orzecznictwo nsa (strona 68 z 83)

Dokument będący elementem pełnomocnictwa nie powinien podlegać rygorom dalej idącym niż samo pełnomocnictwo. Jeżeli zatem w art. 37 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. jest mowa o uwierzytelnieniu odpisu pełnomocnictwa, pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę.

Istnieją podstawy dla ustalenia regularnego charakteru przewozu wykonywanego przez skontrolowanego przewoźnika, nieposiadającego na tę działalność wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), jeżeli w ocenie klientów (podróżnych) przewóz stanowi substytut, w rozumieniu art. 4 pkt 9 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), przewozu regularnego wykonywanego przez innych przewoźników, działających na rynku przewozów regulowanych, trasa przewozu pokrywa się z trasami innych przewoźników, z usług skontrolowanego przewoźnika może na równych prawach skorzystać każdy podróżny, należność za przewóz pobierana jest w formie zakupu biletu, z możliwością nabycia biletu ulgowego.

1. Przepis art. 93 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), jako norma o charakterze kompetencyjnym, nie reguluje kwestii odnoszącej się do charakteru prawnego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w kontekście, czy mamy tutaj do czynienia z decyzją związaną czy też podjętą w ramach administracyjnego uznania, gdyż to zagadnienie normuje art. 92 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 4 wskazanej ustawy, nadając rozstrzygnięciu wydanemu na tej podstawie charakter decyzji związanej, a więc nakładającej na organ obowiązek nałożenia kary pieniężnej w określonej prawem wysokości w razie subsumcji zachowania przewoźnika pod przepis prawa sankcjonowany karą pieniężną. 2. Od przewidzianego w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) obowiązku pisemnego zgłoszenia organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 wskazanej ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, nie zwalnia przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy fakt rejestracji pojazdu przez ten sam organ, który jest również właściwy w sprawie udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu przez pełnomocnika strony argumentów organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Pełnomocnik strony podnosi, że strona dochowała wszelkich starań mających zapobiec powstawaniu naruszeń przepisów regulujących szeroko pojęty transport drogowy, a odpowiedzialny za naruszenie jest jedynie pracownik.

w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego naruszeń objętych ustawą o transporcie drogowym, zarówno w przypadku niestwierdzenia takich naruszeń, jak i w przypadku stwierdzenia braku dostatecznych dowodów ich popełnienia, nie stwarzających przesłanek do nałożenia kary pieniężnej, właściwy organ administracji publicznej powinien postępowanie umorzyć w trybie art. 105 § 1 K.p.a.

Podstawową funkcją tego przepisu (art. 67 ust. 1) jest dopuszczenie pojazdu, który nie spełnia warunków określonych głównie w art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, do rejestracji, tzn. uzyskania dokumentu stwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu; pojazd, który nie spełnia warunków określonych głównie w art. 66 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, i który nie uzyskał w trybie określonym w art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwolenia - w drodze decyzji administracyjnej - ministra właściwego do spraw transportu na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy, nie może zostać dopuszczonym do ruchu. W wydanym w trybie art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zezwoleniu właściwy minister udzielając odstępstwa od warunków technicznych określonego samochodu - w odniesieniu do konkretnych, wskazanych w zezwoleniu parametrów stwierdza, że pojazd ten może zostać poddany procedurze rejestracyjnej, a w konsekwencji - dopuszczony do ruchu. Nie oznacza to jednak, że ruch tego pojazdu może się odbywać z pominięciem zasad i ograniczeń określonych w powołanej ustawie dla wszystkich pojazdów (a więc mających charakter powszechny), w tym również w zakresie warunków technicznych pojazdu objętych odstępstwem. Zezwolenie na odstępstwo od warunków technicznych pojazdu jest więc nie tylko aktem indywidualnym, ale i jednorazowym - nieograniczonym w czasie, wydanym na czas nieokreślony, którego konsekwencją jest dopuszczenie pojazdu objętego tym odstępstwem do ruchu, ale na zasadach określonych w obowiązujących przepisach, w tym również odnoszących się (czy też mających związek) z zakresem udzielonego odstępstwa. Pozwolenie w trybie art. 64 ust. 1 powołanej ustawy nie może być wydane na przewóz ładunku podzielnego, który może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne. Ratio legis tych przepisów jest jasne - nie ma potrzeby sięgać po środek nadzwyczajny, jakim jest zezwolenie na przewóz ładunku ponadnormatywnego, jeżeli ten ładunek jest podzielny, co m.in. oznacza, że może ostać dokonany pojazdami spełniającymi parametry pojazdu normatywnego. Ustawa o drogach publicznych wprowadzając delegację do wydania powołanych rozporządzeń - jak i same te rozporządzenia - wprowadziła tym samym przy badaniu dopuszczalnych nacisków osi pojazdów na drogę zasadę bezwzględnego i priorytetowego odniesienia do kategorii drogi (krajowe - wojewódzkie - pozostałe), z czym związała dopuszczalne naciski osi pojazdów. Oznacza to m.in., że decydujące znaczenie ma w tym zakresie nie "normalna" charakterystyka techniczna pojazdu dopuszczająca określone obciążenie osi, czy nawet zwiększone naciski w drodze odstępstwa od warunków technicznych pojazdu, ale kategoria drogi, na której znajduje się pojazd. Reasumując, decyzja o udzieleniu odstępstwa w trybie art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym odstępstwo od warunków technicznych nie upoważnia do przekraczania nacisków ustalonych w aktach wykonawczych do ustawy o drogach publicznych dla danej kategorii drogi publicznej.

z powyższego, mającego charakter wyczerpujący wyliczenia wynika, że przepis ten (art. 92a u.t.d.) w sposób oczywisty nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, w której przedmiotem jest naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (lp. 2.2.3.). Za to naruszenie na podstawie powołanego przepisu kierowca pojazdu nie może zostać ukarany karą grzywny w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia; wspomniany przepis nie daje też podstawy do odstąpienia od wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy - i to niezależnie od okoliczności sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę należy zauważyć, iż umowa konsorcjum jest to umowa cywilna z zakresu prawa prywatnego, w której strony mogą ułożyć stosunek prawny według własnego uznania. Natomiast obowiązek posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz obowiązek posiadania odpowiedniego zezwolenia wynikają wprost z ustawy o transporcie drogowym mającej charakter publicznoprawny. Należy zatem uznać, iż umowy cywilnoprawne mające charakter prywatnoprawny nie mogą znosić obowiązków wynikających z aktów o charakterze publicznoprawnym, powszechnym.

Nie można utożsamiać kontroli organów Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, o której mowa w rozdziale 3 ustawy z dnia 20 lipca 2002 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska /t.j. Dz.U. 2002 nr 112 poz. 982 ze zm./ z oględzinami, o których mowa w art. 79 par. 1 Kpa. Przepisy rozdziału 3 ww. ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska stanowią o kontroli przeprowadzanej na podstawie i w trybie tej ustawy, powodując, iż do samych czynności kontrolnych Inspekcji Ochrony Środowiska nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie oznacza to jednak, że nie mogą być przeprowadzone inne dowody na podstawie i w trybie przepisów Kpa.

Warunkiem wydania decyzji o odroczeniu terminu płatności kary na podstawie art. 317 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ jest takie skonkretyzowanie założeń realizowanego przedsięwzięcia, które daje możliwość oceny, czy spowoduje ono ustanie przekroczenia. W przypadku gdyby przedłożony harmonogram nie spełniał wymagań wynikających z art. 318 ust. 3 Prawa ochrony środowiska - zastosowanie powinien znaleźć art. 64 par. 2 Kpa, natomiast przedwczesne byłoby w tym przypadku wydawanie decyzji w przedmiocie odroczenia płatności tej kary.

Przepisami dotychczasowymi w rozumieniu art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 100 poz. 1085 ze zm./ są przepisy ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o odpadach /Dz.U. nr 96 poz. 592 ze zm./, w szczególności art. 40 ust. 6 tej ustawy, które obowiązywały bezpośrednio przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ - art. 272-321.

Jeżeli, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd dokonał wadliwej oceny, uznając, iż organy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie naruszyły, to wówczas można mówić o błędnym rozstrzygnięciu Sądu, naruszającym art. 145 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i taki zarzut powinien być postawiony w skardze kasacyjnej, zaś naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego może być tylko uzasadnieniem podstawy skargi kasacyjnej.

Art. 299 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ nie uzależnia możliwości stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia norm ochrony środowiska /w tym dopuszczalnego poziomu dźwięku/ od zanalizowania łącznie zarówno wyników kontroli przeprowadzonej przez inspektora ochrony środowiska /art. 299 ust. 1 pkt 1/, jak i pomiarów prowadzonych przez kontrolowanego /art. 299 ust. 1 pkt 2/. Do przyjęcia wykładni skarżącego brak dostatecznych przesłanek zarówno w zakresie wykładni językowej /oba punkty ustępu pierwszego artykułu 299 ustawy oddziela przecinek, nie zaś słowo "i" lub "oraz"/, jak i logicznej /z ust. 2 analizowanego artykułu wynika wyraźnie, iż do stwierdzenia przekroczenia lub naruszenia wystarczają jedynie wyniki pomiarów wykonanych przez organ ochrony środowiska/.

Wykładnia prawa prowadząca do obciążenia gminy karą pieniężną dwukrotnie wyższą od tej, którą miałaby ponieść, gdyby nie miał miejsca proces harmonizacji prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej, poprzez zastosowanie do zdarzenia mającego miejsce w kwietniu 1997 r. ustawy z czerwca 1997 roku nie tylko nie odpowiada prawu, lecz jest również sprzeczna z art. 2 Konstytucji RP, wobec niezgodności z prawem oraz zasadami sprawiedliwości społecznej. Kilkakrotne następujące po sobie zmiany przepisów o odpadach ściśle wiążące się z harmonizacją prawa w związku z przygotowaniami wejścia Polski do Unii Europejskiej także nie powinny działać na niekorzyść gminy. Przeciwne rozumowanie prowadzi do zachwiania zasady pewności /stabilności/ prawa.

Stosując wykładnię systemową i celowościową przepisu art. 304 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzją o ustaleniu nowego wymiaru kary biegnącej uwzględniając nie tylko nowe stawki, ale także nowy sposób obliczania tej kary, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości jednostkowych stawek kar za przekroczenie wprowadzania ścieków do wód i ziemi /Dz.U. nr 146 poz. 1640/ wydanym na podstawie art. 310 ust. 2 tej ustawy.

Analiza przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./ nie daje podstaw prawnych do twierdzenia, że przekroczenie norm należy stwierdzać na podstawie zarówno kontroli lub innych ustaleń organu i jednocześnie pomiarów dokonywanych przez podmiot korzystający ze środowiska, nawet w sytuacji gdy jest on zobowiązany do dokonywania ciągłych pomiarów.

Żądanie wstrzymania, prowadzonej w bezpośrednim sąsiedztwie, działalności związanej z odzyskiem lub unieszkodliwieniem odpadów mieści się w kategorii spraw związanych z ograniczeniem uciążliwości tejże działalności dla środowiska. Sprawy z zakresu gospodarki odpadami dotyczą bowiem szeroko pojętego korzystania ze środowiska. Kompetencja wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do wydawania decyzji dotyczących wstrzymywania działalności związanej ze zbieraniem, odzyskiem, unieszkodliwianiem, wykorzystaniem, transportem odpadów wynika wprost z przepisów art. 13,33,49 i 59 ustawy z dnia 22 kwietnia 2002r. o odpadach ( Dz.U. nr 62, poz. 628 ze zmianami).

Skoro przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniaja wskazane w nich organy do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tego zarządzenia do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie obywatela jakiegoś obowiazku, a więc będące działaniem władczym, podlega zaskarzeniu do sądu moze zostać wniesiona w trybie art. 52 par. 3 i 53 par. 2 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi

Przez pojęcie "pomar wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska" użyte w art. 147a ustawy - Prawo ochrony środowiska, rozumieć należy nie tylko wykonywanie analiz pobranych próbek obiektu przeznaczonego do badań, ustalanie miary wielkości fizycznej oraz wynik takiego mierzenia konkretnej próbki, ale również pobieranie tych próbek

Brak w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o zużytym sprzecie elektrycznym i elektronicznym zdefiniowana, na użytek tejże ustawy, pojęcia "sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych", którego treśc budzi istotne wątpliwości, wyklucza możliwość takiej jego interpretacji, w wyniku której nałożone zostałyby na obywatela obowiązki, nie wynikające wprost z ustawy. Tego rodzaju wykładnia treści wymienionego wyżej pojęcia byłaby sprzeczna z zasadami państwa prawa.

Przedmiotem postępowania na zasadzie art. 364, ustawy - Prawo ochrony środowiska nie jest przesądzanie w drosze decyzji, czy istnieją określone przesłanki dla wstrzymania działalności, lecz wobec ich ujawnienia zastosowanie adekwatnych środków administracyjnych względem sprawcy. Przesłanką wszczęcia postępowania w tym trybie jest zgromadzenie przez organ administracji stosownych dowodów potwierdzających fakt wystąpienia przesłanek wskazanych w tym artykule. Protokół z czynności kontrolnej, sporządzony z upoważnienia organu Inspekcji, w myśl art. 11 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska ma szczególny walor dowodowy (domniemanie zgodności treści ze stanem rzeczywistym), w zw. z art. 76 ust. 1 K.p.a. Kontrola nie stanowi postepowania administracyjnego, w rozumieniu K.p.a., lecz jest wyłącznie czynnością procesową organu, którego kompetencja do jej przeprowadzenia wynika z przepisu szczególnego (art. 9 i 11 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Przeprowadzenie czynności kontrolnych może byc zasadne, o ile ma prowadzić do wyjasnienia konkretnych, istotnych w sprawie okoliczności (dokonanie ustaleń faktycznych). Czynności te nie służą natomiast dokonaniu określonych ocen. Wobec wszczęcia postepowania z urzędu (na zasadznie art. 364 ustawy - Prawo ochrony środowiska), w związku z określonycm oddziaływaniem, rolą organu Inspekcji Ochrony Środowiska jest weryfikacja, czy wobec zgromadzonych dowodów, istnieją przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu działalności, względnie w kontekście realiów sprawy, zasadne jest uzupełenienie materiału dowodowego w zakresie, w jakim dotychczasowe ustalenia mogą budzić uzasadnione wątpliwości. Fak nie określenia normatywnie norm w zakresie jakości środowiska w odniesieniu do wibracji nie wyklucza potrzeby rozważenia, czy w określonym przypadku konkretne wibracje powodują dla środowiska, w rozumieniu art. 3 pkt 39 ustawy - Prawo ochrony środowiska, negatywne skutki w postaci pogorszenia jego stanu w znacznych rozmiarach. Poza zakresem zainteresowania organów IOŚ pozostają, w okntekście oddziaływań wibracji, kwestie związane z ewentualnym zagrożeniem konstrukcji znajdujących się w pobliżu budynków, czy gazociągu. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacjja, aby w państwie praworządnym dwa organy administracji były kompetentne jednosześnie do orzeczenia w tym samym przedmiocie (wstrzymania działalności instalacji w myśl art. 364 ustawy - Prawo ochrony środowiska - zaprzestania uzytkowania obiektu budowlanego w myśl art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 ustawy - Prawo budowlane) w związku z wystąpieniem tego samego, co do istoty zdarzenia (tu zagrożenia budynków sąsiednich w związku z eksploatacją określonej instalacji cz też użytowania obiektu budowlanego). Kwestie zagrożenia zycia lub zdrowia ludzi, o ile wynika z przekroczenia norm sanitarnych (wibracje wewnątrz budynków) lub norm z zakresu ochrony pracy pozostają w gestii innych niż Inspekcja Ochrony Środowiska wyspecjalizowanych organów - Państwowej Inspekcji Sanitarnej, co wynika z treści ar5t. 4 ust. 1 pkt 1,5 i 6, art. 25 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 26 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Skoro przepis par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ stanowi, iż wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, to odsyła do wysokości wpisu od skargi określonego w tym rozporządzeniu, a nie do wysokości wpisu od skargi, który był określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej /Dz.U. nr 117 poz. 563 ze zm./.

Podjęcie przez organ kontrolujący rozstrzygnięcia poprzez wydanie informacji o dyskwalifikiacji materiału siewnego na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 6 ustawy o nasiennictwie stanowi odmowę wydania zaświadczenia o treści ządanej przez osobę ubiegającą się o nie.

Unormowania zawarte w art. 7 d pkt 1 i art.22 ust.1 w związku z art.21 ust. 1 i art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartpograficzne (dz. U z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) stanowią dostateczną podstwę prawną do wszczęcia z urzędu przez właściwego starostę postępowania administracyjnego ( art. 61 paragraf 1 kpa) w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz gleboznawczej klasyfikacji gruntów.

Nie jest dopuszczalna literalna wykładnia przepisu §49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. nr 38 poz. 454), wyłączająca informowanie właściciela gruntu o dokonanej przez organ z urzędu w ramach aktualizacji ewidencji zmianie danych lub oznaczeń dotyczących jego nieruchomości. Wprawdzie istotnie §49 pkt 4 rozporządzenia przewiduje zawiadomienie o dokonanych zmianach osób i jednostek organizacyjnych, na których wniosek lub zgłoszenie zmiana została wprowadzona, ale przepis ten interpretowany w zgodzie z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności (art. 64 Konstytucji RP) musi być rozumiany w ten sposób, że również osoby, które byłyby uprawnione do złożenia wniosku o dokonanie zmian w ewidencji - określone w §10 i 11 w związku z §46 ust. 1 rozporządzenia (właściciele i użytkownicy wieczyści) powinny być informowane o dokonanych zmianach, także wówczas, gdy właściwy organ działał z urzędu.