dziś w money (strona 44 z 380)

Euro-złoty jest teraz przy 4,2750. Wstępnie uważamy, że to oznacza, iż trend osłabiający PLN pozostaje aktywny.

Drużyna Donalda Trumpa stoi na glinianych nogach, tak można w skrócie skomentować reakcję rynków na ostatnie spekulacje o rezygnacji Gary’ego Cohn’a, jednej z kluczowych osobistości w otoczeniu prezydenta USA.

Rozkręcająca się awersja do ryzyka znów staje się motywem przewodnim notowań. Brak istotnych publikacji makroekonomicznych na rynkach bazowych (poza inflacją z Kanady) będzie sprzyjać utrzymaniu takiego stanu rzeczy. Tym bardziej, że S&P500 przełamał ważny poziom wsparcia pod postacią bariery 2440 pkt.

Okolice 93 pkt. okazały się skutecznym technicznym oporem na wykresie indeksu BOSSAPLN. Notowania indeksu, po środowej dynamicznej zwyżce, wczoraj poruszały się przez większość czasu w okolicach środowego zamknięcia, jednak już pod większą presją podaży - i dzisiaj kontynuują delikatny zjazd w dół.

Amerykańska waluta nie miała za sobą dobrego pierwszego półrocza.

Sprzedający jena i amerykańskie obligacje skarbowe byli w piątek bliscy kapitulacji.

Korekcyjne umocnienie dolara wytrąciło impet.

Opublikowane dzisiaj o godz. 14:30 dane o inflacji w cenach producentów (PPI) nie dały powodu do optymizmu wśród zwolenników dolara. Nieoczekiwanie wskaźnik PPI w ujęciu m/m poszedł w lipcu w dół, w tym liczony w ujęciu bazowym, czyli bez zmian żywności i energii.

Na 1,1-procentowy spadek WIG20 w czwartek złożyły się przede wszystkim zniżki na PKO BP i KGHM, ale największy zjazd w dół w ciągu dnia zaliczyła Energa. To efekt pogłosek o prawdopodobnym wecie prezydenta do ustawy o OZE.

Temat Korei Północnej schodzi już z czołówek agencji informacyjnych i nie rezonuje już tak na rynkach - dzisiaj po silnych zwyżkach korygują się frank i jen. Wpływ na to miały słowa Sekretarza Stanu, który wczoraj musiał dobrze tłumaczyć się z temperamentu swojego szefa, prezydenta Donalda Trumpa.

Wakacyjny spokój nie ma miejsca, by błyszczeć, gdyż inwestorzy znaleźli się pod presją ryzyk geopolitycznych. Dochodzi do przeglądu nagromadzonych pozycji, na czym korzysta CHF, ale ofiarami są AUD i CAD. Awersja do ryzyka napędza cenę złota, ale za to na rynkach wschodzących (i złotym) nie widać paniki. NZD gorzko przyjmuje ostrzeżenia o możliwej interwencji RBNZ.

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku złotego przyniosło podbicie presji podażowej, co wynikało z sytuacji na szerokim rynku. Podbicie awersji do ryzyka wśród inwestorów wynikało z wzrostu napięcia na linii USA - Korea Płn. co lokalnie doprowadziło do umocnienia walut typu safe haven (bezpieczne przystanie jak CHF, JPY) oraz przeceny walut EM, w tym PLN.

Na wykresie głównej pary walutowej notujemy poziomy rzędu 1,1735-40. W pewnym sensie, np. w relacji do maksimów z ubiegłego tygodnia, to wciąż oznacza relatywnie mocnego dolara. No cóż, amerykańska waluta trochę musiała odzyskać. Po wielu miesiącach deprecjacji korekta techniczna była naturalną kwestią, zwłaszcza jeśli przyszły korzystne dla USD odczyty z rynku pracy (raporty payrolls i JOLTS, pierwszy o zatrudnieniu i bezrobociu, drugi o miejscach pracy).

Niewykluczone, że jest to tylko temat sezonu ogórkowego.

W money.pl czytaj podsumowanie najważniejszych wydarzeń rynkowych dnia.

Ten powrót ryzyka geopolitycznego wystraszył inwestorów, którzy realizują zyski na akcjach i innych ryzykownych aktywach.

W money.pl czytaj o tym, co we wtorek dzieje się na warszawskiej giełdzie.

Warszawska giełda zakończyła dzień na poziomie wyższym niż kończyła w piątek. To głównie efekt wzrostu kursu miedzi i bardzo dobrych wstępnych wyników LPP. Na świecie przeważały niewielkie wzrosty, choć potrafiło też spadać.

Po piątkowych danych Departamentu Pracy, które tchnęły nieco nadziei w mocno przecenianego wcześniej dolara, oczekiwania dotyczące grudniowej podwyżki stóp procentowych przez FED pozostały poniżej 50 proc. Model CME FEDWatch wskazuje na 47 proc. To pokazuje, że rynek potrzebuje większej liczby „pozytywnych bodźców”, aby można było ocenić, że obserwowane odbicie dolara nie jest tylko krótkoterminową korektą.

Piątkowa sesja przyniosła próbę wygenerowania korekty spadkowej na złotym pod umocnienie dolara po lepszych danych z amerykańskiego rynku pracy. Podbicie prognoz przez odczyt NFP przy 0,3 proc. w zakresie wzrosty płacy godzinowej odebrane zostało jako pakiet danych wspierających wycenę amerykańskiej waluty z 15-miesięcznych minimów.

Choć giełdy zachowywały się w tym tygodniu przeważnie niemrawo, to jednak kilka ważnych indeksów zaliczyło od zeszłego piątku ponad 1-procentowy wzrost. Kluczowe były wyniki Apple i Tesli oraz dane z rynku pracy w USA. W Polsce liczyły się raporty Pekao i ING BKS, wypłaty dywidend przez państwowych gigantów oraz dane o inflacji.

Dane z rynku pracy w USA okazały się rewelacyjne. To zwiększa szanse na podwyżkę stóp procentowych w USA. Wall Street nie wygląda na przestraszone.

Wczorajsza sesja na rynku amerykańskiego dolara nie przyniosła praktycznie żadnych istotnych zmian. Notowania waluty USA pozostawały pod presją podaży, jednak dynamika zniżki była niewielka, a wartość USD nie zeszła poniżej lokalnych minimów ze środowej sesji.

Wczoraj Mark Carney osłabił funta. Carney i ogólnie rzecz biorąc MPC, czyli rada decydująca o polityce Banku Anglii. Dwie z ośmiu osób głosowały za podwyżką stóp, ale miesiąc wcześniej były to trzy głosy (co prawda nastąpiła zmiana personalna w międzyczasie).

Ostatnie kilkanaście godzin handlu na rynku złotego przyniosło utrzymanie trendu deprecjacyjnego na USD/PLN oraz CHF/PLN. Lokalnie ww. kursy przetestowały odpowiednio 2 i 2,5-letnie minima. Należy mieć jednak świadomości, iż ruchy te w dalszym ciągu wynikają głównie z zachowania par bazowych (m.in. na EUR/CHF).