orzecznictwo nsa (strona 65 z 83)

Jeżeli skarżący kwestionuje decyzję wywłaszczeniową o pozbawieniu prawa własności nieuchomości, to wpisem należnym od takiej skargi jest wpis stały w wysokości 200 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), niezależnie od tego, czy w skardzen podnoszone są zarzuty wyłącznie przeciwko legalności decyzji w cześci dotyczącej samego wywłaszczenia , czy także w części odnoszącej się do ustalenia wysokości odszkodowania.

Przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

O ile na określonym terenie wydawane jest kilka periodyków o stosunkowo dużym nakładzie (brak jest tytułu prasowego, który można uznać za zdecydowanie dominujący, docierający do większości czytelników prasy lokalnej), uwzględniając wykładnię celowościową regulacji art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zasadne jest zamieszczanie obwieszczeń w kilku tytułach prasy o największym nakładzie. W przypadku powstania sporu, co do rozumienia przepisów prawa, o ile organ odwoławczy zastosuje prawidłową wykładnię regulacji, a równocześnie nie są sporne okoliczności faktyczne, ewentualne ograniczenie udziału stron w postępowaniu, w rozumieniu art. 10 § 1 K.p.a., przed organem I instancji nie może mieć wpływu na wynik sprawy, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprowadzając obecne regulacje prawodawca przyjął koncepcję, iż pośrednie skutki prawne decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50-58 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (np. możliwość przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w trybie pdrębnych przepisów), przemawiają przeciw wydaniu obowiązujących w tym samym czasie kilku decyzji określających warunki lokalizacji inwestycji dotyczących przedmiotowo tego samego terenu (per analogiam tego samego przedsięwzięcia)

Zarówno brak akt, jak i uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego czy też powstanie zaległości - nie usprawiedliwia bezczynności organu w rozumieniu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi, i jest obrazem niedowładu organizacyjnego organu. O ile usprawiedliwione jest zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 97 § 1 kpa, to nie można uznać, że zasadne jest oczekiwanie organu na podjęcie zawieszonego postępowania, aby dopiero potem przystąpić do zebrania (uzupełnienia) materiału dowodowego w sprawie, stosownie do art. 77 § 1 kpa. Zarówno wyrażona w art. 8 kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, jak również zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 § 1 kpa, wręcz nakazują organom administracji publicznej zbieranie materiału dowodowego od chwili wszczęcia sprawy, bez względu na to, czy postępowanie zostało zawieszone czy nie.

w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 17 września 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks Cywilny oraz niektórych innych ustawy (Dz. U. Nr 162, poz. 1692). w sprawie o odszkodowanie za szkodę poniesioną na skutek wydania przed dniem 1 września 2004 r. decyzji administracyjnej, której nieważność lub niezgodność z prawem została stwierdzona ostateczną decyzją administracyjną po tym dniu, zastosowanie mają przepisy nowe zawarte w Kodeksie Cywilnym, co oznacza, że dochodzenie odszkodowania na podstawie art. 160 k.p.a. nie jest możliwe.

1. W planowaniu przestrzennym uwzględnia się m.in. prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 uzpz), a przy dokonywaniu oceny w tym zakresie m.in. należy uwzględnić to czy skarżąca, zgłaszała wnioski do projektu planu lub na etapie poprzedzającym, czy uczestniczyła w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu (zebrania w sołectwach). W razie braku takich działań właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym lub jego zmianą trudno skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenie granic władztwa planistycznego, nie mogą bowiem domniemywać zamierzeń właścicieli tym bardziej, gdy uchwalany plan jest zgodny z postanowieniami studium, obowiązującego od wielu lat (od 2010 r.) 2. (-) kwestię zaskarżalności postanowień studium należy badać w odniesieniu do każdego przypadku odrębnie. M. in. W sytuacji, gdy w wyniku zgodnych z ustaleniami studium postanowień miejscowego planu zagospodarowania dochodzić może do nieuzasadnionego naruszenia zasady równości właścicieli sąsiednich nieruchomości należy opowiedzieć się za dopuszczalnością zaskarżenia w odpowiednim zakresie ustaleń studium, będących niejako pierwotnym źródłem takiego naruszenia. W omawianych sytuacjach tylko prawo zaskarżenia ustaleń studium uczyni realnym konstytucyjne prawo do sądu realizowane na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Centralny katalog pytań egzaminacyjnych dla kierowców pojazdów przewożących towary niebezpieczne nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.)

W odrębnej sprawie o odszkodowanie za przejętą nieruchomość, wartością przedmiotu zaskarżenia, o jakiej mowa w przepisach art. 216-218 i art 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jest różnica między wysokością odszkodowania ustaloną z zaskarżonej decyzji, a wysokością odszkodowania, jakiej domaga się strona skarżąca. Różnicę tę skarżący obowiązany jest podać stosowanie do art 215 p.p.s.a.

Obowiązek wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), spoczywa na wnioskodawcy, a nie sądzie.Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niezbezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretene dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.

Organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, posiadający zdolność prawną na podstawie art. 32 P.p.s.a. oraz wykonujący administrację publiczną przypisaną organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym, może działać osobiście (tz. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.). Może też ustanowić pełnomocnika (art. 34 i 35 § 2 P.p.s.a.).

W razie, gdy w wyniku wadliwej oceny przymiotu strony wnioskującej o wznowienie postępowania administracyjnego, doszło do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149§ 1 k.p.a., to wznowione postępowanie wobec niedopuszczalności wznowienia z wniosku osoby nie będącej stroną, podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Brak wyczerpania środków zaskarżenia /art. 52 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/ ma miejsce również w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, przysługującego w postępowaniu administracyjnym, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ administracyjny.

1. Z przepisów Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze w dniu 7 czerwca 1972 r., ratyfikowanej m.in. przez Polskę /Dz.U. 1975 nr 5 poz. 28/ nie wynika, że wszystkie - bez wyjątku - dyplomy, wydane na terytoriach Umawiających się Państw, mogą być uznawane za równorzędne. Zobowiązanie wynikające z art. I ust. 2 Konwencji praskiej do uznawania za równorzędne na terytoriach Umawiających się Państw wszystkich dyplomów /dokumentów/ o ukończeniu szkół wyższych na terytorium każdego z nich należy rozumieć w tym sensie, że chodzi o te wszystkie dyplomy, które spełniają wymogi Konwencji. To zaś oznacza obowiązek oceny, czy uzyskany za granicą dyplom jest dyplomem /dokumentem/ wydanym na terytorium jednego z Umawiających się Państw, podpadającym pod przepisy Konwencji praskiej i dopiero wówczas, kiedy ocena taka zostanie dokonana, a jej wynik będzie pozytywny, właściwy podmiot będzie zobowiązany do zastosowania przepisów Konwencji. 2. Nie bez znaczenia dla uznania dyplomu uczelni zagranicznej wydanego przez państwo - stronę Konwencji praskiej, pozostają uwarunkowania, w jakich następowało jej sporządzanie. Nie można zatem jednoznacznie zakładać, że sygnatariusze Konwencji, w tym ówczesne władze PRL, wyrażały wolę wyjścia poza uznanie za równoważne dokumentów ukończenia szkół określonych w Konwencji, innych niż te, które zostały uzyskane w wyniku ukończenia szkoły, w tym wyższej, na terytorium państwa - sygnatariusza Konwencji.

Zobowiązanie wynikające z art. I ust. 2 Konwencji o wzajemnym uznawaniu równoważności dokumentów ukończenia szkół średnich, szkół średnich zawodowych i szkół wyższych, a także dokumentów o nadawaniu stopni i tytułów naukowych, sporządzonej w Pradze dnia 7 czerwca 1972 r. (Dz. U. z 1975 r. Nr 5, poz. 28), do uznawania za równorzędne na terytoriach Umawiających się Państw wszystkich dyplomów (dokumentów) o ukończeniu szkół wyższych na terytorium każdego z nich należy rozumieć w tym sensie, że chodzi o te wszystkie dyplomy, które spełniają wymagania Konwencji. To zaś oznacza obowiązek oceny, czy uzyskany za granicą dyplom jest dyplomem (dokumentem) wydanym na terytorium jednego z Umawiających się Państw, podpadającym pod przepisy Konwencji praskiej, i dopiero wówczas, kiedy ocena taka zostanie dokonana, a jej wynik będzie pozytywny, właściwy podmiot będzie zobowiązany do zastosowania przepisów Konwencji.

To, że w wyniku dokonanej w 2002 roku nowelizacji ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych /Dz.U. nr 96 poz. 590 ze zm./ wprowadzone zostało uregulowanie zawarte w art. 11 ust. 5 tej ustawy przewidujące wyłącznie administracyjną drogę przeniesienia pozwolenia na utworzenie uczelni na inny podmiot, nie oznacza, że przed wprowadzeniem tej regulacji dopuszczalny był cywilnoprawny obrót uprawnieniami do założenia uczelni niepaństwowej określonymi w decyzji administracyjnej.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ani przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela /Dz.U. 2003 nr 118 poz. 1112 ze zm./ nie dają organowi prawa odmowy wszczęcia postępowania o nadanie nauczycielowi kolejnego stopnia awansu zawodowego.

Sformułowanie "po przepracowaniu okresu pracy" - art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 19 poz. 239/, w odniesieniu do innych nauczycieli "po odbyciu stażu" - nie pozostawia żadnych wątpliwości, że chodzi o okres rzeczywistej pracy, którego nie można zastąpić drogą zaliczania na poczet wykonywania tej pracy innych okresów, w tym okresu urlopowania, jak zezwala art. 9e ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /t.j. Dz.U. 2003 nr 118 poz. 1112 ze zm./, lecz tylko w odniesieniu do warunkującego awans zawodowy podstawowego okresu wynoszącego co najmniej 2 lata i 9 miesięcy.

Nieuzasadniona jest ocena prawna, że do komisji kwalifikacyjnej, o której mowa przepisie art. 9g ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela /Dz.U. 2003 nr 118 poz. 1112 ze zm./, stosuje się art. 24 par. 3 Kpa, dotyczący wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, gdyż nie wynika to, ani z treści samego przepisu lub innych przepisów Karty Nauczyciela, ani ze statusu samej komisji nie będącej przecież organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 par. 2 pkt 3 Kpa, aby już pominąć, iż członkowie komisji nie są jej pracownikami.

Nauczycielowi mianowanemu, zatrudnionemu jako dyrektor szkoły, który uprzednio zajmował stanowisko wizytatora, a więc wymagające kwalifikacji pedagogicznych, do nieprzerwanego okresu pracy wymaganego przepisem art. 9e ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela /Dz.U. 2003 nr 118 poz. 1112 ze zm./ do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego zalicza się na podstawie art. 9e ust. 3 tej ustawy okres zajmowania stanowiska wymagającego kwalifikacji pedagogicznych.

Przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie podważa zasadności samego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, ani też nie czyni postępowania zażaleniowego, co do tego zarządzenia, bezprzedmiotowym.W tym bowiem postępowaniu sąd odwoławczy niezależnie od granic zażalenia bada z urzędu prawidłowość wezwania strony do uiszczenia wpisu sądowego, zarówno co do zasady, tj.czy strona ma taki obowiązek, bo nie korzysta z ustawowego zwolenienia od kosztów sądowych, o których mowa w art. 239 pkt 1-3 p.p.s.a., jak i co do wysokości wpisu.Natomiast prawo pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub w części ( art. 245 p.p.s.a) może być przyznane postanowieniem sądu wówczas, gdy strona nie jest objęta ustawowym zwolnieniem od tych kosztów( art.239 pkt 4 p.p.s.a.). Od zasadności wezwania do uiszczenia wpisu zależy zatem byt postępowania o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie, a nie odwrotnie i to zarówno co do samego obowiązku uiszczenia wpisu, jak i co do jego wyskości.

Tezy:.(...) testy umiejętności SAT jako niezwiązane z ukończeniem szkoły średniej nie mogą podlegać nostryfikacji w trybie rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie nostryfikacji świadectw szkolnych i świadectw maturalnych uzyskanych za granicą (Dz.U. Nr 63 poz. 443) jako równorzędne polskiemu świadectwu dojrzałości. Fakt, że w Stanach Zjednoczonych większość uczelni opiera swoją rekrutację na wynikach testu SAT nie oznacza, że jest on świadectwem ukończenia szkoły względnie świadectwem maturalnym.

Postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć jedynie kwestii formalnych. Nie może ono natomiast dotyczyć zagadnienia, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. To może być wyjaśnione dopiero po wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji.

W myśl ust. 2 artykułu 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 powinno być poprzedzone pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji. Przepis ten zatem wprowadza jako zasadę, że cofnięcie licencji następuje, jeżeli pomimo ostrzeżenia przedsiębiorca dopuszcza się naruszeń wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ po stwierdzeniu naruszeń licencji lub innych warunków powinien zgodnie z wyżej wskazaną procedurą ostrzec pisemnie przedsiębiorcę. Dopiero stwierdzenie naruszeń po pisemnym ostrzeżeniu skutkuje wszczęciem postępowania, w wyniku którego zostanie cofnięta licencja.

Jeżeli organ miał informację, że adres pod który wysyłana jest korespondencja, nie jest prawidłowy i doręczenie korespondencji nie nastąpiło do rąk własnych adresata lub domownika, który podjął się przekazania zainteresowanemu przesyłki, nie było podstaw do stosowania przy doręczaniu decyzji przepisów o doręczeniu zastępczym /art. 44 Kpa/ ani uznania, że strona zaniedbała powiadomienia organu o zmianie miejsca zamieszkania /art. 41 Kpa/.

Artykuł 161 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może podlegać wykładni rozszerzającej, lecz tylko ścisłej. Zastosowanie tego przepisu nie jest uzależnione od tego, czy decyzja jest zgodna z prawem. Podstawę zastosowania art. 161 par. 1 Kpa stanowią skutki faktyczne decyzji istotne dla stanów opisanych w tym przepisie.