orzecznictwo nsa (strona 70 z 83)

Wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowego z powodu braku możliwości ustalenia następców prawnych uczestnika postępowania powinno być poprzedzone podjęciem przez sąd czynności zapewniających stronom inicjatywę w tym względzie oraz ustaleniem, czy uczestnik ten rzeczywiście miał interes prawny uzasadniający jego udział w tym postępowaniu. Tylko bowiem wówczas powinno mieć miejsce zawieszenie postępowania i to w oparciu o przesłankę określoną w przepisie art. 124 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

Jedyne kryterium od jakiego uzależnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia od kosztów i przyznania pełnomocnika z urzędu, ma charakter materialny - jest nim brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.

Skutki naruszenia prawa prowadzące do powstania zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego mogą być uznane za rażące, nie dające się pogodzić z wymogami praworządności.

Wpis od skargi kasacyjnej powinien być uiszczony razem z jej wniesieniem, a najpoźniej z upływem terminu wskazanego do wniesienia skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 220 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu środka zaskarżenia z powodu nieuiszczenia wpisu, wolne jest od obowiązku jego uiszczania.

Naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, może dotyczyć wyłącznie naruszenia przepisów prawa administracyjnego materialnego, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Przepisy należące do innych gałęzi prawa /np. prawo cywilne, prawo pracy/, mogą mieć zastosowanie w prawie administracyjnym tylko w tych przypadkach, kiedy ustawa tak stanowi /np. art. 30 par. 1 Kpa, art. 106 par. 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.

Spory kompetencyjne między organami samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej stosownie do art. 166 ust. 3 Konstytucji RP, rozstrzygają sądy administracyjne. Normę tę uzupełniają art. 4 i art. 15 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wskazujące na właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach rozstrzygania sporów kompetencyjnych.

Dla zachowania terminu, w przypadku wysyłania pism w postępowaniu sądowym, obejmujących wnioski i oświadczenia stron /pism stron/ za pośrednictwem urzędu pocztowego, podstawowe znaczenie mają pocztowe potwierdzenia nadania pism, ponieważ oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Nie jest więc wystarczające twierdzenie strony, że dopełniła czynności w terminie, ponieważ nadała przesyłkę w urzędzie pocztowym, jeżeli potwierdzeniem tego mają być wyłącznie jej własne słowa /art. 86 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Pogląd, że brak możliwości wniesienia wpisu sądowego jest barierą uniemożliwiającą dochodzenie swoich praw, rozumianej jako ograniczenie prawa do sądu można uznać za trafny ale tylko w przypadku gdyby odmowa zwolnienia od wpisu była oczywiście niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, może z urzędu badać, czy skarga ta została wniesiona przez stronę /art. 173 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Sąd może wymierzyć grzywnę w każdym przypadku stwierdzenia uchybienia terminu przez organ /art. 55 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, choćby organ już spełnił niewykonany w terminie obowiązek.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zagrożenie wszczęciem postępowania egzekucyjnego stanowi okoliczność wskazującą na istnienie prawdopodobieństwa poniesienia znacznej szkody w przypadku wykonania rozstrzygnięć, o których wstrzymanie wykonania wnioskowała strona skarżąca /art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

1. Norma branżowa BN-80/8976/31 określa odległości, jakie należy stosować dla gazociągów w zakresie ciśnień nominalnych powyżej 0,4 MPa do 6,4 MPa, przy czym różnicuje te odległości wprowadzając odległości podstawowe, zmniejszone i szczególne, których wielkość uzależnia od stosunku wielkości naprężenia dopuszczalnego, a także od ciśnienia roboczego gazociągu i zastosowanych zabezpieczeń. 2. Niewątpliwie niezachowanie wymaganej odległości poziomej budynku mieszkalnego od gazociągu wysokiego ciśnienia, narusza rażąco prawo, z uwagi na skutki jakie może to spowodować w przypadku awarii.

1. Stosownie do ust. 3 art. 97 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./, postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, może być wszczęte również na wniosek organu samorządu zawodowego. W przepisie tym jest mowa o jednym postępowaniu - w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie, zaś fazą wstępną, pozwalającą organowi nadzoru budowlanego na sformułowanie stosownego wniosku, jest postępowanie wyjaśniające. Do tej fazy postępowania nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o wszczęciu postępowania /art. 61 tego Kodeksu/. 2. Postępowanie wyjaśniające jest wewnętrznym postępowaniem organu nadzoru budowlanego i wpływu na bieg tego postępowania, nie mają podmioty z zewnątrz.

Ustawa procesowa /ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości tego aktu, jak ma to miejsce w postępowaniu przed organami administracji /art. 152 par. 1 i art. 159 par. 1 Kpa/.

Z art. 49 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, że przepis ten obejmuje wszelkie formalne braki pisma procesowego, którym jest również wniosek z art. 86 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o przywrócenie uchybionego terminu, o ile tylko ustawa nie przewiduje, że powinny one powodować odrzucenie pisma. Przeto przepisowi art. 49 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega również przypadek niedopełnienia przez stronę wymogów z art. 87 tej ustawy, skoro ani ten przepis, ani żaden inny przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują z tego powodu odrzucenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W postępowaniu nadzorczym /o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę/, badaniu podlega nie to, czy decyzja o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z planem miejscowym lecz to, czy decyzja o pozwoleniu na budowę narusza i w jakim stopniu, ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

1. Naruszenie przez sąd I instancji przepisów prawa materialnego może nastąpić w dwóch formach: przez błędną wykładnię /mylne rozumienie normy prawnej/, bądź przez błędną subsumcję /wadliwe uznanie, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej/, obie te podstawy nie mogą zachodzić jednocześnie. 2. Skarga kasacyjna, zawierająca jednocześnie zaskarżenie kilku różnych orzeczeń sądu I instancji, jest przykładem tego, jak nie powinna być sporządzana skarga kasacyjna przez pełnomocnika, który formalnie legitymuje się profesjonalnym przygotowaniem zawodowym, a więc jest adwokatem lub radcą prawnym.

Sądy administracyjne poza przypadkiem przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu - art. 106 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Kpc, prowadzą swoje postępowanie wyłącznie na podstawie przepisów zawartych w tej ustawie. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może być jedynie naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów postępowania sądowoadministracyjnego.

1. Określenie sposobu reprezentacji osoby prawnej nie musi pokrywać się z umocowaniem do działania w imieniu osoby prawnej. 2. Stosownie do przepisu art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, sąd powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek i pouczeń. Dlatego też w razie, gdy wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma strony budzi wątpliwości, co do treści tego wezwania, nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony.

Pod pojęciem terminu rozumie się zastrzeżenie dodatkowe czynności prawnej, przez który jej skutek zostaje ograniczony w czasie. Termin różni się od warunku tym, że jest to zdarzenie zawsze pewne, a zatem brak jest elementu niepewności. Termin może być określony bądź przez wskazanie ściśle określonej daty lub przez określenie okresu /np. w ciągu dni, tygodni, miesięcy lat/.

Tryb administracyjny rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości jest uzależniony od braku dobrowolnej zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. Po doręczeniu decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, strony są związane tą decyzją i obowiązane ją wykonać pod sankcją zastosowania egzekucji administracyjnej. Zgoda strony nie ma znaczenia prawnego.

1. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. 2. Wydane przez organ administracji orzeczenie w przedmiocie odmowy wyłączenie pracownika nie podlega zaskarżeniu, bowiem przepisy nie przewidują takiej możliwości, a w konsekwencji nie jest możliwe zaskarżenie takiego orzeczenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego /art. 3 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Zgodnie z regulacją art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w danej instancji pobiera się wpis stały lub stosunkowy. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie i skarga o wznowienie postępowania. W sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne pobiera się wpis stały. Stosownie do odesłania zawartego w art. 233 cyt. ustawy wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm./. Przepisy rozporządzenia stanowią lex specialis w stosunku do przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zasadne jest wezwanie skarżących do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku z ich wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zważywszy, iż skarżący nie zostali zwolnieni, w drodze przyznania prawa pomocy, ani na podstawie art. 239 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.