gałązka (strona 2 z 5)

Biedny poseł Hofman... Nie pomógł zeszłoroczny zachwyt nad barwnym powiedzonkiem prezesa Kaczyńskiego o Tusku z głową w nocniku, w które fajnie mu się wczytywało pod względem politologicznym.

W przypadku wyborów, wiedza, doświadczenie i wynikająca z nich mądrość nie mają kompletnie żadnego znaczenia - twierdził, zmarły 10 lat temu, austriacki filozof i historyk Erik von Kuehnelt-Leddihn.

Co by było, gdyby wybory parlamentarne miały odbyć się w najbliższą niedzielę?

Biali ludzie z PiS-u widocznie uznali, że w XXI wieku głupio było by mentalnie pozostawać za Murzynami i, po internetowym sukcesie obecnego prezydenta USA, uznali, że trzeba nadrobić zaległości.

Mylą się Ci, którzy twierdzą, że Jarosław Kaczyński jest skończony. Że powinien przejść na emeryturę, by z kotem na zreumatyzowanych kolanach, wzorem starszych panów z Muppet Show, zgryźliwie komentować rzeczywistość.

Media doniosły, że niezidentyfikowany haker zaatakował oficjalną stronę hiszpańskiego przewodnictwa UE i na krótko umieścił na niej zdjęcie uśmiechniętego brytyjskiego komika Rowana Atkinsona, czyli Jasia Fasoli, do którego podobny jest premier Zapatero, co od dawna jest tematem żartów tamtejszej prasy.

Jeden z tygodników opinii postanowił przywrócić do życia politycznego bohatera tabloidów - Kazimierza Marcinkiewicza.

Kiedy karty wyłożono na stół, wszystko wydawało się być zgodne z regułami gry: trójeczka waletów z PO była silniejsza niż pisowska pareczka z eseldowska blotką. A jednak zapachniało szulerką. A nawet gorzej.

Kiedy w 2001 roku SLD zwyciężył w wyborach, z góry było wiadomo, że premierem zostanie jej lider, zwany przez towarzyszy partyjnych Kanclerzem.

Tego można było się spodziewać. Media nie zawiodły i reporterzy popędzili do aptek, by sprawdzić, czy społeczeństwo będzie mogło zaopatrzyć się w maseczki chirurgiczne.

Jednym z największych nieszczęść polskiej sceny politycznej jest brak dyskrecji.

Mamy aferę podsłuchową. Nie pierwszą i nie ostatnią. Znów, też nie pierwszy raz, służby specjalne utrwalają przekonanie, że są państwem w państwie.

Demaskowanie afer jest ważnym elementem kontrolnej funkcji mediów. Ostatnie wydarzenia te zasługują jednak na refleksje dotyczące etyki.

Połowa Polaków uważa, że rząd i Platforma Obywatelska robią wszystko, by zamieść aferę hazardową pod dywan.

To chyba jasne, że media przede wszystkim żywią się sensacją. Ostatnio apetyt ten zaspokoiła afera z kilkudziesięcioletnim mięsem, która przysłoniła śląską katastrofę.

To było jedno ze sprytniejszych posunięć tego rządu. Pierwsza informacja o wysokości planowanego deficytu budżetowego pojawiła się w mediach dopiero w piątkowy wieczór.

Misją premiera jest sformowanie rządu, który mógłby spełnić posłannictwo wygranej partii, czyli zrealizować przynajmniej część obietnic wyborczych.

Waldemar Pawlak miał pecha. Gdy pozwolił sobie na zdradę sekretów alkowy koalicyjnej, okazało się, że medialnie zostały przyćmione przez informacje o spodziewanych zmianach w prezydenckiej stajni oraz zgonie góralskiego konia.

Są tacy, którzy mówią, że Piotr Kownacki chciał pokazać prezydenta z ludzkiej strony, jako człowieka uczciwego i prostolinijnego, który mówi prawdę i nie prowadzi gry.

Doniesienia o potencjalnym sukcesie Jerzego Buzka spowodowały, że możemy obserwować w mediach, jak nasi politycy doznają sprzecznych uczuć.

Najczęściej zarejestrowane i przekazane w eter słowa mają charakter obraźliwy lub wrogi, a ich autorami są politycy lub ludzie mediów, czyli dziennikarze.

Wczoraj, z okazji Dnia Dziecka, w sejmowych ławach zasiedli bardzo młodzi Polacy i udowodnili, że bliżej im do Europy, niż politykom, z których wielu narobi nam jeszcze w Brukseli sporo kłopotów i wstydu.

Dawno już, w tak krótkim czasie, na polskiej scenie politycznej nie było tylu wydarzeń podnoszących poziom adrenaliny we krwi.

Kto wygrał debatę? Premier, czy związkowcy? Te idiotyczne pytania zdominowały wczoraj dyskusje medialne i stały się tematem wielu, także dzisiejszych, dziennikarskich publikacji.