felieton (strona 48 z 89)

W ludowym porzekadle, że starość się Panu Bogu nie udała jest na pewno sporo prawdy. Wiedzą o tym nie tylko nękani chorobami i niezrozumiani przed młodych staruszkowie, ale również architekci współczesnego modelu państwa opiekuńczego, dla których pokolenie seniorów staje się coraz bardziej uciążliwym balastem.

Niemal od tygodnia media komentują list Jarosława Kaczyńskiego do członków PiS-u. Jego tekst liczył aż 18 699 znaków ze spacjami.

Znany kasiarz angielski z końca XIX wieku zapytany został przez sędziego, dlaczego tak uporczywie włamuje się do banków. Odpowiedź brzmiała: Bo tam są pieniądze.

- Jarek, pie..., nie było cię tam. Krótkie zdanie Władysław Frasyniuka przejdzie do annałów polskiej polityki, podobnie jak sekwencja Co ty, k.. wiesz o zabijaniu przeszła do historii filmu. Różnica taka, że tej drugiej Bogusław Linda w Psach nie wygłosił. Wymyślili ją widzowie. Żeby jeszcze bardziej ubarwić sążniście wulgarną ekspresję ekranowych postaci.

Nie tak dawno, podczas pracy nad programem partyjnym, w środowisku SLD rozważano nawet zakaz zapraszania hierarchów kościelnych na obchody świąt państwowych.

Zamieszanie związane z obchodami trzydziestej rocznicy Porozumień Sierpniowych są w równym stopniu żenujące, co bezsensowne.

Wielu naukowców uważa, że efekt motyla to bzdura. Jednak w Polsce ta teoria się sprawdziła. Motyl w roku 80. zatrzepotał skrzydłami i socjalizm padł a wraz z nim cały sowiecki blok.

W jednym z felietonów nazwałem Unię Europejską wielbłądem trójgarbnym, bo obok noszonego z coraz większym trudem garbu ogromnego socjalu, narzuconego na to garbu kosztów stymulusów po 10 proc. PKB rocznie, stara się dorzucić jeszcze trzeci garb w postaci coraz większych obciążeń podatkowych zużycia energii.

- Za chwilę będziemy awaryjnie lądować na wodzie - usłyszało blisko 300 pasażerów lotu linii British Airways tuż po starcie z Londynu. Oczywiście natychmiast spanikowali.

- Od swego personelu (..) od naziemnego personelu Boże broń - wyśpiewał Lech Janerka w Wirniku. Wśród polityków i komentatorów sceny politycznej nie brakuje jednak tych, którzy właśnie wspierając się autorytetem Kościoła, czy powołując się na spuściznę po Janie Pawle II, chcą zbijać polityczny kapitał lub do tego nawołują.

Rzecz niebywała MSWiA postanowiło sprawdzić gminne fotoradary pod kątem tego, czy nie są przypadkiem li tylko maszynką do zarabiania pieniędzy, niezwiązaną w żaden sposób z monitorowaniem i poprawą bezpieczeństwa na drodze.

Żeby treść tego listu trafiła do mediów, nie trzeba było otwierać go nad parą. Naprawdę był niezaklejony. Zresztą, gdyby nie był tak długi, to wystarczyłaby pocztówka z krótkim zdaniem: Król jest nagi.

Socjaliści, populiści i inni nie odrobili nigdy kilku ekonomicznych lekcji. Bogatych jest znacznie mniej niż biednych i umieją obchodzić się z pieniędzmi.

- Dzisiaj polityka jest plastikowa. Dla ludzi często bardziej liczy się, jak wyglądasz i jak mówisz, niż to co mówisz. Wszyscy się szkoliliśmy, ty też powinieneś, bo mówisz jak kaznodzieja. Nietrudno zgadnąć kto do kogo powiedział te słowa. Donald Tusk do Bronisława Komorowskiego. Zresztą spece od PR pomagają politykom wszystkich opcji. W tym całym spektaklu tworzonym w medialnym kociołku biorą udział mniej lub bardziej świadomi wyborcy. Pytanie dokąd to doprowadzi?

„Cnotę straciliśmy, rubla nie zarobiliśmy” – takimi słowy miał Jarosław Kaczyński podsumować na zamkniętym posiedzeniu parlamentarnego klubu PiS swoją kampanię prezydencką.

Rząd Tuska nie pierwszy raz obiecuje, że w końcu zabierze się do pracy. Po 1000 dni rządzenia zamierza przedstawić jeszcze w tym roku około 100 ustaw. Byłoby to nie lada wynik - jedna ustawa co 10 dni. Wątpliwe jednak, że ilość pójdzie w parze z jakością. I czy w ogóle to się uda.

Toczy się ważna batalia o podział unijnego budżetu w latach 2014-20. Kraje „starej Unii” wpadły na pomysł, że ważniejsze od polityki spójności, dającej mniej zamożnym region lesze szanse dogonienia tych bogatszych, będzie wspieranie polityki innowacji, na której skorzystają kraje najlepiej rozwinięte.

- Jak zwalniają to dobrze, bo to znaczy, że znowu będą przyjmować - mawiał Lejzorek Rojtszwaniec, z powieści Ilii Erenburga. To zdanie powinno się stać bliskie nie tylko zekom, czy wszelkim typom będącym na bakier z prawem, ale też urzędnikom czy politykom.

To nie jest felieton o zachodnioeuropejskim państwie opiekuńczym, które radykalnie spowolniło wzrost gospodarczy krajów Europy, uginających się pod ciężarem ogromnej skali socjalu.

Świat zabrał się za podwyższanie i nakładanie nowych podatków. Większość państw rozwiniętych ostrzy sobie zęby na banki, bo przecież one winne są kryzysowi, który je do ściągania większych danin zmusił. Nowych źródeł dochodów szuka też Unia. Nasz komisarz Lewandowski chciałby, żeby płacili ci, którzy latają samolotami.

Warszawscy policjanci dali nieśmiało głos w sprawie krzyża pod Pałacem. Żalą się, że muszą harować po kilkanaście godzin dziennie, są im wstrzymywane urlopy i generalnie mają już tego cyrku po dziurki w nosie.

Skok na kasę emerytów powoli zaczyna mnie niepokoić. Reforma emerytalna miała na celu uchronienie naszych pieniędzy (przynajmniej jakiejś jej części) od zakusów polityków.

Niektórzy ludzie nie widzą lasu, bo im drzewa zasłaniają. U nas podobnie - drewniany krzyż przed pałacem prezydenckim przesłania większości komentatorów to, co się dzieje na szerokim świecie. A dzieją się całkiem ciekawe rzeczy.

To już nie sequel Dnia świra. To telenowela, w której obowiązkowa fabuła melodramatyczna polega na miłości do ojczyzny.