Dolar znów szuka dna. Nie minęła nawet doba od słów Trumpa

Czwartkowa sesja na rynku walutowym przyniosła kontynuację presji podażowej na amerykańską walutę. Mimo chwilowego oddechu na globalnych parkietach, złoty wciąż zyskuje względem dolara, dyskontując zarówno czynniki geopolityczne, jak i oczekiwania wobec krajowej polityki pieniężnej.

Notowania pary dolar-złoty w czwartek, 22 stycznia 2026 r., otworzyły się w okolicach poziomu 3,60 zł. W kolejnych godzinach handlu obserwowaliśmy powolne osuwanie się kursu, który po południu osiągnął wartość 3,58 zł, co oznacza spadek względem zamknięcia o 0,53 proc.

Ta słabość może zaskakiwać. Kluczowym czynnikiem kształtującym nastroje inwestorów w drugiej połowie tygodnia stało się długo wyczekiwane wystąpienie prezydenta USA podczas Światowego Forum Ekonomicznego. Donald Trump, w przemówieniu trwającym ponad godzinę, odniósł się do narastającego napięcia dyplomatycznego wokół Grenlandii. Deklaracja, która najbardziej wpłynęła na rynki, dotyczyła wykluczenia użycia siły militarnej w celu przejęcia tego terytorium.

Słowa amerykańskiego przywódcy – "Nie muszę używać siły. Nie chcę używać siły" – przyniosły natychmiastową ulgę na Wall Street. Główne indeksy giełdowe w Nowym Jorku, w tym S&P 500 oraz technologiczny Nasdaq, odrobiły część strat po wtorkowej wyprzedaży. Jednak reakcja rynku walutowego była znacznie bardziej stonowana. Choć złagodzenie retoryki pozwoliło na chwilową redukcję strat dolara, nie wystarczyło to do odwrócenia negatywnego trendu względem złotego czy euro. Kurs EUR/USD utrzymał się poniżej poziomu 1,17, co sugeruje, że inwestorzy wciąż z dużą rezerwą podchodzą do stabilności amerykańskiej polityki zagranicznej.

Słabość dolara nie jest zjawiskiem nowym, ale w ostatnich dniach zyskała solidne fundamenty w opiniach analityków największych instytucji finansowych. Joyce Chang, szefowa globalnych badań w JPMorgan, w swojej najnowszej nocie zwraca uwagę na niepokojący powrót narracji o "sprzedaży Ameryki" (Sell America). Według ekspertki banku, polityka protekcjonizmu pod hasłem "America First" paradoksalnie skłania globalnych inwestorów do dywersyfikacji portfeli i ucieczki od aktywów dolarowych.

Zjawisko to doskonale obrazuje sytuacja na rynku surowców, który tradycyjnie reaguje odwrotnie do siły amerykańskiej waluty. W obliczu niepewności geopolitycznej cena złota przebiła historyczne bariery, przekraczając w transakcjach spot poziom 4,7 tys. dolarów za uncję. Kapitał szerokim strumieniem płynął również w stronę franka szwajcarskiego i jena, co dodatkowo pogłębiało presję na dolara.

Mimo to, administracja w Waszyngtonie stara się bagatelizować te sygnały. Sekretarz Skarbu Scott Bessent, pytany w kuluarach forum w Davos o gwałtowną przecenę amerykańskich aktywów, stwierdził, że rząd nie jest zaniepokojony reakcją giełd, co może sugerować, że słabszy dolar jest elementem szerszej strategii gospodarczej USA, mającej wspierać eksport.

W tym skomplikowanym otoczeniu złoty radzi sobie nadzwyczaj dobrze. Analitycy wskazują, że polska waluta korzysta nie tylko ze słabości dolara, ale również z pozytywnego sentymentu wokół polskiej gospodarki, o którym dyskutowano w Davos. Inwestorzy z uwagą śledzą również decyzje Rady Polityki Pieniężnej. Oczekiwania co do jastrzębiego nastawienia RPP stanowią dodatkowe wsparcie dla złotego, utrudniając dolarowi powrót powyżej poziomu 3,62 zł.

Warto odnotować, że globalne tło makroekonomiczne pozostaje niejednoznaczne. Z jednej strony Międzynarodowy Fundusz Walutowy podniósł prognozy globalnego wzrostu, wskazując na adaptacyjność biznesu do wyższych ceł. Z drugiej strony, wyniki amerykańskich spółek wysyłają mieszane sygnały – podczas gdy linie lotnicze (jak United Airlines) prognozują rekordowe zyski, giganci tacy jak Netflix zmagają się z negatywną reakcją rynku mimo dobrych wyników finansowych.

Prognozy na najbliższe dni zakładają konsolidację kursu USD/PLN w przedziale 3,60-3,62 zł. Ryzykiem dla tego scenariusza pozostaje ewentualny powrót Donalda Trumpa do agresywnej retoryki protekcjonistycznej, co mogłoby wywołać kolejną falę awersji do ryzyka i – paradoksalnie – chwilowo umocnić dolara jako walutę rezerwową, choć długoterminowy trend wydaje się na ten moment przesądzony na niekorzyść amerykańskiej waluty.