orzecznictwo nsa (strona 71 z 83)

Pogląd, że prawo pomocy przysługuje tylko w sytuacjach wyjątkowych jest niezgodny z art. 246 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, który nie zawiera takiej przesłanki do przyznania tego prawa.

Ustawowy wymóg złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu ma na celu zobligowanie strony do zwięzłego i rzeczowego wykazania oraz usystematyzowania okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik tego postępowania. Sądowi ma natomiast umożliwić szybką ocenę tych okoliczności oraz sformułowanie rozstrzygnięcia. Brak nadania wnioskowi takiej formy skutkuje powstrzymaniem się sądu od badania zasadności żądania strony i pozostawieniem go bez rozpoznania.

Sprawę, w której skargę oddalono uzasadnienia wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od ogłoszenia wyroku.

W przypadku oddalenia skargi uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku.

1. Przepis art. 12 Konstytucji RP gwarantuje wolność tworzenia i działania stowarzyszeń, co obliguje organy administracji publicznej, do odpowiedniego uwzględniającego tę zasadę działania. 2. Stowarzyszenie, które złożyło wniosek o zawieszenie postępowania uczestnicząc w nim na prawach strony /dopuszczone faktycznie przez organ orzekający bez wniesienia wymaganego art. 31 par. 1 Kpa żądania/ ma prawo oczekiwać rozstrzygnięcia merytorycznego a więc uwzględnienia jego wniosku jeżeli zachodzą po temu możliwości prawne, względnie odmowy zawieszenia postępowania.

Skarga kasacyjna opłacona znakami opłaty skarbowej zawiera braki formalne, skutkujące jej odrzuceniem.

Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i umarzającej postępowanie przed organem I instancji, nie mogłoby wywołać skutku w postaci wstrzymania realizacji przyznanych uprawnień bądź wypełniania nałożonych obowiązków, lecz sprowadzałoby się do zawieszenia mocy skarżonego aktu nie wywołującego skutków materialnoprawnych.

Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na decyzję ostateczną, skarżący nie może skutecznie wystąpić o stwierdzenie nieważności tej decyzji do organu nadzoru.

Skarga jest realizacją konstytucyjnego prawa do sądu /art. 45 ust. 1 Konstytucji RP/, a nie obowiązkiem i dlatego wybór daty wniesienia skargi, w ramach ustawowo określonego terminu, należy do strony.

Przepisy nowelizujące z dniem 11 lipca 2003 r. ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./ w żaden sposób nie odniosły się do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. nr 62 poz. 627 ze zm./, który już obowiązywał w polskim systemie prawnym i w związku z powyższym nie można uznać, iż został on wyeliminowany przez art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Art. 33 ust. 1 ma dużo mniejszy zasięg oddziaływania, bo dotyczy wyłącznie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko a art. 28 ust. 2 wszystkich przedsięwzięć, dla których jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę i dlatego też przyjęcie zasady, iż art. 28 ust. 2 stanowi lex specialis wobec art. 33 ust. 1 jest, co najmniej wątpliwe.

Dyspozycji zawartej w par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/ nie można stosować w oderwaniu od treści par. 2 ust. 1-6 rozporządzenia chociażby dlatego, że par. 3 wyraźnie do par. 2 nawiązuje.

Pomost nie należy do grupy obiektów wymienionych w art. 82 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./.

Z treści art. 61 par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ wynika, że sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w par. 1 art. 61. Z przepisu tego wynika więc, że po pierwsze, wstrzymanie wykonania decyzji może nastąpić tylko na wniosek skarżącego /sąd nie może orzekać o wstrzymaniu wykonania decyzji z urzędu/, a po drugie, wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć zaskarżonej decyzji. Dopiero, w razie gdy są podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 par. 3 zdanie ostatnie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innym postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy, na podstawie art. 61 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może nastąpić, jeżeli skarżący złoży wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji i są podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Inaczej mówiąc nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącej, sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji wydanej w tym innym postępowaniu, a jednocześnie nie dopatrzy się podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

1. Przy formułowaniu wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego lub sporu o właściwość trzeba uwzględnić przede wszystkim dwa następujące założenia: po pierwsze wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu musi być poprzedzone ustaleniami i rozważaniami pozwalającymi na stwierdzenie, że przy wykorzystaniu wszelkich metod wykładni organ, do którego wpłynęło żądanie rozpoznania sprawy, nie jest właściwy, po drugie - przedmiot sporu powinien być na tyle precyzyjnie sformułowany, aby można było określić sprawę, która ma być rozpoznana. Wtedy tylko jest możliwość wskazania przez sąd organu właściwego, na podstawie art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Zatem przy uwzględnieniu powyższego należy przede wszystkim wskazać przedmiot sporu w tej sprawie. 2. Jeżeli w toku prowadzonego postępowania przez organ właściwy pojawia się także problem innej sprawy, do załatwienia której organ ten nie jest właściwy, to wówczas tenże zobowiązany jest pouczyć stronę o możliwości wystąpienia do innego organu ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w takiej sprawie, zaś sam prowadzić i zakończyć sprawę, w której wszczął i prowadził postępowanie administracyjne.

Jeśli kraty w korytarzu zrealizowane zostały przez członków Spółdzielni Mieszkaniowej stąd też do nich, a nie do Spółdzielni Mieszkaniowej, należało skierować ewentualny nakaz rozebrania krat.

Osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień budowlanych niezależnie od tego czy do projektowania, czy też do kierowania robotami budowlanymi, musi wykazać się posiadaniem odpowiedniego wykształcenia technicznego oraz wymaganą praktyką zawodową /art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Użycie w ustawie określenia "praktyka zawodowa" jednoznacznie wskazuje na to, iż nie może to być praca wykonywana przed rozpoczęciem nauki na określonym kierunku nauczania technicznego /art. 12 ust. 2/, a nawet podczas odbywania nauki. Praktyka zawodowa, to praca wykonywana już po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia technicznego. Wiedza zdobyta podczas nauki musi być z woli ustawodawcy ugruntowana, a nawet poszerzona w praktyce, czemu ma służyć odbywanie wymaganej praktyki zawodowej po ukończeniu nauki.

Nie można wykazywać braku własnej winy w uchybieniu terminu, poprzez kwestionowanie innych czynności, działań własnych i sądu, które zostały dokonane wcześniej zgodnie z prawem, wywołując skutki przewidziane w prawie /ustanowienie pełnomocnika, doręczenie pełnomocnikowi zawiadomienia o terminie rozprawy w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Terminy do wniesienia skargi, określone w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 par. 1 tej ustawy.

Po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi ze względu na jej niedopuszczalność /art. 58 par. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd pierwszej instancji nie może na podstawie art. 247 tej ustawy odmówić przyznania prawa pomocy, powołując się na oczywistą bezzasadność skargi będącą skutkiem jej niedopuszczalności.

Przez pojęcie "innych miejsc publicznych", o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, nie należy rozumieć dróg niebędących drogami publicznymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./.

W trybie art. 154 lub art. 155 Kpa mogą być uchylane lub zmieniane jedynie decyzje ostateczne, konstytutywne, nie dotknięte wadami wymienionymi w art. 145 par. 1 bądź art. 156 par. 1 Kpa, mające charakter uznaniowy, przy jednoczesnym spełnieniu warunków określonych w przepisach art. 154 par. 1 lub art. 155 Kpa.

niedopuszczalne jest wszczęcie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji po wniesieniu na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego.

Nie każde wydarzenie czy przeszkoda w obecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie zobowiązuje Sąd do jej odroczenia. Muszą to być zdarzenia o charakterze wyjątkowym. Do takich niewątpliwie należeć będzie choroba pełnomocnika - ale dopiero wówczas, gdy jest przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Osobisty udział w rozprawie nie jest jedyną możliwą formą obrony /reprezentowania/ jej interesów na rozprawie. Pełnomocnik może ustanowić substytuta, o ile oczywiście strona nie udzieliła mu pełnomocnictwa bez prawa substytucji.

Skarga na niewykonanie wyroku przysługuje w sytuacji, gdy uwzględniono skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po orzeczeniu uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy - przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Niedopuszczalne jest zatem wniesienie, na podstawie powołanego przepisu, skargi na niewykonanie wyroku w przypadku, gdy wyrokiem tym skargę oddalono (art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy).

Właściciel działki sąsiedniej ma, wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2003 nr 207 poz. 2016 ze zm./, prawo do poszanowania jego uzasadnionych interesów, wynikających z prawa do korzystania ze swojej własności. Usytuowanie budynku na działce budowlanej, z poszanowaniem interesu prawnego właścicieli działek sąsiednich, oznacza nie tylko uwzględnienie norm, o których mowa w par. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75 poz. 690 ze zm./, ale także wyważenia interesów inwestora i właścicieli działek sąsiednich. Wyważenie tych interesów prawnych oznacza uwzględnienie istniejącej zabudowy oraz możliwości zabudowy działek.