orzecznictwo nsa (strona 79 z 83)

Rada gminy stanowiąc akt prawa miejscowego nie jest uprawniona do nadania pojęciu "cel publiczny" innej treści niż wynika to z art. 6 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami lub innych ustaw. Uprawnienie to przysługuje tylko ustawodawcy. Ujęcie w przepisie odwołującym się do pojęcia "celów publicznych" innych zadań i obiektów niż wynikające z w/w przepisu stanowi naruszenie prawa, powodujące nieważność w tym zakresie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

I. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Manowo z dnia 29 kwietnia 2008 r. Nr GPB.ZC.3125/2/2008, II. stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądzenie od SKO w Koszalinie na rzecz skarżących Bogumiły i Antoniego Mrożewskich kwoty 524 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

I. W przypadku wpłynięcia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podmiot określony w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) zobowiązany jest do podjęcia właściwych kroków związanych z jego załatwieniem, w odpowiedniej formie. Organ ma różne możliwości załatwienia sprawy, np. w formie udzielenia informacji (czynność materialno-techniczna), odmowy jej udzielenia (decyzja administracyjna), umorzenia postępowania czy też nadesłania informacji, np. o braku podstaw do udzielenia informacji publicznej, w sytuacji, gdy dana informacja nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy. II. Nieodniesienie się przez organ do żądania o udzielenie informacji publicznej świadczy o jego bezczynności w tym zakresie.

Prorektor uczelni wyższej, działający w granicach upoważnienia wydanego przez rektora, nie jest uprawniony do upoważnienia innego pracownika uczelni do wydania decyzji administracyjnej. Taka decyzja dotknięta jest nieważnością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.

Wyniki egzaminu na doradców do spraw bezpiczeństwa w zakresie transportu drgowego towarów niebezpiecznych (ADR) zawarte w protokole sporządzonym przez komisję egzaminacyjną nie podlegają zatwierdzeniu przez wojewódzkiego inspektora transportu drogowego w formie decyzji administracyjnej. O tym w jakiej formie powinno nastąpić załatwienie sprawy decydują, bowiem właściwe przepisy materialnego prawa administracyjnego, a w przedmiotowej sprawie, ani ustawa z dnia 28 października 2002r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005r. w sprawie uzyskiwania świadectwa przeszkolenia dorady do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 200, poz. 1654) nie przewidują wydania decyzji administracyjnej dla zatwierdzenia wyniku egzaminu dla kandydatów na doradcę ADR.

Senat szkoły wyższej nie jest organem wyższego stopnia dla rady jednostki organizacyjnej ( rady wydziału) szkoły wyższej w rozumieniu art. 17 pkt 3 k.p.a. w sprawach o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego.Takim organem jest Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów.

1. Obowiązek przeprowadzenia "oceny habitatowej" dotyczy każdego przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, a które może na te obszary znacząco oddziaływać, a nie tylko przedsięwzięć wymagających decyzji i zgłoszenia w oparciu o art. 43 ust 6 w zw. z art 46 ust 4 pkt 2-9 i ust. 4a POŚ, w brzmieniu sprzed 3.10.2008 r. 2. Na sądzie krajowym Państwa Członkowskiego spoczywa obowiązek prowspólnotowego interpretowania przepisów prawa krajowego, także implementujących prawo wspólnotowe, Stąd brak w ust. 2a art 51 w zw. z art 48 ust. 2 pkt 3 POŚ (w brzmieniu sprzed 3.10.2008 r.) rozszerzenia regulacji na obszary projektowane (potencjalne) Natura 2000, będący konsekwencją definicji obszaru Natura 2000 przyjętego w art. 3 pkt 10c POŚ oraz definicji oddziaływania na ten obszar zawartej w art. 3 pkt 11a POŚ, należy uzupełnić regulacją przyjętą w stanowiącym lex specialis przepisie art. 33 ust 3 w zw z ust 2 ustawy o ochronie przyrody. w ten sposób prawnowspólnotowo zakreślone zostaną właściwe granice proceduralne tej ochrony, zarówno dla obszarów wyznaczonych jak i projektowanych (potencjalnych) Natura 2000, zapewniając spójność unormowań proceduralnych z regulacją meterialnoprawną, jaką stanowi - art. 33 ustawy o ochronie przyrody. 3. Powołując sie na interes publiczny w rozumieniu art 34 ustawy o ochronie przyrody (przesłankę koniecznych wymogów nadrzędnego interesu publicznego) należy mieć na uwadze, że w interesie publicznym leży przede wszystkim ochrona dobra wspólnego, jakim są środowisko i obszary natura 2000 wyznaczone i projektowane (potencjalne), przy wykorzystaniu koncepcji współodpowiedzialności Państwa za ich ochronę.

Wezwanie przedsiębiorstwa energetycznego o przedłożenie taryfy, dokonane przez Prezesa URE na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r.- Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz 625 ze zm.), nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie o dopuszczeniu (odmowie dopuszczenia) do udziału w postępowaniu osoby, która złożyła wniosek na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje na posiedzeniu jawnym.

Teza 1. Artykuł 71 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwały zgromadzenia związku są podejmowane bezwzględną większością głosów statutowej liczby członków zgromadzenia, ma zastosowanie do trybu podejmowania wszystkich uchwał tego organu związku, w tym także do uchwał o charakterze personalnym, nie dopuszczając żadnych odstępstw w zakresie swej regulacji. Odpowiednie stosowanie do zgromadzenia związku przepisów ustawy o samorządzie gminnym dotyczących rady gminy, przewidziane w art. 69 ust. 3 u.s.g., może natomiast mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy określona kwestia dotycząca zgromadzenia związku nie jest uregulowana w rozdziale 7. Związki i porozumienia komunalne. Może to np. dotyczyć przyjęcia głosowania tajnego w wyborze Przewodniczącego czy wiceprzewodniczącego zgromadzenia związku. W sytuacji, gdy taka regulacja istnieje, tak jak to ma miejsce w art. 71 u.s.g., odpowiednie stosowanie nie jest dopuszczalne, a co za tym idzie - podjęcie takiego działania jest sprzeczne z prawem. Teza 2. Rozpatrywana uchwała nie mieści się w zakresie przedmiotowym art. 40 u.s.g. Nie dotyczy bowiem gminy lecz związku międzygminnego. Sąd podkreśla, że uchwała ta nie ma charakteru powszechnie obowiązującego, lecz wewnętrznie obowiązujący. Krąg adresatów uchwały mieści się w ramach administracji publicznej.

Art. 71 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: D.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 191 ze zm.), według, którego uchwały zgromadzenia związku są podejmowane większością głosów statutowej liczby członków zgromadzenia, ma zastosowanie do trybu podejmowania wszystkich uchwał tego organu związku, w tym także do uchwał o charakterze personalnym, nie dopuszczając żadnych odstępstw w zakresie swej regulacji. Odpowiednie stosowanie do zgromadzenia związku przepisów ustawy o samorządzie gminnym dotyczących rady gminy, przewidziane w art. 69 ust. 3 u.s.g., moze natomiast mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy określona kwestia dotyczaca zgromadzenia związku nie jest uregulowana w rozdziale 7 u.s.g.

1. Podstawową cechą różniącą informację publiczną przetworzoną od informacji publicznej jest to, że informacji tej wprost organ nie posiada i dla jej wytworzenia niezbędne jest przeprowadzenie pewnych działań na posiadanych przez dany podmiot informacjach, w wyniku których to działań powstanie nowa jakościowo informacja. Taka nowa jakościowo informacja nie jest jedynie innym technicznie zestawieniem posiadanych informacji - innym sposobem uszeregowania posiadanych dotąd informacji, ale inną, jakościowo nową informacją, prowadzącą zazwyczaj do określonej oceny danego zjawiska, czy określonej interpretacji, znalezienia różnic albo podobieństw. Aby wytworzyć informację przetworzoną niezbędne jest poddanie posiadanych informacji analizie albo syntezie i wytworzenie w taki właśnie sposób nowej jakościowo informacji, która nie wynika z treści żadnej jednostkowej informacji, które podlegały procesowi przetwarzania, ale wynika z ich całościowego przetworzenia w określony sposób - w uogólnieniu, wynika z sumy (zbioru) jednostkowych informacji podlegających przetworzeniu. Zatem informacją przetworzoną nie jest inne uszeregowanie posiadanych informacji, ale nowa jakość tkwiąca immanentnie w uzyskanej w wyniku przetworzenia nowej informacji. 2. Samo zestawienie, uszeregowanie orzeczeń według określonego kryterium nie jest cechą informacji przetworzonej, ale cechą informacji pracochłonnej, a wytworzenie takiej informacji może jedynie stanowić o kosztach jej wytworzenia. 3. Czasochłonność, kosztowność oraz trudności organizacyjno - techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem danej informacji publicznej, nie mogą zwalniać z obowiązku udostępnienia informacji. 4. Przeprowadzenie niezbędnych czynności anonimizacji wybranych w powyższy sposób orzeczeń sądowych nie stanowi o wytworzeniu informacji przetworzonej, gdyż anonimizacja to wyłącznie czynność techniczna, w wyniku której nie powstaje żadna nowa informacja.

1. Gminy które ze związku komunalnego wystąpiły, podejmując odpowiednie uchwały i informując o wystąpieniu zgromadzenie związku ,nie muszą już uczestniczyć w procedurze zmiany statutu tego związku. 2. Bezwzględną liczbę głosów o której mowa w art. 71 ustawy o samorządzie gminnym, należy obliczać uwzględniając faktyczną w dacie głosowania liczbę uczestników związku i postanowienia statutu związku komunalnego ,w tym postanowienia regulujące występowanie ze związku.

Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest również negatywna ocena projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie, dokonana przez instytucję wdrażającą, kończąca postępowanie odwoławcze w tej sprawie.

Pytanie dotyczące tajnych porozumień służb wywiadu wojskowego bez względu na to, czy do tych porozumień doszło, czy też nie, zmierza do uzyskania informacji, bezpośrednio mających walor informacji niejawnych tworzących tajemnicę państwową, która musi stanowić powód odmowy udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zawarcie przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowy o udzielenie dopłaty do demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji poprzedza ustalenie czy przedsiębiorca spełnia ustawowe przesłanki, wymienione w art. 410a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, do uzyskania tej dopłaty. Ustalenie, że przedsiębiorca spełnia wymogi do uzyskania tej dopłaty następuje w formie czynności materialno - technicznej, której uzewnętrznieniem może być opublikowanie listy przedsiębiorców, którzy wymogi te spełnili. Stwierdzenie, że przedsiębiorca nie spełnia wymogów uzyskania dopłaty powinno natomiast przybrać formę decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania dopłaty. Jeśli sprawa administracyjna ma być załatwiona poprzez wydanie decyzji, to interes prawny strony postępowania polega na prawie do uzyskania od organu administracji tego rodzaju rozstrzygnięcia niezależnie od tego czy załatwiałoby ono żądanie strony pozytywnie czy też nie. Jeśli organ administracji nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym w art. 35 § 1 - § 4 k.p.a. terminie, to jest to wystarczająca podstawa do złożenia skargi na bezczynność, po uprzednim skorzystaniu ze środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

1. Obowiązek przeprowadzenia tzw. oceny habitatowej w myśl art. 97 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zachodzi zatem zawsze wówczas, gdy istnieje ryzyko znaczącego wpływu zamierzonego przedsięwzięcia na cel ochrony, dla którego został utworzony obszar Natura 2000. W takiej sytuacji postępowanie to winno być przeprowadzane, zgodnie z zasadą przezorności, w celu precyzyjnego, każdorazowego ustalenia, że oddziaływanie to nie okaże się znacząco negatywne. 2. Wskazany obowiązek powstawał będzie wówczas, gdy na podstawie obiektywnych informacji nie będzie można wykluczyć ryzyka znaczącego oddziaływania danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Należy przy tym przyjąć, że istotność oddziaływania zachodzi zawsze wówczas, gdy planowane działanie niesie ze sobą ryzyko naruszenia założeń ochrony danego obszaru Natura 2000.

1. Dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jako pełniący funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, nie posiada legitymacji do zaskarżenia przed sądem administracyjnym decyzji wydanej na skutek wniesienia odwołania od decyzji starosty realizującego zadania, o których mowa w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). 2. Brak legitymacji skargowej nie ustaje również w sytuacji, kiedy organ ten został wyłączony od orzekania w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem wyłączenie takie nie pozbawia go statusu organu wyższego stopnia.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest organem właściwym do wydania decyzji w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 11, poz 74 ze zm.). Decyzję taką podpisuje Prezes Zakładu, jako osoba kierująca działalnością Zakładu i reprezentująca go na zewnątrz lub z jego upoważnienia inna osoba.

1. Prezes Polskiej Akademii Nauk nie ma przymiotu organu odwoławczego od wydanej w postępowaniu rekrutacyjnym decyzji dyrektora placówki naukowej odmawiającej przyjęcia na studia doktoranckie. 2. Wydanie przez dyrektora placówki naukowej decyzji w sprawie przyjęcia lub odmowy przyjęcia na studia doktoranckie w trybie przepisu par. 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 grudnia 2006r. w sprawie studiów doktoranckich prowadzonych przez placówki naukowe (Dz. U z 2007r. Nr 1, poz. 2) nastepuje w postępowaniu jednoinstancyjnym, a od decyzji nie służy odwołanie w toku instancji.

Tezy informacyjne: I. Ustalenia stanu faktycznego, czyli ocenę prawidłowości przyjętego przez wojewódzki sąd administracyjny stanu faktycznego, podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Nie można podważać ustaleń stanu faktycznego powołując się jedynie na art. 141 § 4 p.p.s.a. II. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: (a) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (b) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania.

Należy mieć w szczególności na uwadze, iż zgodnie z prawodawstwem unijnym potencjalne znaczące oddziaływanie na środowisko nie obejmuje jedynie wpływu negatywnego. Obowiązek przeprowadzenia "oceny habitatowej" dotyczy każdego przedsięwzięcia, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, a które może na te obszary znacząco oddziaływać.

Zgodnie z art. 23 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), Sąd wienien doręczyć bez wzywania do opłat odppis prawomocnego wyroku na wniosek organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków.

Z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku wynika, że Główny Geodeta Kraju uprawniony jest do wydania decyzji w sprawach dyscyplinarnych. Jest to przepis kompetencyjny, którego niewymienienie w treści decyzji nie ma wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 15 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) do rozstrzygnięcia sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sadem administracyjnym. Odpowiednie stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania. Z tą ostatnią alternatywną mamy do czynienia przy postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, z uwagi na szczególny charakter incydentalnego postępowania o przyznania prawa pomocy wynikający z art. 258-260 p.p.s.a. Do rozpoznania wniosku w tym przedmiocie złożonego w sprawie o rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny sporu kompetencyjnego właściwy jest zatem wojewódzki sąd administracyjny.