felieton (strona 68 z 89)

Kryzysy wszelkiej maści to świetny moment dla komentatorów ekonomicznych i politycznych, by dokopać tym, których nie lubią.

Wczorajszy, trzeci styczniowy poniedziałek bieżącego roku był ostatnim dniem prawdziwego szczęścia Baracka Obamy.

Jak by nie dość było globalnego kryzysu finansowego i recesji, opcje wyrosły na nowego czarnego luda, którym straszy się już nie dzieci, ale przedsiębiorstwa.

Czy mamy wierzyć, że aktualna definicja kobiecości znajduje się między Marią Peszek i Dodą - laureatkami konkursów Polityki i Press?

Nieprawdą jest, że prezydent Lech Kaczyński wetuje wszystko, co uchwali koalicja. Nieprawdą też jest, że podczas głosowań opozycja nieustannie robi koalicji na złość.

Pojedynek bokserski polityków to rozwiązanie już raz w Polsce zastosowane. Niech powstanie, więc stałe forum bezpośredniej wymiany poglądów.

O tym, że obecny kryzys światowy jest największy od roku 1929 wiedzą już chyba wszyscy. Coraz widoczniejsze staje się również to, ze kryzys jest nie tylko większy - jest również inny.

Ostatnie dni w mediach upływały w atmosferze festiwalu hipokryzji.

To, co obserwujemy ostatnio w mediach na temat kryzysu, opiera się na niskiej wiedzy i wysokiej skłonności do histerii.

Fundacja to też biznes. Tak jak spółkę rejestruje się ją w KRS. Tak jak przedsiębiorstwo, musi mieć prezesa i księgową. Dlaczego więc cała Polska grzmi, gdy dowiaduje się, że uczestnikom akcji charytatywnych i wolontariuszom trzeba zapłacić?

Natura pokarała nas zimą. Prawdziwą zimą, bo ludziom zamarzały samochody, a prezydent przezornie nie wsiadał do samolotu.

Droższe bułki, droższe proszki do prania, droższe utrzymanie mieszkania - to podatek, jaki trzeba by zapłacić za dywersyfikację. Ilu zgłosi się chętnych?

Ostatnie głośne spory w sprawie ustawy bioetycznej i wcześniejsze w sprawie finansowania z budżetu państwa zapłodnienia in vitro pokazują, jak niesłychanie skomplikowana jest rzeczywistość na styku ekonomii i służby zdrowia.

Koniec człapania i błąkania się po trybunie sejmowej w celu zohydzania wygranych.

Parlament Europejski, w trosce o to, byśmy się nie przemęczali w recesji-kryzysie, ograniczył możliwości pracy jednostki do 48 godzin tygodniowo.

W nowy rok wchodzimy ze starymi problemami, ale z nowymi nadziejami. Przede wszystkim liczymy na to, że gorzej już być nie może. Lepiej jednak przygotować się na najgorsze, aby później zostać mile zaskoczonym.

Trzeba jeszcze poczekać na kompletne dane o ofiarach radosnego pożegnania starego i powitania nowego roku, ale można przypuszczać, że statystyki nie odbiegną znacząco od średniej z lat ubiegłych.

Dla większości zatrudnionych na umowę o pracę wzrost płacy netto będzie symboliczny, dla tych, którzy kiedyś wpadli w drugi próg podatkowy 30% zysk będzie wyraźnie odczuwalny.

Nadchodzący rok będzie miał ludzką twarz. Według sondaży ponad czterdzieści procent badanych spodziewa się, że będzie lepszy nie tylko dla nich osobiście, ale i rodzin, a nawet dla ich zakładów pracy.

Zbyt łatwo zapominamy z jakiego świata udało nam się wyjść i gdzie znajdujemy się dzisiaj.

Przed nami Sylwester i Nowy Rok, okazja najbardziej sprzyjająca składaniu obietnic i zobowiązań, oj, pod tym względem, jak mówił osioł ze Shreka będzie prawdziwa rzeźnia.

Wejście do strefy euro zaczęło z jakichś powodów być uważane za kosztowną fanaberię w dobie światowego kryzysu finansowego. Niełatwo jednak znaleźć racjonalną argumentację, która uzasadniałaby taki pogląd.

24 grudnia to w polskiej tradycji dzień szczególny. Komentarz do bieżących wydarzeń społeczno-politycznych warto więc przedstawić w formie życzeń dla rodzimych polityków i decydentów.

Dokładnie trzy lata temu, w świątecznej atmosferze, Lech Kaczyński złożył przysięgę prezydencką.

Histeryczna obrona państwowych szpitali doprowadzi jedynie do tego, że szpitale przetrwają fizycznie, to znaczy jako budynki.