komentarze giełdowe (strona 2 z 380)

Poniedziałek był bardzo udanym dniem dla złotego. Kurs euro znalazł się poniżej 4,48, zaś dolara poniżej 3,67, a to oznacza kolejne wielotygodniowe rekordy. Naszej walucie sprzyja przede wszystkim sytuacja na rynkach globalnych.

Ubiegły tydzień przyniósł kolejne sygnały bardzo silnej presji inflacyjnej. Rynki sobie jednak niewiele z tego robią - rentowności amerykańskiego długu w drugiej połowie tygodnia wręcz spadały. Na rynkach jest nadal za dużo pieniądza.

Wczorajszy dzień stał pod znakiem załamania cen kryptowalut. Odbiło się to pewnym echem na rynkach akcji, ale rynek walutowy pozostał niewzruszony. Wielkiego znaczenia nie miała też wczorajsza publikacja minutes Fed.

W poniedziałek na rynki powróciły szampańskie nastroje. Na rynkach globalnych prym wiodło złoto, ale najważniejsze indeksy także powróciły w rejon maksimów. Na GPW trwało typowanie wygranych rządowych planów i tylko kurs złotego niewiele się zmienił.

Publikowane w tym tygodniu dane o inflacji z USA to moim zdaniem najgorsze wiadomości, jakie rynek dostał w tym roku. Jednak reakcja na nie była krótkotrwała, co pokazuje, że inwestorzy nie chcą ich do siebie przyjmować.

Obecny tydzień jest tygodniem z inflacją, gdyż każdego dnia mamy przynajmniej jeden taki raport. Ponieważ rynki wiedzą już, że mamy silne ożywienie, inflacja jest w centrum zainteresowania, bo może potencjalnie ograniczyć to ożywienie poprzez wymuszenie zacieśnienia pieniężnego.

Wydaje się to nieco dziwne, że złe dane traktowane są z ulgą przez niektórych inwestorów. Jest jeszcze dziwniej, kiedy z ostatnimi publikacjami z rynku pracy bardzo komfortowo czuje się Rezerwa Federalna.

Pierwszy piątek miesiąca na rynkach jak zwykle przynosi miesięczny raport z amerykańskiego rynku pracy. Stopniowy powrót do normalności oznacza także powrót miejsc pracy i dziś być może zobaczymy nawet okrągły milion. Co to jednak oznacza dla inwestorów?

Tempo ożywienia gospodarczego nawet przed pełnym luzowaniem restrykcji okazało się sporym pozytywnym zaskoczeniem. Ma to jednak swoje złe strony w postaci silnego wzrostu presji inflacyjnej. To krzyżuje szyki bankom centralnym, które nie chcą tego problemu widzieć.

O tym, że pakiety fiskalne prezydenta Bidena mogą doprowadzić do przegrzania amerykańskiej gospodarki jakiś Olivier Blanchard wspominał już kilka miesięcy temu. Oficjalna narracja Fed była jednak taka, że ewentualna inflacja będzie niewysoka i przejściowa. Rynek również chciał wierzyć w ten scenariusz.

Poniedziałek na rynkach globalnych przebiegał w dość sielankowych nastrojach. Publikowane dane były mocne, ale też pokazały rosnące zagrożenie inflacją. Jednocześnie Departament Skarbu USA ogłosił plany pożyczkowe.

Pędząca gospodarka, mocne wyniki, rekordowe rynki - czy to nie idealne okoliczności do delikatnej zmiany tonu? Nie dla Fed. Według Powella, gospodarka jest nadal w kryzysie i bez rekordowo luźnej polityki Fed nastąpiłaby katastrofa. Problem w tym, że właśnie tego rodzaju polityka doprowadzi do katastrofy.

Czy pamiętacie przesłuchania przed komisją sejmową w stylu "nic nie widziałem, nic nie słyszałem, nikogo nie znam?” Tak dziś o inflacji będzie wypowiadać się prezes Fed. Rynki wiedzą już, że przez pewien czas może czekać ich pewien dualizm pomiędzy tym, co widzą w danych, a co mówi Fed.

Czwartek na rynkach przebiegał w sielankowych nastrojach. EBC zrobił wszystko, aby ich nie popsuć, ale zrobił to prezydent USA. Zapowiadając wzrost podatków uświadomił inwestorom, że nie ma nic za darmo. Piątek przynosi serię publikacji indeksów PMI.

Początek tygodnia przynosi ochłodzenie nastrojów na rynkach, pierwsze dopiero w tym miesiącu. Trudno jednak wskazać jego jedną, bardzo konkretną przyczynę, a tym samym możliwy czas trwania.

Inwestorzy są w dobrych nastrojach, choć nie brakuje problemów, które stanowią realne zagrożenie dla obecnej dosyć kruchej stabilności.

Czwartek był dniem rekordów na rynkach. Mieliśmy zarazem rekordowe wskazania koniunktury w przemyśle, jak i rekordy na Wall Street, choć jednych i drugich nie należy łączyć. Sytuacja globalna pozwoliła złotemu odrobić część strat i tym samym uciec z bardzo niebezpiecznych rejonów.

Na rynku można wyczuć niezdecydowanie. Niby rentowności amerykańskich obligacji przestały rosnąć, a jednak nie prowadzi to do dalszej eskalacji optymizmu, tak dominującego przez większość tego kwartału. Dolar jest coraz mocniejszy, a to zwykle nie dzieje się bez przyczyny.

Poniedziałek rozpoczął się od załamania notowań tureckiej liry, ale dalej było już bardzo spokojnie. Złoty nawet zdołał odrobić nieco strat. Rynki przestały już reagować na wydłużanie lockdownów w Europie.

Pomimo wysiłków Fed, tydzień kończymy w nerwowych nastrojach. Tąpnęły notowania ropy, a inwestorzy już też nie są tak pewni, że rosnące rentowności są świetne dla spółek typu "value". Jakby tego było pierwsze spotkanie na linii USA-Chiny rozpoczęło się od silnego zwarcia.

Środowe posiedzenie Fed jest niewątpliwie wydarzeniem tygodnia. Konsekwentny wzrost rentowności obligacji w USA stawia bank centralny w niekomfortowej sytuacji. Z drugiej strony dalsze ignorowanie rzeczywistości może być ostatecznie opłakane w skutkach.

Czy 6 zł za litr benzyny to niedaleka przyszłość? Byłoby to możliwe np. gdyby cena ropy naftowej na światowych giełdach wróciła do poziomu 100 dolarów. Jest to jednak na tę chwilę mało realny scenariusz.

Dziś z chińskiej gospodarki napłynęły absolutnie rewelacyjne dane. Jednocześnie sytuacja na rynkach jest najgorsza od kilku tygodni. Czyżby to była lekcja dla rynków globalnych?

Środa na rynkach przyniosła kontynuację dobrych nastrojów. Po nieco niższej inflacji z USA rentowności dalej spadały, a w rezultacie widzieliśmy osłabienie dolara, mocne odbicie cen złota oraz kolejne rekordy na giełdach. Dziś decyzja Europejskiego Banku Centralnego.

Wtorek przyniósł na rynkach obligacji prawdziwą odwilż. Rentowności spadały, dolar tracił, a to pozwoliło na spore odbicie na rynku złota oraz pchnęło rynki akcji jeszcze wyżej. Pytanie zasadnicze na dziś brzmi: czy to odwilż, czy już może wiosna?