków "na własne potrzeby mieszkaniowe", kwalifikujących się do zastosowania ulgi podatkowej powinna wynikać z dokumentów. Jeżeli wydatek dotyczy nabycia gruntu, właściwym dokumentem jest akt notarialny.

W art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, jako wydatki należy rozumieć nakłady podatnika bezpośrednio związane z nabyciem akcji, a więc w szczególności ich cenę, opłaty notarialne, prowizje biura maklerskiego. Do wydatków tych nie mogą więc być zaliczone odsetki od kredytu zaciągniętego przez podatnika na nabycie akcji. Nie pozostają one bowiem w bezpośrednim związku z ich nabyciem. Za koszt uzyskania przychodu nie można uznać odsetek od kredytu na wymieniony cel gdy kredyt ten jako wydatek odpowiada dyspozycji określonej w art. 15 ust. 1 ustawy, to jest nie został zaciągnięty w celu osiągnięcia przychodu.

Błędny jest pogląd i nie znajdujący umocowania w obowiązującym ówcześnie stanie prawnym, regulującym postępowanie przed sądem administracyjnym, że Sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnej, nie ma prawa zapoznać się z innymi aktami spraw związanych ze sprawą rozstrzyganą, ani też nie może uwzględnić w procesie orzekania i w uzasadnieniu swego orzeczenia informacji, co do których powziął wiadomość z urzędu, w związku z rozpoznawaniem sprawy.

Błędny jest pogląd i nie znajdujący umocowania w obowiązującym ówcześnie stanie prawnym, regulującym postępowanie przed sądem administracyjnym, że Sąd administracyjny dokonujący kontroli legalności decyzji administracyjnej, nie ma prawa zapoznać się z innymi aktami spraw związanych ze sprawą rozstrzyganą, ani też nie może uwzględnić w procesie orzekania i w uzasadnieniu swego orzeczenia informacji, co do których powziął wiadomość z urzędu, w związku z rozpoznawaniem sprawy.

Przepis art. 27 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ jest jednoznaczny i nie wymaga wykładni. Sformułowanie "przed dniem" oznacza, że czynność winna być dokonana najpóźniej poprzedniego dnia. Skoro przepis stanowi "przed dniem", to a contrario oznacza "od dnia" ew. "w dniu", a nie "po dniu". Jeśli podatnik dokonuje korekty deklaracji w dniu kontroli, niezależnie od tego czy przed, czy po jej rozpoczęciu, podlega sankcjom z art. 27 ust. 5 i 6 omawianej ustawy.

W 1999 r. sformułowanie "przekształcenie formy prawnej" należało - na gruncie prawa podatkowego - rozumieć jako pojęcie tożsame z pojęciem "przekształcenia" w rozumieniu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./. W rezultacie wniesienie aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością całego majątku spółki cywilnej - nie mogło być uznawane za przekształcenie, nawet jeżeli skład osobowy i struktura majątkowa obu spółek niczym się nie różniły.

Z treści art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wynika, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatników samochodów osobowych - bez względu na ich ładowność, z wyjątkiem przypadków, gdy odsprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika.

Na podstawie delegacji zawartej między innymi w art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego /Dz.U. nr 2 poz. 3 ze zm./ zwolnił od podatku akcyzowego paliwa do silników /SWW 0241-1,0242-2/ a mianowicie "oleje napędowe do silników szybkoobrotowych, wytwarzane z udziałem komponentów uzyskiwanych z regeneracji olejów smarowych, w których udział komponentów uzyskanych z regeneracji zużytych olejów smarowych, w produkcie gotowym wynosi minimum 10 procent". Jeśli Rafineria zorganizowała sieć skupu olejów przepracowanych i dokonała ich "przerobu" przy zastosowaniu niekwestionowanych technologii i urządzeń a normodawca nie wskazał kryteriów wyodrębnienia z grupy olejów przepracowanych węższej pojęciowo grupy zużytych olejów smarowych i równocześnie technicznie nie ma metody odróżnienia olejów zanieczyszczonych poza sferą eksploatacji od olejów istotnie wyeksploatowanych przy czym Rafineria nie była ani uprawniona ani zobowiązana do kontroli pochodzenia olejów, to w ocenie Sądu nie jest zasadne zakwestionowanie jej uprawnień do skorzystania z przedmiotowego zwolnienia podatkowego. Przesłanki tego zwolnienia określone w samej Tabeli oraz w objaśnieniach do niej różnią się, a muszą one być traktowane równorzędnie /uzupełniająco/ i wobec tego jeśli zostały one spełnione tak jak pozwalały pojęcia użyte w tymże unormowaniu /tj. pojęcie olejów przepracowanych, które w niniejszej sprawie i w użyciu potocznym nie budzi wątpliwości/, to w ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych kwestionujące to zwolnienie w zakresie wskazanym w decyzji nie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, w jego brzmieniu z lat 1998-1999, prowadzący zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej byli zwolnieni od wpłat do urzędu skarbowego należności w zakresie działalności tego zakładu, z tytułu podatku od towarów i usług, stanowiącej różnicę między podatkiem należnym a naliczonym, w rozumieniu art. 19 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem ust. 3. Zwolnienie o którym mowa, nie miało zastosowania w przypadku, gdy prowadzący zakład pracy chronionej nie przekazał różnicy podatku, o której mowa w art. 14a ust. 3 na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ nie przewiduje trybu usuwania braków skargi kasacyjnej w zakresie tych wymogów, które są szczególne tylko dla tego rodzaju pism. W art. 177 tej ustawy określono termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Uznać zatem należy, iż strona może skutecznie uzupełniać braki skargi kasacyjnej właściwe tylko dla tego pisma jedynie w terminie zakreślonym do jej wniesienia. Po upływie tego terminu można jedynie przedstawiać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

Jeżeli pełnomocnik do doręczeń poinformował organ podatkowy o odwołaniu pełnomocnictwa, a podatnik nie ustanowił nowego pełnomocnika, organ podatkowy mógł zastosować fikcję doręczenia decyzji, mimo że podatnik faktycznie jej nie otrzymał. Organ podatkowy, po ustaleniu, że osoba wymieniona w art. 147 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie ustanowiła pełnomocnika do doręczeń i że nie zawiadomiła o tym właściwego organu, nie ma obowiązku podejmowania innych działań zmierzających do doręczenia decyzji w oparciu o przepis art. 150 powyższej ustawy.

Stosowanie do art. 176 ustawy z dani 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wymaganiom szczególnym, materialnym, właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie podlega sanacji. Brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia, wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej /art. 183 par. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego pisma, bowiem Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, czego strona skarżąca oczekuje. Uzupełnienie skargi kasacyjnej możliwe jest tylko co do uzasadnienia podstaw kasacyjnych /art. 183 par. 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, natomiast nie jest możliwe jej uzupełnienie co do żądania. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków art. 176 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Od 1 stycznia 1995 r. podatnicy mieli prawo do odliczania darowizn kościelnych tylko w granicach limitu przewidzianego w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

W związku z tym, że kontrolą podatkową objęto wyłącznie listopad 2000 r. wobec tego zarzuty nie rozliczenia podatku przez organy podatkowe w miesiącach następnych są nieuzasadnione. Organy podatkowe nie mogły zatem rozstrzygać o wymagalności zobowiązania w podatku od towarów i usług za inny okres rozliczeniowy aniżeli objęty kontrolą, a następnie postępowaniem podatkowym i kontrolą sądu na podstawie art. 21 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, nawet kierując się zasadą prawdy materialnej wypływającej z treści art. 122 tej ustawy.

Skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania skierowane były w istocie pod adresem organów podatkowych a nie rozpoznającego sprawę sądu pierwszej instancji, to wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zmuszony był przyjąć stan faktyczny stanowiący przedmiot oceny tego wyroku.

Odroczenie płatności i rozłożenie na raty są odrębnymi rodzajami "ulg" w sprawie podatków. Wynika to wyraźnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. W przypadku odroczenia terminu płatności podatku przedawnienie biegnie na nowo od terminu, do którego odroczono płatność podatku /art. 30 ust. 3 ustawy/, natomiast w przypadku rozłożenia zaległości na raty nie przewidziano możliwości kontynuowania biegu przedawnienia w przypadku zapłaty rat.

Odroczenie płatności i rozłożenie na raty są odrębnymi rodzajami "ulg" w sprawie podatków. Wynika to wyraźnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. W przypadku odroczenia terminu płatności podatku przedawnienie biegnie na nowo od terminu, do którego odroczono płatność podatku /art. 30 ust. 3 ustawy/, natomiast w przypadku rozłożenia zaległości na raty nie przewidziano możliwości kontynuowania biegu przedawnienia w przypadku zapłaty rat.

Przepis art. 174 pkt 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przewiduje dwie formy naruszenia prawa materialnego, a mianowicie: poprzez błędną wykładnię - co oznacza niewłaściwe odczytanie przez Sąd treści przepisy. W takim przypadku skarżący winien wskazać, jak zastosowany przepis winien być rozumiany; niewłaściwe zastosowanie, to jest dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Co więcej - zarzut naruszenia prawa materialnego może być formułowany wówczas, gdy w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, stan faktyczny został ustalony w sposób niewadliwy. Jeżeli natomiast autor skargi kasacyjnej uważa, że ustalenia faktyczne były błędne /a taki pogląd wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej/ to zarzut naruszenia prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Praca sezonowa charakteryzuje się tym, że jest wykonywana tylko przez część roku /sezon/, a okres jej trwania nie jest ściśle określony. Natomiast skarżąca spółka prowadzi działalność handlową polegającą na obrocie materiałami budowlanymi. Powyższa działalność prowadzona jest przez cały rok. Spadek obrotu w okresie zimowym nie świadczy o tym, że jest to działalność sezonowa.