orzecznictwo nsa (strona 69 z 83)

Prawodawca uregulował w sposób szczególny podstawy i przesłanki aktualizacji ewidencji w zakresie podmiotów i przedmiotu dzierżawy, wprowadzając wymóg wspólnego wniosku stron tej umowy. Przedmiotowy wspólny wniosek obowiązuje więc tak co do ujawnienia samego faktu dzierżawy i praw podmiotowych wynikających z tej umowy - co powinno nastąpić w oparciu nie tylko o wniosek, ale i o inne wskazane dokumenty, w tym umowę dzierżawy (§ 12 ust. 1 pkt 1 - 6 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków), jak i co do wszelkich zmian w zakresie innych elementów tego stosunku zobowiązaniowego (podmiotowo - przedmiotowych), w tym dotyczących jego rozwiązania.

W pojęciu aktualizacji danych ewidencyjnych mieści się wymiana (uaktualnienie) danych ewidencyjnych polegająca na wprowadzeniu nowych informacji wynikających z dokumentów źródłowych, o których mowa w § 12 ust. 1 i §46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) oraz usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów znajdujących się w bazie danych ewidencyjnych, ale tylko takich, które mają charakter oczywistych - w świetle złożonych dokumentów - pomyłek. Postępowanie polegające na ponownej ocenie dokumentów stanowiących podstawę już istniejącego wpisu nie mieści się w pojęciu aktualizacji ewidencji.

W sprawie dotyczącej klasyfikacji gruntu jako grunt rolny zabudowany pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie czy pomiędzy tym gruntem a prowadzonym gospodarstwem rolnym istnieje związek funkcjonalny. Okoliczność przeznczenia tego gruntu, w uchylonym na datę rozstrzygania sprawy przez organy, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma znaczenie drugorzędne.

I. Prawo własności nieruchomości wynika ze stanu prawnego ukształtowanego treścią decyzji stwierdzającej nieważność decyzji nacjonalizacyjnej a nie z treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Ujawnienie w nich prawa własności ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny co oznacza, że wpisy te są wtórne w stosunku do stanu prawnego i nie mogą kształtować nowego stanu prawnego. Ewentualne nieprawidłowości ewidencji nie pozbawiają nabytego prawa własności. II. Z uwagi na to, że wypis i wyrysy o których mowa w art. 24 ust. 5 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie stanowią zaświadczenia w rozumieniu art. 217 par. 1 kpa odmowa ich wydania powinna nastąpić decyzją administracyjną a nie postanowieniem o którym mowa w art. 219 kpa.

I. Prawo własności nieruchomości wynika ze stanu prawnego ukształtowanego treścią decyzji stwierdzającej nieważność decyzji nacjonalizacyjnej a nie z treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Ujawnienie w nich prawa własności ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny co oznacza, że wpisy te są wtórne w stosunku do stanu prawnego i nie mogą kształtować nowego stanu prawnego. Ewentualne nieprawidłowości ewidencji nie pozbawiają nabytego prawa własności. II. Z uwagi na to, że wypis i wyrysy o których mowa w art. 24 ust. 5 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie stanowią zaświadczenia w rozumieniu art. 217 par. 1 kpa odmowa ich wydania powinna nastąpić decyzją administracyjną a nie postanowieniem o którym mowa w art. 219 kpa.

I. Prawo własności nieruchomości wynika ze stanu prawnego ukształtowanego treścią decyzji stwierdzającej nieważność decyzji nacjonalizacyjnej a nie z treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej. Ujawnienie w nich prawa własności ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny co oznacza, że wpisy te są wtórne w stosunku do stanu prawnego i nie mogą kształtować nowego stanu prawnego. Ewentualne nieprawidłowości ewidencji nie pozbawiają nabytego prawa własności. II. Z uwagi na to, że wypis i wyrysy o których mowa w art. 24 ust. 5 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie stanowią zaświadczenia w rozumieniu art. 217 par. 1 kpa odmowa ich wydania powinna nastąpić decyzją administracyjną a nie postanowieniem o którym mowa w art. 219 kpa.

Odmowa wydania przez właściwy organ uwierzytelnionych odpisów i kserokopii dokumentów w trybie art. 73 par. 2 Kpa nie może naruszać ważnego interesu strony w zakresie zgromadzenia dowodów do uruchomienia nadzwyczajnego trybu kontroli ostatecznej decyzji administracyjnej także w zakresie gospodarki wodno-ściekowej.

Jeżeli w dacie orzekania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie ma sporu kompetencyjnego, choć zostało wszczęte postępowanie na podstawie art. 161 par. 1 pkt 3 w związku z art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ podlega umorzeniu. Stało się bowiem bezprzedmiotowe.

Przedmiot sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość powinien być na tyle precyzyjnie sformułowany, aby można było określić sprawę, która ma być rozpoznana. Wtedy tylko jest możliwość wskazania przez Naczelny Sąd Administracyjny właściwego organu na podstawie art. 15 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji - gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z zastrzeżeniem par. 2 art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, określającego przesłanki nieważności postępowania, które ma obowiązek uwzględnić z urzędu.

Dla utraty bytu postanowienia wydanego w sprawie przyznania prawa pomocy przez referendarza sądowego na podstawie art. 258 par. 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ w sprawie przyznania prawa pomocy wystarczającym jest wniesienie przez stronę sprzeciwu, który nie został przez Sąd odrzucony. W takim przypadku sprawa w przedmiocie przyznania prawa pomocy przechodzi w gestię Sądu, który rozpoznaje ją na posiedzeniu niejawnym. W tym trybie natomiast Sąd nie odnosi się do samego sprzeciwu i nie ocenia jego zasadności, a tym samym nie ocenia postanowienia, od którego sprzeciw został wniesiony.

Wywody wykazujące, że w razie uwzględnienia skargi inwestorzy poniosą szkodę związaną z rozbiórką obiektu, same w sobie nie oznaczają i nie mogą oznaczać spełnienia się przesłanek z art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Orzekając rozbiórkę części obiektu budowlanego należy brać pod uwagę wykonalność tej decyzji z punktu widzenia warunków technicznych - możliwości dokonania rozbiórki bez zagrożenia bezpieczeństwa pozostałej części obiektu budowlanego /budynku/, wykonanej zgodnie z prawem.

Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 159 § 1 K.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 K.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę.

Jeżeli w obrocie prawnym była ważna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, to organ architektoniczno-budowlany był nie tylko uprawniony ale i zobowiązany - przy spełnieniu innych warunków wymaganych ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./, do wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę i nie można mu skutecznie czynić z tego tytułu zarzutu naruszenia prawa, a tym bardziej naruszenia rażącego, niezbędnego do eliminacji decyzji z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnym /stwierdzenie nieważności/. Dopiero wszczęcie przez właściwy organ postępowania w sprawie wygaszenia decyzji w związku z wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ mogłoby skutkować zawieszeniem o pozwolenie na budowę, na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa, w oczekiwaniu na ostateczna decyzję o wygaśnięciu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i dopiero decyzja wygaszająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zobowiązywałaby organ architektoniczno-budowlany do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd Administracyjny nie ma w obecnie obowiązującym stanie prawnym kompetencji do wstrzymania "czynności" dokonywanych w granicach danej sprawy na podstawie art. 63 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ jeżeli nie były bezpośrednio zaskarżone do Sądu.

1. Brak prawidłowego pouczenia o konieczności sporządzenia zażalenia od postanowienia przez adwokata lub radcę prawnego nie eliminuje wymogu sporządzenia go przez jeden z podmiotów określonych w art. 194 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. 2. Wadliwość pouczenia strony co do sposobu dokonania czynności procesowej może uzasadnić wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej dokonania.

Złożenie pełnomocnictwa tylko przez jednego ze skarżących, mimo że występuje ich kilku, nie może skutkować odrzuceniem skargi w stosunku do wszystkich skarżących.

Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu przez gminę terenu w użytkowanie wieczyste spółdzielni mieszkaniowej nie mogło uzasadniać usunięcia decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 156 par. 1 pkt. 2 Kpa wobec nie spełnienia wymogu art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy gmina jako właściciel terenu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jednoznacznie wyraziła wolę realizacji danej inwestycji i to przy partycypacji gminy w kosztach budowy /co faktycznie nastąpiło/ ze względu na to, iż dany obiekt budowlany jest przeznaczony do użytku mieszkańcom gminy a nie tylko członkom spółdzielni mieszkaniowej i ich rodzin, co odpowiada dyspozycji art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego.

Plany zagospodarowania przestrzennego mogą się zmieniać podobnie, jak i właściciele nieruchomości /działek/, natomiast przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, między innymi służą ochronie własności, stanowiącej jedno z praw konstytucyjnych /art. 64 Konstytucji RP/ i wyznaczają dopuszczalne granice ewentualnego ograniczenia tego prawa.

Spór kompetencyjny, o którym mowa w art. 22 par. 2 Kpa, może powstać jedynie przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. Powstanie natomiast sporu pomiędzy organem jednostki samorządu terytorialnego a organem administracji rządowej co do właściwości rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie przepisów Działu VIII Kpa, nie jest sporem w rozumieniu art. 22 par. 2 Kpa, i nie podlega kognicji sądu administracyjnego.

Protokół odbioru budynku, ewentualnie uzupełniony innymi dowodami, mógłby zostać zaakceptowany jako spełnienie warunków określonych przepisem art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, gdyby na podstawie odpowiedniego materiału dowodowego /w tym tego protokółu/, zostało ustalone, iż obiekt został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, jak też uporządkowano teren budowy.

Przyznanie prawa pomocy bądź odmowa jego przyznania, muszą się opierać na kryteriach ustawowych, określanych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ i materiale dowodowym zgromadzonym zgodnie z art. 252 tej ustawy. Jeżeli złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu urzędowym budzi wątpliwości sądu, to powinien on skorzystać z możliwości jakie daje przepis art. 255 powyższej ustawy.

Sąd administracyjny nie załatwia spraw merytorycznie, nie może zastępować organów administracji właściwych do ich załatwienia i nie może sprawy ostatecznie załatwić. Powołany jest tylko do kontroli zgodności działania administracji z prawem w odniesieniu do konkretnego zaskarżonego aktu czy czynności. Dokonując takiej kontroli wojewódzki sąd administracyjny bada zgodność z prawem zaskarżonych decyzji a Naczelny Sąd Administracyjny zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach zarzutów skargi kasacyjnej.