orzecznictwo nsa (strona 72 z 83)

Przepisy art. 175 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ nie stosuje się w przypadku sporządzania skargi kasacyjnej przez emerytowanego notariusza w sytuacji określonej w par. 2 tej normy prawnej.

Ambona myśliwska jest wprawdzie w myśl prawa łowieckiego - urządzeniem łowieckim, ale jest jednocześnie stanowiskiem nadziemnym o określonej konstrukcji budowlanej. Tego rodzaju urządzenie winno spełniać wymagania podstawowe określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Prowadzi to do wniosku, że urządzenia łowieckie zwane ambonami myśliwskimi należy uznać za obiekty małej architektury w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, do którego mają zastosowanie odpowiednie przepisy tego prawa.

Przerwanie budowy na czas dłuższy niz dwa lata oraz podjęcie robót budowlanych bez ustanowienia kierownika budowy i prowadzenie tych robót bez dziennika budowy nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 199Prawo budowlane (DZ. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.).

Postanowienie w przedmiocie zezwolenia na dokończenie budowy, o którym mowa w art. 49 b ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) rozstrzyga sprawę co do istoty, a wobec tego przysługuje na takie postanowienie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

W sprawie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego orzeczonej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz 718 ze zm.) nie ma miejsca na uznanie administarcyjne i stąd tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może slużyć uchyleniu lub zmianie takiej decyzji.

Argument funkcjonalny wykładni, nawet jeśli jest doniosły nie może samodzielnie tak rozszerzać obowiązku organu, określonego w wyniku zastosowania wykładni językowej, że w konsekwencji rozszerzenie to mogłoby prowadzić do powstania skutku funkcjonalnie nieuzasadnionego (a nawet w pewnych sytuacjach dysfunkcjonalnego) z punktu widzenia sprawności działania administracji.

Skoro przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nakazuje dokonanie oceny co do zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jednocześnie nie ogranicza oceny tej zgodności wyłącznie do badania zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy, to nie jest uprawnione twierdzenie, że brak tego planu i brak decyzji uniemożliwia zbadanie zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Art. 48 ust. 3 regulując trub postępowania legalizacyjnego ma charakter głównie procesowy. Zatem w sytuacji braku planu i niedysponowania przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy przepis ten nie znajdzie zastosowania.

Jeżeli w cenie organu nadzoru budowlanego samowolnie wykonany remont urządzenia budowlanego stanowi wywiązanie się właściciela lub zarządcy obiektu z obowiązku nałożonego przepisem art. 61 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to brak jest podstaw do wydania w takiej sprawie decyzji opartej na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Instytucja użytkowania rozumiana jako obciążenie rzeczy prawem do jej używania i do pobierania z niej pożytków nie jest tożsama z pojęciem użytkowania obiektu budowlanego, jakim posługują się przepisy ustawy Prawo budowlane.

W przypadku gdy obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego obciąża inwestora, nie będącego właścicielem działki, na której obiekt ten jest posadowiony, późniejsza zmiana właściciela tej nieruchomości nie powoduje przejścia obowiązku rozbiórki na nowego jej właściciela. Obowiązek rozbiórki obciąża w dalszym ciągu inwestora samowolnie wybudowanego obiektu, a w konsekwencji przepis art. 28a ustawy, w tym stanie faktycznym, nie może mieć zastosowania.

Brak przesłanek do wydania decyzji pozytywnej bądź fakt, ze dana sprawa została wczesniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, nie oznacza po stronie organu braku kompetencji do rozpatrzenia kolejnego wniosku strony w tej sprawie i nie daje podstaw do przekazania sprawy innemu organowi i w oparciu o przepis art. 65 par. 1 kpa. Bowiem załatwianie sprawy przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty w całości lub części w rozumieniu art. 104 kpa, oznacza mozliwość wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej albo zakończenie sprawy w inny sposób w danej instancji ( art. 105 par. 1 kpa).

W odróżnieniu od robót w ścianach nośnych, które ingerują w konstrukcję obiektu, postawienie wewnątrz budynku ścianki działowej, wykucie w niej otworów, przesunięcie jej bądź usunięcie nie może być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zmieniając jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń w żadnej mierze nie zmienia ono bowiem rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku, nie wpływa na jego kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczbę kondygnacji.

Wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w oparciu o zgłoszenie, ale w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w planie miejscowym znajduje oparcie w art. 50 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane również w sytuacji, gdy właściwy organ nie wnosi sprzeciwu pomimo istnienia podstaw prawnych i faktycznych do jego wniesienia. W ocenie Sądu przepis ten znajdzie zastosowanie w szczególności w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują prawnej formy wzruszenia, czy też zakwestionowania wadliwego milczenia (braku sprzeciwu) organu w stosunku do zgłoszonych robót budowlanych, a roboty te wykonywane są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach prawa, w tym również miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez wysłanie do zobowiązanego jednocześnie tytułu egzekucyjnego i postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego oraz zakwestionowania postanowienia przez zobowiązanego w oparciu o przesłankę do złożenia zarzutu na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. wykonanie obowiązku), organ egzekucyjny winien rozpoznać zgłoszone zarzuty w trybie i na podstawie przepisów art. 34 cytowanej ustawy.

1. Przesłanki przyznania prawa pomocy osobie fizycznej sformułowane w art. 246 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. opare są na zwrotach szacunkowych, których samodzielne stosowanie wywołuje konieczność oszacowania wystąpienia określonych w zwrotach szacunkowych stanów faktycznych. Dlatego oceniając zasadność wniosku należy porównać wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem ciążących na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy do jej możliwości finansowych. 2. Brak możliwości przypisania stronie postępowania wnoszącej o przyznanie prawa pomocy obowiązku ponoszenia obciążeń finansowych związanych z postępowaniem uniemożliwia oszacowanie wystąpienia stanów faktycznych zawartych w przepisie art. 246 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. od zasitnienia, których przepis ten uzależnia przyznanie prawa pomocy a tym samym i uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

w sprawach dotyczących pozwoleń na budowę organizacja społeczna nie może być dopuszczona do postępowania sądowoadministracyjnego w charakterze uczestnika postępowania na podstawie 33 par. 2 p.p.s.a.

W przypadku budynku zrealizowanego w zabudowie szeregowej wysuniecie okapu dachu wzdłuż granicy z sąsiednia działką, jesli okap ten od strony tej działki jest zakończony rynną odprowadzajacą wody opadowe nie narusza przxepisow techniczno-budowlanych.

Błędny jest pogląd, że z uwagi na brzmienie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) wojewódzki sąd admnistracyjny nie może uchylić decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem przepis ten wyłącza jedynie wydanie orzeczenia na podstawie art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administarcyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w miejsce którego, sąd może orzec w oparciu o pkt 3 tego przepisu.

§ 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) odnosi się także do tarasu ziemnego. W konsekwencji taras taki, w skład konstrukcji którego wchodzić może także wykonany nasyp ziemny, może pomniejszać wymaganą odległość budynku od granicy działki o nie więcej niż 1,3m.

Niezgodność z przepisami, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane mogła dotyczyć tak braku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, jak również realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, ale z naruszeniem innych przepisów.

1. Niewydanie przez organ, w przypadku cofnięcia wniosku przez inwestora, decyzji o umorzeniu postępowania w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, nie może uzasadniać wymierzenia organowi kary pieniężnej przewidzianej w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego. 2. Termin wynikający z art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego jest terminem do wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę czyli decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty /decyzji o pozwoleniu na budowę lub o odmowie pozwolenia na budowę/, jaką decyzja o umorzeniu postępowania nie jest.

odmowa przywrócenia terminu

Uchylenie decyzji opartej o art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlanez nie wywiera bezpośredniego wpływu na ważność postanowienia wydanego na podstawie art. 50 ust. 1 tej ustawy. Utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych następuje w sytuacji określonej w art. 50 ust. 4 ustawy - gdy organ nadzoru budowlanego w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia nie wyda decyzji, o jakiej mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1. W rozpoznawanej sprawie decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 cyt. ustawy została wydana przez organ I instancji w dniu 30 czerwca 2004r. i utrzymana w mocy decyzją organu II instancji z dnia 18 sierpnia 2004r. Późniejsze uchylenie wydanej w tym trybie decyzji (wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 22 marca 2006r.) nie wywiera żadnego wpływu na ważność postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Innymi słowy, w obrocie prawnym na gruncie niniejszej sprawy w dalszym ciągu pozostaje w mocy postanowienie z dnia 4 maja 2004r. o wstrzymaniu robót budowlanych.