orzecznictwo nsa (strona 66 z 83)

Par. 39 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej /Dz.U. nr 115 poz. 745/ jest jednoznaczny. We wniosku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast ma obowiązek wskazać zarzuty, które powinny zostać zbadane przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Zarzuty te, wraz z podstawą wszczęcia postępowania, wymienione zostaną w protokole z postępowania wyjaśniającego, nie mniej jednak, nie rolą Komisji jest je formułować. Komisja ma obowiązek zarzuty zbadać zgodne z par. 44 ust. 2 ww. rozporządzenia.

Ponieważ postępowanie o zastosowaniu kary dyscyplinarnej prowadzone przez organ administracji opiera się na wynikach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, to tak przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, jak też w postępowaniu prowadzonym z wniosku o ponowne jej rozpoznanie, niezbędne jest zwrócenie się do tej Komisji o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego.

O nieodwracalności skutków prawnych można mówić wtedy, gdy cofnięcie, zniesienie skutków prawnych wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego. Skutki techniczne, które nastąpiły na nieruchomości nie oznaczają nieodwracalnych skutków prawnych.

Czynności wykonywane jako syndyka, likwidatora i zarządcy komisarycznego nie były czynnościami pośrednictwa w rozumieniu art. 180 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./.

Egzaminator nie jest stroną w postępowaniu w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy.

W sprawach dotyczących skarg na bezczynność organu adm. publicznej Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (faktyczny i prawny) istniejący w chwili zamkniecia rozprawy a nie z chwili złożenia skargi.

Termin określony w art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy jest terminem prawa materialnego o skutkach prekluzyjnych powodujących wygaśnięcie roszczenia lub uprawnienia w przypadku jego uchybienia. Brak jest podstaw prawnych do przywrócenia takiego terminu zarówna na podstawie kpa, jak i rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22.03. 1928 r. o postepowaniu administracyjnem (Dz. U. Nr 36, poz. 341, ze zm.)

Przepis art. 100 par. 1 k.p.a., zawierający wymóg równoczesnego wystąpienia przez organ do właściwego organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, nie nakłada na organ zawieszający postępowanie obowiązku zamieszczenia wezwania w postanowieniu o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Wystąpienie lub wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie może być zamieszczone w odrębnym piśmie.

Jeżeli jedno z naruszeń wymienionych w art. 156 par. 1 k.p.a. uległo sanacji poprzez upływ czasu, a takim uchybieniem jest m. in. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwość, to należy zbadać, czy decyzja nie jest dotknieta inną wadą powodującą jej nieważność (np. rażącym naruszeniem prawa) zwłaszcza, gdy żąda tego wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji.

Administracyjnoprawny tryb postępowania, przewidziany w art. 160 § 4 kpa o naprawienie szkody wyrządzonej na skutek wydania decyzji administracyjnej z naruszeniem art. 156 § 1 kpa albo stwierdzeniem nieważności takiej decyzji nie zastosowanie do przypadków szkody wyrządzonej przez decyzje wydane przed dniem 1 września 2004r. mimo, że stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji lub stwierdzenie nieważności nastąpiło po wejściu w życie ustawy z dnia 1 stycznia 2004r. o zmianie ustawy- Kodeks Cywilny oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692)

niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrywanie żądania strony stwierdzenia nieważności decyzji po prawomocnym oddaleniu przez sąd administracyjny skargi tej strony na decyzję organu nadzoru o odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, albo o odmowie stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszenim prawa określonym w art 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Prowadziłoby to nie tylko do wydania decyzji dotknietej wadą nieważności z art 156 § 1 pkt 3 K.p.a.., ale także wadą z art 156 § 2 K.p.a.. z powodu rażącego naruszenia art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.) o powadze rzeczy prawomocnie osądzonej oraz art 170 P.p.s.a. o powszechnym związaniu prawomocnym wyrokiem sądu.

Błędne jest stanowisko, jakoby kwestia racjonalności i celowości lokalizacji inwestycji o określonych cechach technicznych w konkretnym miejscy (kwestia umiejscowienia wiaduktu i przebiegu dróg dojazdowych) miała, co do zasady, pozostawać poza zakresem badania przez organ administracji, w postępowaniu prowadzonym w myśl art. 9q ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U, z 2007 r. Nr 16 poz. 94 ze zm.). Sporządzenie określonego projektu rozwiązań technicznych z zachowaniem stosownych wymagań (jak szerokości pasów ruchu, kąty łuków itp.) i jego przedłożenie przez agendę publiczną, jaką jest PKP PKL S.A., nie uprawnia do mechanicznego uznania, iż wynikający z przyjętych rozwiązań zakres i sposób ingerencji w prawa właścicieli jest uzasadniony interesem publicznym. Warunkiem uprawnionej ingerencji w prawa własności jest wcześniejsza analiza, czy konkretne wywłaszczenie jest niezbędne dla osiągnięcia zakładanego użytecznego celu. Związanie wnioskiem inwestora nie oznacza konieczności wydania orzeczenia zgodnie z jego żądaniem, gdy decyzja pozostawałaby w sprzeczności z wymaganiami wynikającymi z przepisów prawa, w tym z zasadami ogólnymi zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. O ile inwestor w toku postępowania nie wyraziłby zgody na przyjęcie rozwiązań alternatywnych, pozostających w zgodzie z przepisami prawa (w tym ograniczenia ingerencji w prawa własności do niezbędnych granic -uzasadnionych faktycznie interesem publicznym) należy wydąć decyzję odmowną. Norma art. 120 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), obok innych regulacji określających zakres chronionych dóbr osób trzecich, zakreśla katalog kwestii, w których przedmiocie należy orzec w myśl art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, wydając decyzję o lokalizacji.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) - ign, podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 ugn, wartość rynkowa nieruchomości. W myśl art. 151 ugn wartość rynkowa nieruchomości stanowi najbardziejprawdopodobna cena, możliwa do uzyskania na rynku. We wskazanych przepisach, ani w żadnych innych nie ma mowy o tym, że do kwoty odszkodowania z tytułu wywłaszczenia (przejęcia z mocy prawa) dodaje się kwotę należnych podatków oraz danin (m. in. podatku VAT). W tym zakresie powołana regulacja jest jednoznaczna. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do takiej interpretacji norm zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, które na etapie ustalania odszkodowania nakazywałyby powiększenie odszkodowania o podatek VAT.

Wcześniejsza zawisłość przed sądem powszechnym sprawy - następnie przekazanej sądowi administracyjnemu w trybie art. 464 par. 1 Kpc - stwarza stan sprawy w toku /lis pendens/ w rozumieniu art. 58 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami.

O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

I. Przepis art. 13 ustanawia zasadę udostępnienia onformacji publlicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki. Pojęcie ""bez zbędnej zwłoki" nie jest tożsame z pojęciem ""niezwłocznie" użytym w art. 10 ust. 2 ustawy II. Prawo do uzyskiwania informacji przetworzonej jest ograniczone do przypadków, w których jest to istottne dla interesu publicznego. III. W odniesieniu do informacji przetworzonej ustawodawca wprowadził szczególną przesłankę jej udostępnienia.

Wymóg nieprzerwanej pracy przez 3 lub 4 lata, o jakim mowa w art. 10 ust. 2 ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela /t.j. Dz.U. 1997 nr 56 poz. 357 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w dniu 5 kwietnia 2000 r., jest spełniony jeśli nauczyciel wykonywał nieprzerwanie pracę w pełnym wymiarze zajęć kolejno w kilku szkołach np. rok w jednej szkole i dwa lub 3 lata w następnej. W świetle tychże przepisów ustawy - Karta Nauczyciela prawo nauczyciela do mianowania nie było uzależnione od wykonywania pracy pedagogicznej w wymaganym okresie tylko w jednej szkole. Stopnie awansu zawodowego nie łączą się bezpośrednio z podstawą nawiązania stosunku pracy. Wymieniony w art. 10 ust. 2 pkt 7 ustawy - Karta Nauczyciela trzyletni i czteroletni okres pracy pedagogicznej nauczyciela, wykonywanej nieprzerwanie i w pełnym wymiarze, oznacza pracę świadczoną zarówno na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jak i na czas określony a także na podstawie mianowania.

Dokonując oceny spełnienia posiadania kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela bibilotekarza w gimnazujum, o których mowa w par. 15 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (DZ.U. z roku 2002, nr 155, poz. 1288 ze zm.) należy czynić to w powiązaniu z innymi przepisami tego rozporządzenia, to jest par. 1 pkt 3 i par. 19 - określającymi wymogi w zakresie przygotowana pedagogicznego oraz par. 3 pkt 3 - wskazującym wymogi kwalifikacyjne do zajmowania stanowiska nauczyciela w gimnazujum. tj. w danym typie szkoły. Ukończenie studiów zawodowych - Szkoły Wyższej Pedagogicznej na Wydziale Pedagogicznym niezależnie od faktu, iż miało to miejsce w zakresie nauczania początkowego niewątpliwie pozwala na nabycie wiedzy i umiejętności w zakresie przygotowania pedagogicznego. Dokumentem zaś potwierdzającym ten fakt jest dyplom Wyższej Szkoły Pedagogicznej, który stanowi w tym przypadku o spełnieniu jednocześnie dówch przesłanek, a mianowicie posiadania wyższego wykształcenia zawodowego oraz posiadania przygotowania pedagogicznego.

Do decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 par. 3 i 4 p.p.s.a.

Nałożony przepisem art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm) obowiązek zasięgnięcia opinii samorządu uczniowskiego jako organu społecznego ulokowanego w systemie oświaty, przed wydaniem decyzji w przedmiocie skreślenia z listy uczniów jest spełniony wówczas, gdy opinia samorządu uczniowskiego wydana została w trybie działania organów samorządu określonych w regulaminie samorządu.

Przepis par. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kawlifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których mozna ztrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Nr 98, poz. 433 ze zm.) w zakresie, w jakim definiuje pojęcie "przygotowania pedagogicznego" jest niezgodny z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Umotywowane zastrzeżenia, o jakich mowa w art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), stanowią informację publiczną o danych publicznych podlegającą udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), gdyż są rezultatem wykonywania przez kuratora oświaty zadań w zakresie nadzoru pedagogicznego, określonych w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty pod warunkiem, że nie zachodzą w danym przypadku okoliczności organiczające to prawo, wymienione w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pięcioletni okres przerwy w zatrudnieniu, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.) liczony winien być od dnia rozwiązania poprzedniego stosunku pracy do daty kolejnego faktycznego zatrudnienia, a nie do daty wejścia w życie ustawy nowelizującej. Sformułowanie przepisu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy nowelizującej "z dniem ponownego zatrudnienia" wyraźnie nawiązuje bowiem nie do daty 06 kwietnia 2000 r. (data wejścia w życie zmiany), a do daty podjęcia pracy (po przerwie w zatrudnieniu) na stanowisku nauczyciela w placówkach w tym przepisie wskazanych.

Postępowania wpadkowe (incydentalne) toczące się w ramach postępowania głównego dotyczącego oceny pracy nauczyciela takie jak, np. kwestia związana z terminowością wniesienia odwołania nie są sprawami rozpoznawanymi na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zaś zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu aktów lub czynności wymienionych w art. 3 §2 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Konsekwencje odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu pracy w sprawach nieuregulowanych w Karcie Nauczyciela na podstawie art. 91 c ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 97, poz. 674 ze zm.) Karty Nauczyciela, dotyczą wyłącznie kwestii związanych organicznie ze stosunkiem pracy, normowanych przepisami prawa pracy takich jak uprawnienia urlopowe, kwestie wynagrodzenia, natomiastt nie dotyczą procedury awansu zawodowego nauczycieli i związanych z tym wymogów, ocenianych i rozstrzyganych przez właściwe organy administracji publicznej, a nie przez procedurę nauczyciela.