orzecznictwo nsa (strona 67 z 83)

"Indywidualne nauczanie, którego potrzebę stwierdza orzeczeniem zespół orzekający w trybie art. 71b ust. 1a i ust. 3 ustawy o systemie oświaty, nie stanowi jednej z form kształcenia specjalnego w rozumieniu art. 71 b ust. 1 tej ustawy, którego istotę stanowi stworzenie specjalnej organizacji nauki i metod pracy względem dzieci i młodzieży określonej przepisem art. 1 pkt 5 i 5a ustawy"

(...) W trybie przepisu § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1072), zespół ocenia odwołanie i jeśli uzna, że zawarte w odwołaniu niezadowolenie z załatwienia sprawy jest usprawiedliwione, czyli zasługuje w całości na uwzględnienie, wówczas uchyla zaskarżone orzeczenie i wydaje nowe. Niezbędnym warunkiem wydania przez zespół nowego orzeczenia, o którym mowa w §17 ust. 2 rozporządzenia, jest to, aby w ocenie zespołu, odwołanie zasługiwało w całości na uwzględnienie, bo tylko wówczas jest władny wydać nowe orzeczenie, ale tylko takie, którym wyeliminuje (uchyli) zaskarżone orzeczenie i wyda nowe, czyli o innej treści niż dotychczasowe. Jeżeli natomiast zespół, który wydał orzeczenie uzna, że odwołanie tylko w części zasługuje na uwzględnienie, nie może zmienić swojego orzeczenia na podstawie § 17 ust. 2 rozporządzenia, czyli uchylić dotychczasowego i wydać nowego w treści orzeczenia, bowiem w takiej sytuacji jest obowiązany odwołanie wraz z aktami sprawy przesłać organowi odwoławczemu, tj. kuratorowi oświaty (...)

Kolejność zadań radiofonii i telewizji wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 2001 nr 101 poz. 1114/ nie jest ich zestawieniem według kryterium ważności bądź rangi. Dopiero w porównaniu z unormowaniem zawartym w art. 36 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stopień realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją, stwarza podstawę do wybrania spośród wniosków koncesyjnych takiego, który istniejące oczekiwania społeczne najpełniej uwzględnia.

Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony /art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 par. 1 powołanej ustawy w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego; niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

1. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, ze skutkiem określonym w art. 161 par. 1 pkt 1 tej ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia od którego przysługuje skarga kasacyjna. 2. Przepis art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidujący możliwość uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania sądowego w sprawie ma zastosowanie wówczas gdy skuteczne cofnięcie skargi zostało dokonane w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który jednakże postępowania tego nie umorzył. 3. Przepis art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza możliwość cofnięcia skargi w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W tym postępowaniu natomiast odpowiednie stosowanie przepisów art. 60 i art. 161 par. 1 pkt 1 poprzez art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy cofnięcia skargi kasacyjnej i umorzenia z tej przyczyny tego postępowania.

Uchylenie przez Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, w drodze autokorekty, uchwały podjętej bez rozważenia wszystkich okoliczności jest działaniem dopuszczalnym i nienaruszającym prawa. Istotne jest, aby zmiana dotychczasowego stanowiska organu kolegialnego, jakim jest KRRiT, nastąpiła z poszanowaniem przepisów o podejmowaniu rozstrzygnięć przez ten organ, a w szczególności przepisu art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /t.j. Dz.U. 2001 nr 101 poz. 1114 ze zm./ i przed wydaniem decyzji koncesyjnej przez Przewodniczącego Rady.

Ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o możliwości uzyskania i rozszerzenia koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych nie należy do kategorii aktów i czynności, o których mowa w art. 3 par. 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi./Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Jedynie osoba korzystająca ze statusu poborowego może domagać się zmiany ostatecznego orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej. Prawo to nie przysługuje osobie, która wskutek przeniesienia do rezerwy uzyskała status żołnierza rezerwy i w związku z tym przestała być poborowym.

Jedynie osoba korzystająca ze statusu poborowego może domagać się zmiany ostatecznego orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej. Prawo to nie przysługuje osobie, która wskutek przeniesienia do rezerwy uzyskała status żołnierza rezerwy i w związku z tym przestała być poborowym.

Orzeczenie organu I instancji nie może być samodzielną podstawą skargi, a jego kontrola dokonywana jest przez sąd administracyjny dopiero po ewentualnym wniesieniu skargi na orzeczenie organu odwoławczego.

1. Przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./ nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy tylko na zagranicznego przewoźnika. 2. Wykonywanie przewozu kabotażowego przez przedsiębiorcę krajowego nie uzasadnia wymierzenia kary na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy.

Przesłanka podania przez przewoźnika wykonującego przewozy regularne rozkładu jazdy do publicznej wiadomości, co najmniej poprzez ogłoszenia wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, określona w art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 poz. 1371 ze zm./, nie może być rozumiana dosłownie. Będzie ona spełniona także w przypadku, gdy ogłoszenia te zostaną umieszczone na słupkach, czy innych nadających się do tego urządzeniach, niekoniecznie wchodzących w skład infrastruktury danego przystanku lub dworca autobusowego, także wtedy, gdy znajdują się one na terenie przyległym, który w odczuciu potencjalnych pasażerów, ze względu na swoje usytuowanie może być uznany za teren przystanku lub dworca autobusowego. Chodzi zatem o sytuację, w której umiejscowienie i wygląd podanego do publicznej wiadomości ogłoszenia o rozkładzie jazdy może skutecznie sugerować potencjalnemu pasażerowi, że jest to przystanek autobusowy, z którego może się on udać w zamierzoną przez siebie podróż.

Wypełnienie w karcie dobowej pola "ważna od" i "ważna do" poprzez wpisanie tej samej daty stanowi "skasowanie" karty, która w żadnym razie nie może być już ponownie użyta do innego przejazdu, ani też użyta przez czas dłuższy niż 24 godziny. Doba konkretnego dnia zaczyna się od godziny 00.00 i kończy się o godzinie 24.00. Wpisanie w obu polach tej samej daty bez godzin i minut sprawia, że karta "działa" nie wcześniej niż od godziny 00.00 i nie dłużej niż do godziny 24.00.

Złożenie odwołania przez stronę na stary, już nieaktualny adres organu I instancji, przy istnieniu dowodów, że aktualny adres tego organu był (lub powinien być) jej znany w momencie składania odwołania, przy czym głównym dowodem znajomości aktualnego adresu organu I instancji jest jego zamieszczenie w nagłówku skarżonej decyzji, prowadzi do uznania - jeśli organ nie otrzyma tego odwołana w terminie - że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Teza ta bezwzględnie dotyczy profesjonalnego pełnomocnika strony, który takim działaniem pozbawia ją możliwości weryfikacji skierowanej do niej decyzji administracyjnej.

Wniosek strony o wycofanie tytułu wykonawczego, skierowany do wierzyciela, nalezy potraktować jako wniosek o zajęcie stanowiska wierzyciela w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego. Zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne.

Górna granica kary pieniężnej nakładanej w wyniku kontroli drogowej, określona w art. 92 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do kar pieniężnych nakładanych z tytułu przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, nakładanych na podstawie ustawy o drogach publicznych, która takiej granicy nie ustala.

O naruszeniu przepisów regulujących poddawanie tachografów okresowym badaniom i legalizacji można mówić bowiem dopiero wtedy, gdy tachograf służy - jako jedyna forma - kontroli ewidencji czasu pracy kierowców, nie zaś wtedy, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami może być stosowany jako narzędzie kontroli wewnętrznej w przedsiębiorstwie. O możliwości skutecznej, tzn. zgodnej z obowiązującymi przepisami kontroli legalizacji urządzeń rejestrujących czas pracy kierowców (tachografów), rozstrzyga ich funkcja (wyłącznego narzędzia kontroli zewnętrznej), nie zaś sam fakt ich zamontowania czy/oraz używania w innych celach (np. kontroli wewnętrznej w przedsiębiorstwie).

Nie może stanowić dowodu wniesienia opłaty za przejazd po drogach krajowych zakupiona karta drogowa, jeżeli po jej wypełnieniu przez wyznaczoną do tego jednostkę, podmiot nieuprawniony dokonuje w niej poprawek, zmieniając dokonane wpisy lub dokonując skreśleń, pozbawiając tym samym kartę waloru dokumentu, o którym mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.

Rozporządzenie (WE) NR 805/2004 Pralamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r w sprawie utworzenia Europejskiego Tyułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz. U. UE L 04. 413 - 15 ) nie ma zastosowania do spraw sądowoadministracyjnych, w tym również do kosztów postępowania między stronami zasądzonych w orzeczeniu sądu administracyjnego

W spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego, świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca oznacza przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na osobę trzecią z naruszeniem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

W demokratycznym państwie prawnym podstawową zasadą działania organów administracji jest jawność. Dlatego każdy dokument wytworzony przez organ wskazujący sposób interpretacji przepisów obowiązującego prawa, pomimo że przeznaczony jest przede wszystkim dla funkcjonariuszy tego organu, ma charakter informacji publicznej i jako taki podlegać będzie reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej.

art. 5 ustawy o transporcie drogowym ma wobec art. 553 § 2 K.s.h. charakter przepisu szczególnego (lex specialis). O dopuszczeniu takiej sytuacji przekonuje treść wspomnianego przepisu 553 § 1 K.s.h., z którego wprost wynika, że Spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W rozpatrywanym przypadku, w ocenie Sądu, treść art. 5 ustawy o transporcie drogowym, właśnie przez ustalone w tym przepisie szczegółowo warunki uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego, przemawia przeciwko ustalonej w art. 553 § 1 K.s.h. zasadzie sukcesji generalnej.

W sytuacji, gdy w treści pełnomocnictwa procesowego zawarte jest umocowanie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, to wniesienie skargi kasacyjnej sporządzonej przez tak umocowanego radcę prawnego bez wyraźnego zaznaczenia, ze wnosi ją sam mocodawca oznacza, że została wniesiona przez tego pełnomocnika, a w konsekwencji do tak wniesionej skargi kasacyjnej podlegającej wpisowi stałemu (art.230 i 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi(Dz.U Nr 153,poz. 1270 ze zm. ) ma zastosowanie art.221 ppsa.

Przedsiębiorca powołujący się na przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

bez tezy - sprawa o powtarzającym się stanie prawnym