Mini Cooper S Cabrio. Jeszcze mniej praktyczności, więcej frajdy

Jeśli zwykły Mini Cooper z jakiegoś powodu wydaje ci się niepraktyczny, to ten jest dwa razy bardziej. Gdy zainstalujesz wiatrochron, tylna kanapa nie istnieje; nikt tam nie usiądzie. Mały bagażnik tu wydaje się jeszcze mniejszy, a do tego trudniej się do niego dostać.

Jeśli jednak zwykły Mini Cooper przekonuje cię frajdą z jazdy, to ten daje jej trochę więcej. To bardzo dobry kompan do jazdy po mieście, ale i poza nim. A gdy tylko pogoda pozwoli, w mniej niż pół minuty można złożyć materiałowy dach.

Zacznijmy od tego, że w wariancie z rozłożonym dachem Mini Cooper S Cabrio zachowuje funkcjonalność czteroosobowego hatchbacka, choć – ze względu na materiałowe poszycie – we wnętrzu jest nieco głośniej niż w "zwykłym" Mini Cooperze, ale to nie znaczy, że głośno.

Choć produkowane pod skrzydłami niemieckiego właściciela, czyli BMW, Mini Cooper S Cabrio zachowuje ile się da z brytyjskiego dziedzictwa marki. Sportowe pasy na masce, wzór Union Jacka, czyli flagi Wielkiej Brytanii, na dachu oraz w kształcie tylnych reflektorów, do tego okrągłe reflektory przednie i charakterystyczne proporcje, podkreślające zawadiackość "malucha". To nadal modny i designerski samochód.

We wnętrzu charakterystyczny dla nowej generacji Mini kokpit, z pokrytą wzorzystą tkaniną deską rozdzielczą z dużym, okrągłym ekranem dotykowym na środku. Nie znajdziemy tu tradycyjnych zegarów, jest za to Head-Up, czyli mały wyświetlacz na przedniej szybie. Są typowe dla Mini Coopera przełączniki, choć jest ich mało – jednak moda na ekrany wzięła górę.

Na tunelu środkowym miejsce na smartfona z indukcyjną ładowarką i elastyczną taśmą przytrzymującą, kubełkowaty schowek i uchwyty na napoje. Komunikacja z Apple CarPlay i Android Auto odbywa się bezprzewodowo lub przez USB-C. Fotele pokryte są – w tej wersji wyposażenia i konfiguracji – jasną tapicerką, będącą połączeniem tkaniny i skóry ekologicznej. Krótko mówiąc, wnętrze nie różni się od tego, co znajdziemy w "zwykłym" Mini Cooperze.

Wyjątkiem jest tu jednak praktyczność tylnej, dwuosobowej kanapy. W wariancie "pod dachem" zmieszczą się tam dwie osoby, choć miejsca jest mało. W wariancie bez dachu – pod siatką wiatrochronu pojadą tam jedynie bagaże, na przykład kurtka czy torba. Wtedy jednak wiatrochron sprawi, że nie "pofruną" z wiatrem.

Mini Cooper nigdy nie słynął z pojemnego bagażnika – 210 litrów w trzydrzwiowym hatchbacku. Wariant Cabrio literalnie zachowuje tę samą pojemność. Jest tu jednak pewien haczyk. O ile w "klasycznym" modelu klapa bagażnika unosi się, dając wygodny dostęp do prostopadłościennej przestrzeni, o tyle tutaj możemy liczyć tylko na opuszczaną metalową klapę (jak z tyłu we Fiacie 126p), co utrudnia dostęp do wnętrza bagażnika.

Miękki dach sprawia też, że nie zamocujemy tam boksa dachowego, bagażnika rowerowego czy uchwytu na narty. Ale chyba właśnie po to ktoś kupuje samochód z nadwoziem cabrio, by móc jeździć bez dachu nad głową? W Mini Cooper S Cabrio dach składa i rozkłada się elektrycznie. Wystarczy trzymać przełącznik nad lusterkiem, aby materiałowe poszycie przesunęło się w tył. W pierwszym etapie otwiera to dość duże okno dachowe – i w tym stanie może pozostać. Dopiero ponowne przytrzymanie przycisku sprawia, że szyby opuszczają się, a rama składa się i chowa z tyłu za kanapą. Materiał nie znika gdzieś pod pokrywą, ale dumnie, idealnie pofałdowany, leży na widoku, w nieco oldschoolowym stylu.

Całość zajmuje niecałe pół minuty i może się odbywać w czasie jazdy z prędkością do 30 km/h (samo okno dachowe można otwierać również przy większych prędkościach). Producent zaleca, by dach rozkładać tylko wtedy, gdy temperatura na zewnątrz wynosi powyżej -10 stopni Celsjusza.

Mini Cooper S Cabrio od lat reklamowano sloganem "gokartowa radość z jazdy". Nadal siedzi się w nim nisko, prawie na ziemi. W mieście zajmuje mało miejsca. Przesiadłem się do niego z Volkswagena Californii Ocean, więc wiem, o czym mówię. Dwa litry i cztery cylindry generujące 204 KM to nawet za dużo w warunkach miejskich korków, ale ta dodatkowa dynamika przydaje się, jeśli wyjedziemy nim w trasę. A Mini Cooper S Cabrio do tego wręcz zaprasza.

Nie ma kompleksów na drodze ekspresowej i autostradzie. Przy prędkościach 120–140 km/h zostawia niejedno auto z prawego pasa w tyle. Maksymalna prędkość to 237 km/h, ale trudno mi to sobie wyobrazić.

Od 0 do 100 km/h przyspiesza w 6,9 s, co nie jest wybitnym osiągnięciem, ale to nie jest samochód sportowy, mimo czarnych pasów na masce. O tym, dlaczego Mini Cooper S Cabrio stracił nieco sportowego ducha, więcej napisał w serwisie autokult.pl Filip Buliński, prywatnie posiadacz Mini Coopera S generacji R53, czyli z lat 2001–2006.

Jak ryba w wodzie Mini Cooper S Cabrio czuje się na drogach krajowych. Przy prędkościach do 90 km/h spokojnie można jechać bez dachu, nie obawiając się, że wiatr urwie głowę albo porwie rzeczy ze środka. Mini całkiem dobrze reaguje na polecenia z kierownicy i pedału przyspieszenia, ale nie wyrywa się jak zawadiaka. Mocniejsze wciśnięcie pedału gazu sprawia, że 7-stopniowy automat chwilę się "zastanawia". Nie ma tu też łopatek do samodzielnej zmiany biegów w trybie manualnym.

Przy tym wszystkim zawieszenie jest stonowane, dość sztywne i mocno trzyma się drogi. Po równych nawierzchniach sunie gładko, ale na nierównościach nie da się nie zauważyć, że siedzi się prawie nad asfaltem.

Podsumowując, to ciekawy, sympatyczny, całkiem dynamiczny i ładny samochód, wpisujący się we współczesne trendy, dający frajdę z jazdy, szczególnie bez dachu.

A jak sobie radzi z ekonomią? Na odcinkach miejskich Mini Cooper S Cabrio potrafił spalić średnio 9–10 l/100 km. Po wyjechaniu w trasę, zarówno po drogach krajowych, jak i po drogach szybkiego ruchu, wynik ten spadł nawet poniżej 6 l/100 km.

Testowany egzemplarz wyceniono na 181 tys. 200 zł brutto w cenach katalogowych, wraz z wyposażeniem dodatkowym o łącznej wartości 36 tys. 300 zł.