Obowiązek składania deklaracji ORD-U przez oddział firmy

Ustawa Prawo dewizowe definiuje nierezydenta uznając za niego m.in. osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą oraz osoby prawne mające siedzibę za granicą, a także inne podmioty mające siedzibę za granicą, posiadające zdolność zaciągania zobowiązań i nabywania praw we własnym imieniu, nierezydentami są również znajdujące się za granicą oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez rezydentów.

Rezydentem będą również znajdujące się w kraju oddziały, przedstawicielstwa i przedsiębiorstwa utworzone przez nierezydentów. Zgodnie z polskimi regulacjami oddział nie posiada osobowości prawnej i powinien być traktowany jako działający na terytorium Polski zakład. Sądy podkreślają bowiem, iż oddział spełnia przesłanki, aby w świetle art. 4a pkt 11 lit a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uznać go za zakład_ . _Utworzenie na terytorium danego państwa zakładu nie powoduje powstania nowego podmiotu podatkowego w tym państwie. Zakład nie jest bowiem podmiotem podatkowym, gdyż podmiotem takim pozostaje przedsiębiorca zagraniczny.

Jeżeli oddział nie posiada w Polsce odrębnej podmiotowości prawnej i podatkowej, to nie będzie tym samym zobowiązany do złożenia informacji podatkowej, o której mowa w art. 82 ustawy Ordynacja podatkowa. Podmiotem zobowiązanym może być natomiast zagraniczny przedsiębiorca, który prowadzi na terytorium Polski działalność poprzez położony tu oddział.

Zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 roku informacje, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2) OP sporządza się i przekazuje, jeżeli:

1) jedna ze stron tej umowy, bezpośrednio lub pośrednio, bierze udział w zarządzaniu lub kontroli drugiej strony umowy albo posiada udział w jej kapitale uprawniający do co najmniej 5 proc. wszystkich praw głosu lub

2) inny podmiot, niebędący stroną umowy, równocześnie bierze udział, bezpośrednio lub pośrednio, w zarządzaniu lub kontroli podmiotów będących stronami umowy albo posiada udziały w kapitałach tych podmiotów uprawniające, w każdym z nich, do co najmniej 5 proc. wszystkich praw głosu.

W powyższych przypadkach w informacjach uwzględnia się umowy, które zostały zawarte w roku podatkowym z tym samym nierezydentem, a suma należności albo suma zobowiązań wynikająca z tych umów przekroczyła równowartość 300.000 euro.

Ponadto obowiązek składania informacji ORD-U istnieje również, jeżeli nierezydent będący stroną umowy, posiada na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej przedsiębiorstwo, oddział lub przedstawicielstwo w rozumieniu odrębnych przepisów i jeżeli zawarto umowy, w których jednorazowa wartość należności albo zobowiązań przekroczyła równowartość 5 000 euro.

W myśl § 3a ww. rozporządzenia _ określone w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 2 wartości limitów wyrażone w euro przelicza się na walutę polską po średnim kursie ogłoszonym przez Narodowy Bank Polski, na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym zawarto umowę _.

Przywołując przepisy prawne obowiązujące w tym zakresie należałoby dodatkowo zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, w informacji ORD-U uwzględnia się wartość należności lub zobowiązań wynikającą z: umów sporządzonych w formie pisemnej lub z wystawionych lub otrzymanych faktur albo rachunków potwierdzających zawarcie umowy, jeżeli w umowie nie określono wartości należności lub zobowiązań albo umowa nie ma formy pisemnej. Określone powyżej wartości zobowiązań lub należności wyrażone w walucie obcej przelicza się na walutę polską według kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski, na dzień 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym zawarto umowę lub wystawiono faktury albo rachunki potwierdzające zawarcie umowy.

Jednocześnie należałoby zwrócić uwagę, iż powołane przepisy nie wskazują, czy podane w Rozporządzeniu kwoty są kwotami netto czy brutto. W takiej sytuacji należałoby odwołać się do regulacji ustawy o cenach z dnia 5 lipca 2001 r. W art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawa ta stanowi, że cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym. Jeżeli więc ustawodawca milczy w kwestii tego czy dana kwota jest kwotą netto czy brutto należy uznać, że właściwe jest rozumienie kwoty jako brutto.

W przypadku niezłożenia informacji ORD-U w terminie określonym przepisami prawa podatkowego, podatnik popełnia czyn określony w art. 80 Kodeksu karnego skarbowego, który zagrożony jest karą grzywny w wysokości do 120 stawek dziennych. Aby uchronić się przed konsekwencjami karno – skarbowymi należy wraz z wypełnieniem obowiązku złożenia deklaracji złożyć tzw. czynny żal.