komentarz walutowy (strona 53 z 109)

Jeśli reakcja rynków finansowych ma być przesłanką dla odbioru debaty prezydenckiej w USA, to Donald Trump nie wypadł dobrze. Peso meksykańskie jest największym wygranym, ale CAD nie pozostaje daleko w tyle. Bezpieczne przystanie są w odwrocie, poprawia się sentyment na rynku akcji i w takim klimacie powinniśmy pozostać przez resztę dnia.

Co do tego, kto zwyciężył w debacie Clinton - Trump zapewne każdy widz ma własne zdanie. Komunikat kolportowany przez media jest jednak zasadniczo taki, że Trump trochę zawiódł, a w każdym razie nie dość zabłysnął - oraz że w sondażach większość ludzi (nawet ponad 60 proc.) twierdzi, iż wygrała Clinton.

Złoty zachowywał się na początku tygodnia zaskakująco solidnie.

Niewykluczone, że opinie po pierwszej debacie będą podzielone, a sondaże nie zwiększą szans Trumpa.

Nawet jeśli teraz nie podwyższono stóp procentowych w USA, to jednak może się to stać w przyszłości.

Przestrzeń do dalszego umocnienia naszej waluty może być jednak ograniczona, a to za sprawą globalnego sentymentu, który może się pogorszyć w kontekście zaplanowanej na najbliższy poniedziałek debaty telewizyjnej pomiędzy Hillary Clinton, a Donaldem Trumpem.

FED nie zmienił stóp procentowych na zakończonym wczoraj posiedzeniu. Trzech członków FOMC było przeciwko tej decyzji - George, Rosengren i Mester. W komunikacie dano do zrozumienia, że FED chce zaczekać na więcej danych, zanim podwyższy stopy procentowe.

Zgodnie z konsensusem rynkowym decyzją FOMC stopy procentowe zostały utrzymane na niezmienionym poziomie we wrześniu. W związku z powyższym w dalszym ciągu docelowy zakres głównej stopy procentowej wynosi 0,25-0,50 proc.

Fed zrobił to, czego od niego oczekiwano. Pozytywny aspekt wyższych szans na podwyżkę w grudniu jest neutralizowany przez sugestie ślimaczego tempa normalizacji w kolejnych latach. Polowanie na stopę zwrotu powinno dalej wspierać aktywa ryzykowne, do czasu aż uwaga nie przerzuci się na wybory prezydenckie w USA.

Wiadomo, jak było - nikt wczoraj nie zmienił głównej stopy procentowej. Ani Bank Japonii, ani amerykańska Rezerwa Federalna, ani Nowa Zelandia. Jeśli jednak mówimy o Fed, to warto spojrzeć na parę kwestii.

Kluczowe będzie, zatem to, czy RBNZ będzie chciał wykorzystać środowy komunikat do osłabienia dolara nowozelandzkiego.

Jutrzejsza środa to bardzo wyjątkowy dzień, gdyż rzadko kiedy mamy aż trzy decyzje banków centralnych z grona krajów walut G10. Mowa tu o decyzji Banku Japonii, o decyzji Rezerwy Federalnej USA oraz o decyzji Banku Nowej Zelandii.

Śledzenie nagłówków informacji z rynku ropy pozwoli również uciec rynkowi od atmosfery wyczekiwania na środowe posiedzenia banków centralnych.

Mogłoby się wydawać, że wysoka inflacja to słaba waluta, ale przecież rynkowa interpretacja odczytu zależy tak naprawdę od tego, czego rynek spodziewa się po autorach polityki monetarnej.

Zakończył się wygodny rajd obligacji na rynku walutowym, a za nim (przynajmniej na razie) przerwane zostało wypychanie indeksów giełdowych na nowe szczyty. Wątpliwości wokół globalnej polityki monetarnej zaczynają się piętrzyć, co niesie implikacje dla rynku walutowego.

W piątek o godzinie 14:30 pojawił się odczyt inflacji CPI ze Stanów Zjednoczonych za sierpień. Prognozowano +0,1 proc. m/m oraz +1,0 proc. r/r - a faktyczne wyniki to +0,2 proc. m/m oraz +1,1 proc. r/r. Prognozy zostały przebite także w przypadku inflacji bazowej.

W piątek dolar najbardziej zyskuje w relacji z funtem, chociaż trzeba zaznaczyć, że wczoraj wieczorem GBP/USD odrobił część zniżek.

W konsolidacji jest przynajmniej od paru dni także eurodolar – i zapewne ten stan rzeczy potrwa do posiedzenia FOMC.

Wydaje się, że przynajmniej do posiedzenia FOMC złoty nie powinien specjalnie zarabiać, jako że istotne jest to, jaką Komitet podejmie decyzję i co ogłosi.

Ostatnie godziny nie przyniosły większych zmian w obrazie rynku, chociaż dolar zaczyna wytracać wcześniejszy impet wzrostowy w głównych relacjach. Widać, że rynek nie jest pewien zbliżających się odczytów makro, które mogą ustawić oczekiwania rynku przed posiedzeniem FED w przyszłą środę. Tylko jutro uwagę zwrócą regionalne indeksy FED z Nowego Jorku i Filadelfii, czy też ważne odczyty dynamiki sprzedaży detalicznej i produkcji przemysłowej.

We wtorek zaczyna się tzw. blackout FOMC, w czasie którego przedstawiciele owego gremium nie mogą wypowiadać się publicznie w formie przemówień czy wywiadów.

W ostatni piątek zwróciliśmy uwagę na to, że w najbliższych tygodniach uwagę rynków mogą w większym stopniu zaprzątać sondaże przed listopadowymi wyborami prezydenckimi w USA. Wydarzenia, jakie miały miejsce w weekend – zasłabnięcie Hillary Clinton podczas oficjalnych uroczystości – tylko przyspieszyły zaistnienie potencjalnych scenariuszy. Kłopoty ze zdrowiem kandydatki Demokratów pojawiają się dokładnie wtedy, kiedy Hillary potrzebuje dodatkowych działań, aby odwrócić tendencję wytracania przewagi nad Donaldem Trumpem w sondażach.

Największa od dwóch miesięcy wyprzedaż na Wall Street najbardziej przebija się w mediach, ale to gwałtowny wzrost rentowności obligacji skarbowych odegrał główną rolę w piątkowej zawierusze. Wciąż brak jednoznacznego winnego, ale konkluzją jest koniec wakacyjnego spokoju i martwej zmienności. Awersja do ryzyka przypomina o sobie, co m.in. nie pozwoli złotemu nacieszyć się neutralną decyzją Moody’s o ratingu Polski.

Eurodolar pozycjonuje się na poziomie 1,1235-40 dziś rano, gdy piszemy te słowa. Trudno tu mówić o jakimś poważnym przełomie czy o opuszczeniu granic zakreślonych wahaniami z końcówki ubiegłego tygodnia.